Το Domesticated του Sébastien Tellier είναι εδώ. Εντάξει! Γιατί όμως;

Written by on 18 Ιουνίου, 2020

Γαλλικά μετα-chansons μιας μετα-γκλάμουρ μετά-αισθητικής από ένα μετα- ιδιοσυγκρασιακό Γάλλο. Sebastien Tellier τι ακριβώς θες να μας πεις;

Ας το ξεκαθαρίσω για να μη παρεξηγηθώ. Τον Γάλλο αυτόν, τον συμπαθώ πολύ. Μου θυμίζει τα παράξενα πορσελάνινα αγαλματάκια που βάζει η μάνα μου στο σκρίνιο για να δείξει έτσι, το περιβάλλον του καθιστικού. Δεν τα αναζητώ αλλά μου αρέσει πολύ που βρίσκονται εκεί.
Διορθώνουν την γενικότερη εικόνα, εξηγούν τον υπαινιγμό, πάνε την ιστορία που κάποιος θέλει να πει, αλλιώς.

Θυμάμαι εκείνη την εμφάνιση του στο Bios το 2012. Δεν είχα πάει. Αλλά είχε πάει όλη η πόλη. Και μετά αναρωτιόμουν γιατί δεν είχα πάει μαζί της. Είχε αρέσει ο Sebatien, είχε αγαπηθεί, είχε λατρευτεί σαν ιερό τοτέμ σε αυτή του την απρόσμενα θρησκευτική βόλτα σε αθηναϊκή σκηνή. Ήταν λιτός, ήταν δωρικός, ήταν τρελός, ήταν κάτι σαν Έλληνας Θεός.

Αυτό αποφάσισαν τα χιπστερ περιοδικά. Αυτό και τα ενημερωμένα μουσικά σάιτς. Αυτό και οι φίλοι μου που έπαιζαν όλη τη δισκογραφία του στα δάχτυλα κι ας ήξεραν να πουν μόνο ένα μπονζούρ και ένα μπον ουί κι αυτά με το ζόρι.

Κάποια στιγμή (ήταν 7 Μαρτίου του 2008), πήγε στη Eurovision (με τη Γαλλία) και ήρθε 19ος (στους 25). Το Divine ήταν φίνο, αυτό που έπρεπε, αλλά δεν έδειξε να συγκινεί το πλατύ κοινό. Την ίδια χρονιά, η Καλομοίρα ήρθε τρίτη με το Secret Combination και έτσι προχωρήσαμε στη ζωή μας χωρίς να κατσουφιάσουμε ιδιαίτερα.

Αν με ρωτήσεις ποιο είναι το αγαπημένο σου Tellier σανσόν θα σου πω χωρίς δεύτερο δισταγμό:

Το L’amour et la violence

Είναι στην κορυφή της λίστας των κελαρυστών μου κομματιών, αυτών που κυλούν δηλαδή μέσα στο συναίσθημα αγόγγυστα και ελεύθερα γεμάτα από ένταση και ερωτική φόρτιση. Χωρίς κανείς να νοιάζεται που καταλήγει αυτό και κυρίως γιατί.

Αυτό το τραγούδι, ήταν που κατέστρεψε τελικά και τη σχέση μου μαζί του. Πάντα έψαχνα το ανάλογο, τη μετά συνέχεια, τη συνέπεια σε κάτι που εγώ θεωρούσα δική μας υπόθεση ή αν θες, προσωπική μας σχέση. Δικό μου το θέμα και το κατανοώ.

Και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες

Και πέρασαν τα χρόνια και ψιλοχαθήκαμε. Και μια μέρα που ήταν και πρωί, μου χτύπησε τη πόρτα. Και γεμάτος περίεργεια, την άνοιξα.
Κρατούσε στα χέρια του ένα φάκελο. Έγραφε Domesticated. Τον άνοιξα. Τον “διάβασα”. Και αυτές ήταν οι σκέψεις μου γι’ αυτό το 6ο άλμπουμ.

  • Μπήκε η Νάνα Μούσχουρη μέσα του. Δηλαδή περισσότερο από άλλες φορές.
  • Τα τραγούδια έχουν πράγματι αρχή, μέση και τέλος. Δεν μοιάζουν όμως, να έχουν σκοπό.
  • Αυτό με το auto tune έχει παραγίνει. Δηλαδή γιατί να έχεις πρόβλημα με τον Sin Boy και εδώ να κατεβάζεις βρακί;
  • Όταν έβαζε ο Φοίβος τον Σχοινά να τραγουδά “Μου Ταιριάζεις” κοροϊδεύαμε ε; Και ήταν και 2000, χρόνια πριν.
  • Ο καλλιτέχνης δήλωσε πως πηγή έμπνευσης ήταν τα λερωμένα ρούχα του στο πάτωμα και τα βρώμικα πιάτα στο νεροχύτη. Με το καλό να βγει και στην αυλή που έχουμε κάτι σιδεριές για πέταμα.
  • Είναι τελικά ένα πρέπον άλμπουμ για να βάζεις σκούπα; Θα προτιμούσα το τελευταίο του Perfume Genius (α.κ.α ερωτοτροπώ με τη σκόνη).
  • Αυτή η ελαφριά γκλαμ disco επικάλυψη στα πάντα, ήταν το κρυφό του ατού. Όχι, τώρα δεν είναι.
  • Υπάρχει μια φουτουριστική διάθεση που αρχικά κλέβει την εντύπωση. Αλλά μετά, μένει μόνο του το συναίσθημα. Και δεν ξέρει που να πάει. Το έρμο (άκου: αυτό που γίνεται στο “Oui”).
  • Είναι καταδικασμένο να ξεχαστεί. Ακόμη κι αν καλοκαιρινή διάθεση του “Stuck in a Summer Love”, πάει προς στιγμή να σε ξεγελάσει.

Υ.Γ: Μιρέλλα συγνώμη.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background