The Irrepressibles στο SNFCC vs πανδημία, σημειώσατε x

Written by on August 26, 2021

Μια συναυλία των The Irrepressibles είναι πάντα γεγονός, ακόμη κι όταν η νέα εποχή με τα θέματα της, αποφασίζει να ψαλιδίσει τα φτερά της.

photo: Πηνελόπη Γερασίμου

Οι ίδιοι οι The Irrepressibles, ο υπέροχος χώρος, οι εμβολιασμένοι και οι ανεμβολίαστοι, οι απόντες “πελάτες” -εγκλωβισμένοι στις καλοκαιρινές διακοπές τους. Το συναυλιακό κόνσεπτ προσαρμοσμένο στο “έξω”, ενώ έδειχνε τόσο έτοιμο για το “μέσα”, το -δεν ξέρω τι θέλει να πει το ποιητή- τελευταίο άλμπουμ.

Τα μπλούζες-σακάκια-μανικετόκουμπα του Jamie, η πριγκίπισσα των πλήκτρων με το ταψί του Dune στο κεφάλι, τα σαξόφωνα (πανάθεμα τα), οι “έγχορδες” που ξέρουν κι από backing vocals. Τα drones από πάνω μας, τα ασανσέρ του κτηρίου της Λυρικής που ανεβoκατεβαίνουν πίσω από τη σκηνή, οι -βρες τον εαυτό σου μέσα σε αυτές- αριθμημένες θέσεις του covid-19.

Όταν το δελτίο τύπου τα είχε πει ξεκάθαρα

Η εφημερίδα Independent, τους έχει χαρακτηρίσει ως «ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της Βρετανίας». Φέτος, έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του νέου τους άλμπουμ Superheroes, ο Jamie Irrepressible και το art-pop σύνολό του, έρχονται στη σκηνή του SNF Nostos. Για να παρουσιάσουν την καινούρια τους δουλειά μέσα από ένα οπτικοακουστικό σόου, αντάξιο της φήμης του συγκροτήματος.

Με 8 multi-instrumentalists που χρησιμοποιούν αναλογικά συνθεσάιζερ, ηλεκτρικά τύμπανα, κρουστά, έγχορδα και χάλκινα όργανα, αλλά και τη συνεργασία επώνυμων σκηνοθετών και συνεργατών AV, οι Irrepressibles δημιουργούν ένα συναρπαστικό σκηνικό και μας παρασύρουν σ’ ένα μουσικό ταξίδι χωρίς προκαταλήψεις και με επιρροές από τη γερμανική Prog και Kraut-Rock σκηνή.

Για την εκδήλωση απαιτείται το SNF Nostos ID και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας μέχρι τον μέγιστο επιτρεπτό αριθμό θεατών.
Ώρα προσέλευσης 18:30.
Μέγιστος αριθμός θεατών 807.

photo: Πηνελόπη Γερασίμου

Και εγώ τότε άκουσα προσεκτικά και έπραξα αναλόγως

Μπήκα, είδα πρόγραμμα για επιβεβαίωση, έφτιαξα ID, πήρα τη δίκυκλη Φανή, πέρασα και πήρα τον Βασίλη (“Θα έρθεις;” “Θα έρθω”), κατεβήκαμε τη Συγγρού λίγο πριν κλείσει για τον κλασσικό “μαραθώνιο” της εποχής, φτάσαμε, περάσαμε το πρώτο μπλοκ (“Εμβολιασμένοι;”, “Ναι”, “Απόδειξε το”) και καταλήξαμε στο δεύτερο (“Δύο θέσεις παρακαλούμε” “Ορίστε, η παράσταση ξεκινά σε μια ώρα, μέχρι τότε μπορείτε να κάνετε τις βόλτες σας, καίει και ο ήλιος κατακέφαλο, καταλαβαίνετε”, “Καταλαβαίνουμε, πως”)

Να μη ξεχάσω να πω, πως σε αντίθεση με ό,τι πίστευα, χαμός δεν γινόταν. Τα ανταριασμένα φαν απουσίαζαν, η βαρεμάρα της πόλης σερνόταν στις άδειες θέσεις. Κι η ζέστη των επτά παρά κάτι, έγλυφε νωχελικά τις σκιές και κατάπινε τον χρόνο. Ώσπου να πάει οκτώ και να μαζευτούμε. Οι όποιοι…

photo: Πηνελόπη Γερασίμου

Λάθος πρώτο.

Η ώρα. Οκτώ είναι νωρίς. Ο ήλιος κάνει ακόμη τα δικά του. Κι όταν αυτό συνδυάζεται με τις “ηχηρές απουσίες του κόσμου”, ξάφνου η εμφάνιση του συγκροτήματος επί σκηνής, μόνο ως τεχνικό ατόπημα μπορεί να διαγνωστεί (και τέτοια θα διαπιστώναμε μετά πως θα είχε κι άλλα αρκετά). Και μένεις στο να αναζητάς μια επαφή που δεν έρχεται. Ή που έρχεται έστω, όταν το σκοτάδι πέφτει βαθύ.

Λάθος δεύτερο.

Κατανοητό. Νέα ήθη και νέα πάθη. Τώρα, όλοι μαθαίνουμε το πώς και το τι, δεν θα γκρινιάξω (πολύ). Αυτό όμως με τις αριθμημένες θέσεις που είναι πολύ καλό και μέγα μπράβο, θέλει και την κάποια ευελιξία του (είδα ζευγάρι να οδηγείται στα “πέρα χωράφια των κιγκλιδωμάτων” επειδή έτσι έγραφε η θέση, ενώ στο ενδιάμεσο υπήρχε κενότητα συναγωνιζόμενη της ερήμου Σαχάρα).

photo: Πηνελόπη Γερασίμου

Λάθος τρίτο.

Θεμιτή η ιδέα να είστε οι The Irrepressibles και να θέλετε να αφιερώσετε μια συναυλία στο τελευταίο υλικό σας. Φαντάσου όμως τώρα τι γίνεται όταν αυτό δεν το θέλει κανείς (ok με τις εξαιρέσεις του). Και πόσο δυσκολεύεται όταν προσπαθεί να κατανοήσει με όλη την καλή του διάθεση, τι είναι όλος αυτός ο ξαφνικός έρωτας με το live fusion electro. Που έχει μάλιστα, ως βάση το σαξόφωνο (άσε αγάπη μου καλή, τους Spandau Ballet, στην ησυχία τους). Και γιατί θα πρέπει αυτό και να τον αφορά!

Άρα τι έμεινε; Έμεινε ο θαυμασμός για τη γυναίκα Dune- Ίνκας στα πλήκτρα. Η αγάπη για τη φωνή του Jamie -για πάντα κρύσταλλο. Το φωταγωγημένο κτήριο -όλο ζωή- πίσω από τη σκηνή. Κι αυτό το τελευταίο εικοσάλεπτο με τις extended εκδοχές των Two men in love και Arrow . Σχεδόν έξω από την προγραμματισμένη ώρα. Να μελώνουν τη νύχτα και να δροσίζουν τις αντοχές.
(όταν το αγόρι κάθεται στο πιάνο, κατεβαίνουν ακόμη και τα άστρα, για να το χαζέψουν).

Παράξενη που είναι η μνήμη. Ευτυχώς καμιά φορά, συγκρατεί πρώτο -πρώτο, αυτό που την ευχαριστεί περισσότερο!

ΥΓ: Και μετά πήγαμε για σουβλάκια στα Κάτω Πετράλωνα.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background