Τηλεγράφημα από την Μετακίνηση 6, τη νέα upsidedown πύλη της πόλης

Written by on 5 Απριλίου, 2020

Μετακίνηση 6 / μήνυμα προσωπικής άθλησης / 13033. Εστάλη.

Συζητάμε συνέχεια αυτές τις μέρες για το πώς θα είμαστε όταν βγούμε από την καραντίνα. Τι θα βρούμε εκεί έξω, αν θα αγκαλιαστούμε ξανά, ποια ειναι τα πρώτα πράγματα που θα κάνουμε, αν θα αγαπιόμαστε όπως πριν, αν θα βάλουμε τα κινητά στην άκρη κι όχι ανάμεσα μας, μήπως μας περιμένουν κάποια ζόμπια έξω από την πόρτα.

“Αυτό που σίγουρα θα βρούμε, είναι ο ένας τον άλλον” είπε ο Δημήτρης και τον γεμίσαμε καρδουλίνια. Κάνουμε σχέδια για μεγάλα τραπέζια, πάρτυ, όργια, μαζώξεις, διαβάζουμε αισιόδοξα κείμενα. Γελάμε και συμπάσχουμε στα 10 διαφορετικά ίνμποξ μας. Ανυπομονούμε για τους μεγάλους έρωτες(παφ!) και για τα γλωσσόφιλα-ξελογιάστρες. Συγχρονίζομαστε όταν μιλάει ο θείος Σωτήρης(πάλι το 6). Ξενυχτάμε μαζί.

Όταν τριγύρω επικρατεί μπλακ άουτ, ενεργοποιείται πάντα, κάποια στιγμή ένας μηχανισμός μέσα μας που εμφανίζει μία ροζ τσιχλόφουσκα από το πουθενά. Και τότε, σκάει κι ανοίγουν όλοι οι διακόπτες. Όμως τώρα, κάτι βραχυκυκλώνει το σύστημα.

Μετακίνηση 6
Φωτο: Κική Παπαδοπούλου

Και μετά;

Αυτό το κάτι, είναι ο φόβος πως ξεχνάμε γρήγορα.

Το έχουμε αποδείξει και σε άλλες δύσκολες καταστάσεις, προφανώς λιγότερο τραγικές από αυτή της κορωνοπανδημίας. Προσαρμοζόμαστε για όσο χρειαστεί σε μία πιεστική συνθήκη και μόλις αλλάξει η κατάσταση, Dorisουμε.

Δεν αρκεί να κλειστούμε για ένα μεγάλο διάστημα στο σπίτι λόγω μιας άσχημης κατάστασης και μετά, “ΜΙΡΑΚΟΛΟ!”, να βγούμε καλύτεροι άνθρωποι. Η διαδικασία της αυτοβελτίωσης είναι πολύπλοκη κι επώδυνη γι’ αυτό οι περισσότεροι, κι εγώ, κι εσύ, κι ο δίπλα, την παρατάμε απ’ τα πρώτα επεισόδια. Πόσο μάλλον τώρα, που με όλες τις απαγορεύσεις, ψάχνουμε τρόπους να ξεφεύγουμε από εμάς (και κάποιοι από τους συγκατοίκους μας) για να μην φρικάρουμε περισσότερο. 
Αυτό το ενοχλητικό κάτι, μου λέει πως λίγο καιρό μετά την “απελευθέρωση” μας- αν φυσικά είμαστε υγιείς κι έχουμε ακόμα τις δουλειές μας-, θα ξαναγυρίσουμε στα βολικά, κουκούλικα προγράμματα μας.

Πέρα όμως απ’το προσωπικό μας μέικ όβερ, το πιο σημαντικό που μας απασχολεί -και μας ιντριγκάρει ενίοτε- είναι πως αυτό το νέο αύριο, δεν μας έχει δώσει κανένα στοιχείο, καμία έξτρα προπόνηση, για να το αντιμετωπίσουμε.

Δεν έχουμε ιδέα τι θα γράφουν οι καινούριες μας ταυτότητες, πώς θα μοιάζει ο άλλος τρόπος ζωής, αν θα πέσουν οι μάσκες#διπλής.

Μετακίνηση 6
Φωτο: Κική Παπαδοπούλου

Μακάρι να μη συμβεί τίποτα από όσα μας αγχώνουν.

Μακάρι οι αγκαλιές μας να ειναι πιο αληθινές από ποτέ.

Μακάρι να βαρεθούμε να είμαστε αμετανόητοι παρτάκηδες.

Μακάρι να μην χάσουμε το χιούμορ μας. 

Μακάρι να κοιταζόμαστε και να μην χρειαζόμαστε υπότιτλους. 

Μακάρι να ακούμε τον όποιο άλλον απέναντι μας.

Μακάρι να μην κωλώνουμε πια να λέμε όσα μας βασανίζουν, στα αγόρια και κορίτσια μας.

ΥΓ:

Μου έχει κολλήσει εδώ και μέρες αυτό που λέει ο Τάσος Λειβαδίτης:

«Θυμάσαι τα βράδια; Για να σε κάνω να γελάσεις, περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας.
“Πώς γίνεται αυτό” με ρωτούσες. Ήταν πολύ απλό, αφού με αγαπούσες.
»

Τα πράγματα είναι πολύ απλά και οι δικαιολογίες μας, (αχ)αμέτρητες. 


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background