Η βαρεμάρα ενός μουγκού σταρ και 10 σκέψεις για μια ταινία που χαιρετίστηκε στις Κάννες ως μοναδική εμπειρία

Written by on 23 Νοεμβρίου, 2017

Robert Pattinson
Δέκα πράγματα που καταλάβαμε από την επίσκεψη του βρετανού σταρ στην Αθήνα με αφορμή την νέα του ταινία «Good Time»

1.Ακόμη και οι σταρ βαριούνται τη ζωή τους, όταν πηγαίνουν κάπου που δεν θέλουν με τίποτα.

2. Η Kikipap τον βρήκε μικροκαμωμένο, εγώ πάλι,  πολύ αδύνατο.

3. Το μαλλί στη ταινία «Good Time» είναι πολύ καλύτερο από το μαλλί στην πραγματικότητα.   

4. Όταν είσαι ο κεντρικός ο σταρ, φτάνεις πάντα τελευταίος για να αφήσεις στην μπανανία της εγχώριας σόου μπιζ ,τον χρόνο να φωτογραφηθεί για τον μπανανία περιοδικό τύπο της που θα διαβάζει η άλλη, στο κομμωτήριο και στην τουαλέτα της.

5. Όταν είσαι ο κεντρικός ο σταρ σε μια πρεμιέρα, τίθεται θέμα ασφαλείας, μέχρι την άφιξη σου.
Για τους άλλους προφανώς, όχι για σένα.


6.Η μόνη φορά που χαμογελά ένας σταρ είναι όταν βλέπει την μητέρα του παραγωγού του (aka Μαριάννα Λάτση).

7 .Όταν σε προλογίζουν και σε παρουσιάζουν σε μια μακρινή χώρα της Ανατολής, δεν χρειάζεται να πεις τίποτα, ούτε ένα τόσο δα hello, αφού το πιο πιθανό είναι πως κανείς δεν ξέρει αγγλικά και κανείς δεν θα καταλάβει.

8.Όταν είσαι σταρ, δεν χρειάζεται να πλησιάσεις τα φαν με τα πάπι άιζ που ξεροσταλιάζουν με τις αφίσες σου στο χέρι- για να ένα καταραμένο αυτόγραφο. Γιατί πια παίζεις σε ανεξάρτητο κινηματογράφο και στον ανεξάρτητο κινηματογράφο δεν ξέρουν από αυτόγραφα.

9.Στον Robert Pattinson δεν αρέσει να χαμογελά, να μιλά και να κοιτά ευθεία. Αντιθέτως του αρέσει να υπομένει σιωπηλά τα κακό, να κοιτά το πάτωμα και να περιμένει με ύφος ταπεινής σουσουράδας να περάσουν οι υποχρεώσεις, μιας ταινίας που τον έσπρωξε να κάνει το κορίτσι του, FKA Twigs, λίγο πριν του πει το bye του χωρισμού.

10.Στον Robert Pattinson αρέσουν περισσότερο οι βόλτες στα αρχαία μνημεία από τις πρεμιέρες-  θες λίγο ο ήλιος, θες λίγο η ξεγνοιασιά, ένα χαμόγελο παραπάνω το ‘ριξε εκεί πάνω στην Ακρόπολη.

10 πράγματα που καταλάβαμε από μια ταινία («Good Time») που χαιρετίστηκε στις Κάννες ως μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία

1.Και εμπειρία είναι και κινηματογραφική και μοναδική, δυστυχώς όμως όχι απαραίτητα για τους σωστούς λόγους.

2.Ένας ακόμη γυαλιστερός σταρ που μπλέκει με την «βρωμιά» του ανεξάρτητου σινεμά για να δικαιώσει τη ρήση «πως αν έχεις σκηνοθετάρα κάνεις θαύματα». Εδώ, ο Pattinson θαύματα δεν κάνει αλλά στέκεται μια χαρά μέσα στην τόση ανέμελη αφέλεια του σεναρίου,  οπότε όλα οκ, η εικόνα διορθώνεται και ο στόχος επιτυγχάνεται.

3.Τα αδέρφια Benny και Josh Safdie που κάθονται στις καρέκλες του σκηνοθέτη, προφανώς και αγαπούν τα 70’s όπως και τον κλασσικό αμερικανικό ανεξάρτητο κινηματογράφο με τον κόκκο “ΝΑ” και τον ρυθμό τον ακόμη πιο “ΝΑ” (κάτι για το οποίο και προφανώς εμείς δεν φταίμε).

4.Ο συνθέτης Daniel Lopatin (aka Oneohtrix Point Never) έχει στήσει ένα εκκωφαντικό πνιγηρό σχεδόν ενοχλητικό σύνολο ήχων που δεν σταματά ποτέ, που δεν παίρνει ανάσα και που δίνει ακόμη μεγαλύτερο πους σε μια ταινία που το μόνο που χρειαζόταν, ήταν να κάνει μια στάση και να κοιτάξει για λίγο τον εαυτό της.

5.Το τραγούδι του Iggy Pop, “The Pure and the Damned” στο τέλος της ταινίας, αναδεικνύεται πανηγυρικά  ως «αυτό που κλέβει την παράσταση ακριβώς στο τελευταίο λεπτό».

6.Η κάμερα αγαπά πολύ τα πρόσωπα, σε σημείο που δεν φεύγει ποτέ από αυτά. Ακόμη και όταν γύρω τους η δράση χτυπά κόκκινο.

7.Κάθε σκηνή αγαπά πολύ την ευκολία. Κάθε σκηνή αφήνει την καρδιά της στην άκρη και δίνει πάσα στο ρυθμό. Γιατί η αλήθεια είναι τελικά όχι στους Σεξ τους Πίστολς αλλά στον ρυθμό. Στον ρυθμό. Στον ρυθμό. Στον ρυθμό.

8.Μια συνεχής αίσθηση πως κάτι δεν γίνεται, μια αβεβαιότητα, μια αγωνία. Αν ήταν γκόμενος θα τον παρατούσες γιατί μετά από τόσο μπλαμπλα, το χέρι του θα ήταν ακόμη μέσα στο μπουφάν.

9. Spoiler! ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ. Το αμφισβητούμενο ηθικά κλείσιμο της ταινίας, εκεί που ο συμπρωταγωνιστής ειδικών αναγκών αδερφός, βρίσκει την «ευτυχία» μόνο κοντά στους όμοιους του, μπορεί και να σε φέρει εκτός εαυτού. Ευτυχώς όμως έχουν προηγηθεί πολλά περισσότερα!

10. Στα Spirits Awards 2018, το «Good Times» τσίμπησε πέντε nominations, πίσω ακριβώς από το πρώτο «Call me by your name» :Σκηνοθεσίας (Benny Safdie, Josh Safdie), Πρώτου Αντρικού (Robert Pattinson), Δεύτερου Γυναικείου (Taliah Webster), Μοντάζ (Benny Safdie, Ronald Bronstein) και Δεύτερου Αντρικού (Benny Safdie). 


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background