“Σαν σήμερα, κανονικά θα…” 918 λέξεις για ένα Πάσχα που δεν ήρθε

Written by on 17 Απριλίου, 2020

Σαν σήμερα, κανονικά θα έμπαινα στο λεωφoρείο, στο πλοίο, στο αυτοκίνητο και θα πήγαινα εκεί που οι “μπαταρίες” φορτίζουν αυτόματα. Όχι, όμως φέτος.

Σαν σήμερα, κανονικά θα ήταν μια νορμάλ Μεγάλη Παρασκευή κι εγώ θα έκανα, ό,τι κάνω, ξέρω ‘γω, πόσα χρόνια τώρα. Θα ετοιμαζόμουν να πάω στο χωριό. Και θα πήγαινα δηλαδή.

Πάτα το κουμπί στο χρονοντούμπαλο και δείξε μας.

Είμαι σπίτι, φτιάχνω βαλίτσα, σιχτιρίζω τον καιρό που δεν έχει αποφασίσει, μία γκρίζα, μία ηλιόλουστα, τη γεμίζω, τα παίρνω όλα, και καλοκαιρινά και χειμερινά και τακτοποιώ το γάτο. Τροφή, νερό, Νέτφλιξ, παιχνίδια, τα κλειδιά στα παιδιά του πρώτου για συνεχόμενο τσεκάρισμα, μη πάθει κάτι ο αφέντης.

Τρέξιμο να φτάσω το λεωφορείο των μία παρά, να είμαι στο χωριό μεσημεροαπόγευμα, να προλάβω μια βόλτα στη θάλασσα, να ανοίξουν τα πνευμόνια, να πάρει θάρρος η κατήφεια και να γίνει χαμόγελο. Τρέξιμο βεβαίως σημαίνει πηγαίνω στο διπλανό τετράγωνο, μη φανταστείς, το κάρμα όταν δεν είναι σκύλα, είναι φίλη, από τις καλές. Μένω κοντά στη βάση του.

Ιστορίες υπεραστικού τρόμου.

Σαν σήμερα, κανονικά θα γνώριζα ένα ακόμη λεωφορειακό μελίσσι. Θα ζουζούνιζε εκκωφαντικά μέσα στο αυτί μου, αναλύοντας ό,τι μπορεί να αφορά τη σύγχρονη Ελληνίδα μάνα, θεία, γιαγιά, τις άγιες τούτες μέρες.

Οι ανεπρόκοπες Αθηναίες συννυφάδες, οι άντρες που έχουν τα μυαλά τους μόνο στους μεζέδες και στα κρασιά, τα παιδιά που όλο ξενυχτάνε και σπίτι δεν γυρνάνε. Τη μαγειρίτσα και ποιος θα κάτσει να τη φτιάξει.

Και εν τέλει, το βαθύ, μεγάλο, αναπάντητο, ερώτημα: Πού θα μαζευτούν φέτος; Στης Μαρίτσας, στης Μαρίκας, στης Μανίτσας ή μήπως στο πατρικό που έχει την άπλα μπροστά και όλα τα χωρά; Έλα μου ντε;

Δεν μασάω όμως. Τις προσπερνώ ανεβάζοντας το volume στα ακουστικά και περιμένω τη στιγμή να μπούμε στο πλοίο (Αθήνα -Ακρίτσα-Αιδηψός για να έχεις ένα χάρτη). Τότε θα τρέξω (πάλι), θα ανέβω στο πιο ψηλό κατάστρωμα και θα πιάσω στασίδι κάτω από τον ήλιο.

Ξέρω πως όταν το πλοίο ανοιχτεί, θα έχω το αεράκι συντροφιά- αυτό θα καταπραΰνει το κάψιμο και θα βοηθήσει το διψασμένο D να εισχωρήσει στα πιο βαθιά σημεία. Σημειώνω πως αυτή είναι και η πρώτη ευκαιρία, να αφήσω -επιτέλους- λίγο χειμώνα πίσω μου.

Σαν σήμερα, κανονικά θα έφτανα μεσημέροαπόγευμα στο χωριό: δεύτερη στάση παρακαλώ, κατεβαίνω. Θα έσερνα τη βαλίτσα πάνω στο χαλίκι, θα έφτανα στην εξώπορτα, και θα άφηνα την συνήθεια να γίνει αρχηγός.

Δηλαδή: να μυρίσω τις νέες αφίξεις στα λουλούδια, να χωθώ τρεις αιώνες αγόρι στην αγκαλιά της μάνας, να βγάλω τα παπούτσια και τις κάλτσες για να νιώσω τη γη στα πόδια μου, να ρουφήξω χωρίς ανάσα, φροντίδα και αγάπη, και να φωνάξω μέσα μου ζήτω το Πάσχα στο χωριό. Άλλο δεν έχω, κι άλλο δεν θέλω.

Σαν σήμερα, κανονικά θα ξεκινούσε το παιχνίδι με το λαγό και τη χελώνα. Στα μέσα μου. Θα το πήγαινα αργά; Βιβλία πολλά, σειρές ό,τι προλάβω, ταινίες το ίδιο, φαγητό και ξανά φαγητό, εγώ, η μάνα και οι περαστικές οι γάτες;

Ή; Αποδοχή στο γρήγορο;

Ξαδέρφια και παιδικοί φίλοι-αγάπες ζωής, τσίπουρα, κουβέντες, ατελείωτες κουβέντες, βόλτες, γκρίνιες για τον καιρό που θέλει δεν θέλει, βουτιές στη παγωμένη θάλασσα -γιατί τέτοιοι είμαστε εμείς- και ξανά τσίπουρα πριν έρθει το κοψίδι το Άγιο και προσγειωθεί και χάσουμε το φως, τη ακοή και την αφή, όλα μαζί ταυτόχρονα;

Μάντεψε: Στο τέλος νικά η επιλογή Β και μεταξύ μας, πολύ καλά κάνει.

Πάσχα στο χωριό (όπως παντού).

Διαλέγω λέξεις. Η περιφορά της Μεγάλης Παρασκευής. Ο μεγάλος μου έρωτας. Από τη μία άκρη στην άλλη. Από το γήπεδο στο λιμάνι. Και από εκεί, στο νεκροταφείο. Και από εκεί, περνώντας από το σχολείο, μια ευθεία πάνω, να χαϊδέψει και την άλλη πλευρά, για να καταλήξει και πάλι στην εκκλησιά. Κύκλος. Ώρα για το θεατρικό μπροστά στη πόρτα. Όχι δεν θα σου πω, έλα του χρόνου να δεις.

Η Ανάσταση. Που πάντα αναστατώνουν τον παπά μας -εξαίρετος ινσταγκράμερ παρεμπιπτόντως- καθώς τα μπαμ και τα μπουμ δεν τα συγχωράει, σε μια Ανάσταση φάγαμ(ν)ε τη μαγειρίτσα, με μισή ώρα καθυστέρηση, αξέχαστη χρονιά.

Σαν σήμερα, κανονικά θα λαχταρούσα την ώρα και τη στιγμή να βρεθώ κοντά σε αυτό το μέρος που για ένα περίεργο λόγο, περισσότερο αγαπώ να θυμάμαι τέτοια εποχή. Γύρευε γιατί και κυρίως γύρευε γιατί κλειδώνουν έτσι οι αναμνήσεις.

Προφανώς φέτος το Πάσχα στο χωριό θα είναι κάπως διαφορετικό.

Η μάνα έμεινε στην πόλη, τα λουλούδια θα έχουν πνιγεί στα αγριόχορτα, η αγκαλιά θα στάζει κενό, οι δρόμοι θα ψάχνουν ήχους και δεν θα τους βρίσκουν, μια μοναξιά θα τυλίγει τις ανθισμένες πασχαλιές.

Και εμείς εδώ, στη μεγάλη πόλη, το μόνο που θα έχουμε, είναι να αναπολούμε αυτές τις απλωσιές, αυτές τις αγκαλιές, αυτά τα συναισθηματικά μεθύσια που κανονικά γεμίζουν μπαταρίες και βοηθούν να αντέχουμε τις άλλες εποχές. Που ακολουθούν. Άγρια και απαιτητικά.

Πάσχα αυτό της νέας εποχής.

Μπορούμε να φλυαρήσουμε. Και να θυμήθούμε. Και να συγκινηθούμε με ό,τι χάσαμε. Και να πούμε κι άλλα, πάρα πολλά . Μη φανταστείς όμως. Εμένα ένα με καίει. Πώς θα κάνω αυτό το μεγαλειώδες κλείσιμο, εδώ στο κείμενο, που θα σε στείλει, που θα αγγίξει το deep inside of you, που θα το νοιώσεις στο πετσί σου. Ας έχει. Μερικές φορές κάποια πράγματα τελειώνουν πριν καν αρχίσουν.

Όντως το χρειάζεσαι;

Πάσχα στο χωριό. Στο όποιο χωριό. Θα έρθει. Ξανά και ξανά.

Φτάνει όλοι αυτοί που αγαπάς να είναι μαζί σου. Βαρύγδουπο; Ναι. Αλλά παραδόξως, πολύ αληθινό. Αυτό και τίποτα άλλο.

Κάποια υστερόγραφα

  • Το χωριό είναι ο Νέος Πύργος, στη Βόρεια Εύβοια.
  • Και ο Γιάννης ν. Κιοϊνές, είναι ο φωτογράφος που πολύ ευχαριστώ, καθώς συνέφερε με τις εικόνες του κατά πολύ, στην αποκρυπτογράφηση αυτής της Βοριοευβιώτικης αίσθησης (τον βρίσκεις εδώ. )


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background