Ο Δημήτρης Πάντσος διαλέγει τα 10 καλύτερα tracks του 2020 (του)

Written by on 16 Δεκεμβρίου, 2020

O παραγωγός του Join Radio, Δημήτρης Πάντσος επέλεξε τα 10 καλύτερα tracks, που έπαιξε περισσότερο στην εκπομπή του αυτήν τη χρονιά.

Πόσα tracks μπορείς να βάλεις σε μια δεκάδα; Πόσα tracks μπορείς να αφήσεις απ’ έξω, χωρίς αυτό το σφίξιμο που γαργαλάει το στομάχι σου; Ποια ακριβώς tracks μπορούν να σχολιάσουν όλα αυτά που ένιωσες, μέσα σε μία χρονιά που απλά είναι ασχολίαστη; Πολλές οι απορίες και ακόμη περισσότερα τα tracks που κάναμε τελικά δεκάδα. Πφ.

10. Alanis Morissette – Reasons I drink

These are the reasons I drink/ The reasons I tell everybody I’m fine even though I am not / These are the reasons I overdo it.

Ακολουθούν κι άλλες εξαρτήσεις των καιρών, προφανώς για να μας υπενθυμίσουν πως πάνω από όλα, ο εθισμός έχει πολλά πλοκάμια. Και πως η rock diva των 90’s που επέστρεψε φέτος, ήταν και είναι μια υπεργαμάτη, βιωματική στιχουργός. Που ξέρει πώς να κάνει την καθημερινότητα, ποίηση.

Όσο για την δική της βασική εξάρτηση (μεταξύ πολλών εθισμών), δήλωσε κάποια στιγμή στο Women’s Health: “Αν έχεις θέμα με το αλκοόλ, απλά δεν πίνεις και δεν πας σε μπαρ. Με την ηρωίνη, απλά δεν την πλησιάζεις. Ενώ με το φαγητό, τι; Πρέπει κάτι να φας. Πώς μπορείς να φτάσεις σε μια νηφάλια κατάσταση αν πηγαινοέρχεσαι ανάμεσα στο να λιμοκτονείς και στο να υπερτρώς στην ίδια κλίμακα;”

Και οκ, έχει και φωνάρα. Και επέλεξε να πει τον πόνο της σε ένα σχεδόν up lifting ροκάκι και ουχί σε μοδάτη, καταραμένη μπαλάντα.

9. CamelPhat feat. Yannis Foals – Hypercolour

How I feel when I’m whole again.

Το έβδομο single από το πρώτο άλμπουμ των CameLPhat, “Dark Matter“. Το μόνο που θα έπαιζε στα ελληνικά δελτία ειδήσεων καθότι διαθέτει το απαραίτητο ελληνικό στοιχείο, που αυτό επιθυμεί (διεστραμμένη, λαϊκή, ντεκαβλέ σκέψη: παρουσίαση του Giannis Philippakis στο πρωινό του Μάνεση στο session Έλληνες που τα κατάφεραν στο εξωτερικό)
Το ντουέτο δηλώνει τρελό fan των Foals εξού και ο λόγος για τον οποίο, αυτή η συνεργασία ήταν μονόδρομος. Ειδικά μάλιστα, όταν ανακάλυψαν πως η αγάπη αυτή ήταν και αμοιβαία.

Το Hypercolour θα μου θυμίζει για πάντα το icon joinοπρωινατζού και τους χορούς, που ρίχναμε κάθε φορά πάνω στη μετάβαση των δίωρων εκπομπών και τα παιχνίδια ανάμεσα στα tracks (καταραμένη πανδημία no dance no more).

Οι αγροί στο clip έγιναν μετά από τηλεπαθητική απαίτηση μου. Έτσι το φανταζόμουν, έτσι έγινε. Είπαμε, κληρονομικό χάρισμα.

8. The Strokes – At the door

Use me like an oar / Get yourself to shore

Το αρχηγόπουλο μέσα από το “The New Abnormal“. Προσφέρει άρωμα παλιό (βοηθά και το 80’s animation του clip), επαφή με το συναίσθημα, ενδοσκόπηση με ξαφνική ταχύτητα, ελπίδα για ένα (καλό) αύριο που μπορεί και να έρθει.

Η φωνή του Julian Casablancas είναι μια χαμένη ψυχή. Θα σου σηκώσει την τρίχα στο σβέρκο ακόμη κι αν σου διαβάσει τον τηλεφωνικό κατάλογο. Εδώ, ευτυχώς το αποφεύγει. Μένει σε δύο-τρεις περιγραφές βουτιάς στην αυτολύπηση και την απογοήτευση, χωρίς βεβαίως στο τέλος να σε αφήνει έτσι. Είναι μεγάλη ψυχή παρότι χαμένη. Θα σε πάρει από το χέρι και θα σε οδηγήσει κάπου, που θα νοιώσεις ασφαλής. Κι αν ρίξεις και κανένα δάκρυ στη βόλτα, ποιος νοιάζεται. Κάποιοι εξάλλου, το ονομάζουν και λύτρωση.

Το At the Door είναι ένα από τα πιο κουλά, ροκ κομμάτια καθώς δεν διαθέτει ντραμς και κρουστά αλλά μόνο μια φωνή, που τη συνοδεύει μια ψηφιακή κιθάρα. Κάποιοι έτρεξαν να το τοποθετήσουν στην κατηγορία synth pop. Κάποιοι άλλοι πάλι, γέλασαν. Ε κύριος, για τους Strokes μιλάμε!

7. Bronson feat. Totally Enormous Extinct Dinosaurs -Dawn

Take a step forward/ Lost in darkness/ Trust yourself, let go/ And breathe in a lush air/ Never give it up / Save yourself from doubt

Από αυτά τα γκρουπ, που ήρθαν καρφωτά για να μπουν στο δίωρο. Χωρίς καμία διαπραγμάτευση. Ξέρουν τα γούστα μου, υποψιάζονται τις εμμονές μου, κρυφακούν τις αδυναμίες μου.

Είναι Αυστραλοαμερικανοί, τρεις παραγωγοί στον αριθμό (Thomas George Stell και το δίδυμο Odesza- Harrison Mills και Clayton Knight). Φέτος, έβγαλαν την πρώτη συνεργασία τους, ένα ομότιτλο άλμπουμ γεμάτο με old fashion electro χορευτικοπαγίδες για να κουνάς τα ποδαράκια ακόμη κι όταν το σώμα σου είναι βιδωμένο μπροστά σε ένα γραφείο με τις ώρες.

Στο Dawn, που μοιάζει με τρένο το οποίο διασχίζει χιονισμένα τοπία και ψηλές, παγωμένες γέφυρες, τα φωνητικά ανέλαβε ο σταθερά εγκεφαλικά μπιμπλικιασμένος Βρετανός, Orlando Tobias Edward Higginbottom (πες τον και Totally Enormous Extinct Dinosaurs) στέλνοντας την αίσθηση του παγωμένου αέρα, ψηλά στο διάολο.

Γεννημένο από τη αρχή γι’ αυτή τη λίστα.

6. Perfume Genius- On the floor

I shake, I promise every day/ To change/ I cross out his name on the page

Αν η σύγχρονη ποπ έπρεπε να έχει ένα όνομα, αυτό φτάνει και περισσεύει. Απελευθερωτικό, ανάλαφρο σαν πεταλούδα, ζουμερό σαν εφηβικός έρωτας, που τα αντέχει όλα. Πράγματι όμως;

Γιατί μετά προσέχεις τα λόγια και ένα τεράστιο wtf προσγειώνεται στο κεφάλι σου. Τι έχουμε εδώ; Ένα τραγούδι, που μιλά για μια καταχρηστική, βίαιη σχέση, με τον πλέον καθαρό, ωμό, τραγικά και ερωτικά εικονογραφημένο τρόπο. Ένα τραγούδι με μια μελωδία, που σε κάνει να θες να τρέξεις στα λιβάδια και να χορέψεις ανάμεσα στις ανθισμένες ανεμώνες. Ένας υπέροχα κόντρα ρόλος.

Μια βίαιη ιστορία, που ηθελημένα επιλέγει να αισιοδοξήσει. Και να δραπετεύσει. Στο δικό της καταφύγιο.

Ο Perfum Genius (ο ελληνοαμερικανός Mike Handreas, με καταγωγή νομίζω από Κρήτη- Μάνεση ακούς;) έβγαλε και ένα από τα ωραιότερα άλμπουμ με πολλά διαμάντια στις φλέβες του (Set My Heart on Fire Immediately). Αυτό βεβαίως είναι το φωτεινότερο. Με κάθε σημασία. Και ουσία.

Στο clip χορεύει ο ίδιος.

5. Glass Animals – It’s All So Incredibly Loud

We’re breaking down/ Whispers would deafen me now/You don’t make a sound/Heartbreak was never so loud

Την πρώτη φορά που πάτησα το play πάνω του, ξέχασα να σηκώσω το δάχτυλο. Έρωτας με το πρώτο άκουσμα. Βοήθησε πολύ και το μέγα μυστήριο με την ετεροχρονισμένη κορύφωση. Ένας καθυστερημένος οργασμός μετά από δύο και τρία, άκυρα, βουβά κουπλέ.

Το μεθυστικό αυτό track με τα “ψεύτικα” βιολιά στο τέλος, κολυμπά μέσα στο Dreamland, που ήταν να βγει αρχικά στις 28 Ιουνίου αλλά τελικά έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις 7 Αυγούστου καθώς το group ήθελε να μην απομακρύνει την προσοχή του, από τη έντονη συζήτηση που επικρατούσε τότε γύρω από το Black Lives Matter και την αστυνομική βία.

Μόνο αγάπη.

4. MorMor- Don’t Cry

I’m tired of the days/ They came and went/ We were left alone/ Fighting hard to breathe

Νομίζω πως τον έχω υιοθετήσει (και δεν το ξέρει). Ήταν στην περσινή λίστα. Eίναι και στη φετινή. Μας είχε στο περίμενε όλη τη χρονιά. Λίγο οι βόλτες του στο Παρίσι (μένει στον Καναδά), λίγο το πέρασμα του από την Ισλανδία (κλεισμένος σε στούντιο μπας και γράψει κανένα υλικό), λίγο η πανδημία, που τον έστειλε άρον άρον πίσω στα πάτρια, και ξεμείναμε με αυτή και μόνο την κυκλοφορία.

Χαλάλι του παιδιού, χαλάλι. Το βελούδινο σκοταδάκι του ποτέ δεν με απογοήτευσε.

Όταν κυκλοφόρησε το Don’t Cry είπε: “Είχα κάποια tracks σε εξέλιξη από τον περσινό Δεκέμβριο. Το Μάρτιο, ο κόσμος όμως, σταμάτησε να είναι όπως τον ξέραμε. Αν και προσπάθησα να συνεχίσω να γράφω, δεν ένιωθα σωστά. Πάντα χρησιμοποιούσα τη μουσική ως τρόπο για να κατανοήσω τα πράγματα. Και ξαφνικά υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα για να κατανοήσεις: Μια παγκόσμια πανδημία, το ξαφνικό lockdown, οι διαμαρτυρίες που το ακολούθησαν. Το πένθος έχει γίνει πια τόσο οδυνηρό, που οι άνθρωποι απαιτούν αλλαγές. Και ένιωσα ότι έπρεπε να γράψω κάτι για να το αντικατοπτρίσω. Τα δάκρυα κυλούν και δεν μπορούμε πλέον να προσποιούμαστε ότι δεν είμαστε όλοι μαζί σε αυτό.”

3. Matt Berninger -One More Second

Give me one more second to dry my eyes/ Give me one more day to realize/ Smoke’s in our eyes or in the distance/ Either way, we’re gonna miss it

Ξύπνησα ένα πρωί και σκέφτηκα πως αυτός ο κόσμος, χωρίς αυτό το τραγούδι, θα ήταν εντελώς άδειος.

Μετά τον είδα και να το χορεύει. Και συνειδητοποίησα πόσο μου λείπουν οι αγκαλιές με όλους αυτούς που πια δεν αγκαλιάζω. Τα χάδια, τα κλεφτά φιλιά, η ανεμελιά ένα μεσημέρι, σε μια βεράντα, με φίλους.

Αι σιχτίρ δηλαδή.

2. Sault -Wildfires

But we will never show fear/Even in my eyes/I will always rise/ In wildfires

Κατηγορία: Perfume Genious -On the floor. Το ακούς και λιώνεις σαν βούτυρο από το διάχυτο σέξινες. Προσέχεις τους στίχους, κόντρα ρόλος και όλα αλλάζουν. Black lives matter και θέλεις να κατέβεις μαζί τους στους δρόμους.

Οι Sault, που κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι, έβγαλαν φέτος το καλύτερο άλμπουμ της χρονιάς σε δύο δόσεις. Στην αρχή, το Untitled (Black is), η πιο καθαρή πολιτική ανάλυση των ημερών από μουσικούς που θα ακούσεις φέτος και κάπου προς το τέλος, το Untitled (Rise), μια ανοιχτή πρόσκληση στο πιο φωτεινό soul πάρτι που έχεις πάει τα τελευταία χρόνια.

Τα παλιά χρόνια, αυτό θα ήταν διπλό βινύλιο. Στο πρώτο, το σκοτάδι. Στο δεύτερο, το φως.

Το Wildfires είναι ανάμεσα σε tracks του πρώτου. Φυσικά.

1. Jessie Ware -Spotlight

‘Cause a dream is just a dream/ And I don’t wanna sleep tonight

Θεωρητικά, αυτό θα ήταν στο 2 και το Wildfires στο 1. Αλλά το ανεβάζω πρώτο, μετά τιμής και δόξας, για δύο λόγους.

Πρώτον γιατί στην αρχή δεν το χώνεψα καθόλου και μου την έφερε μια χαρά. Κάθε φορά που το άκουγα, κάτι έσπαγε μέσα μου, κάτι καθάριζε, κάτι γινόταν καλύτερο. Ώσπου κάποια στιγμή, δεν μπορούσα να αναπνεύσω χωρίς αυτό.
Και δεύτερον, δεν νομίζω να έχει παίξει, στα πικάπ του μυαλού μου, άλλο κομμάτι (και άλμπουμ) φέτος τόσο πολύ.

Και δεν νομίζω και να έχω χορέψει μόνος σπίτι, σε καραντίνες και όχι καραντίνες, με άλλο, περισσότερο από αυτό.

Οκ, τρεις ήταν οι λόγοι τελικά.

Εκτός από tracks, έχουμε και τα δέκα καλύτερα LP (στα κλεφτά)

10. Ásgeir  – Bury the Moon / 9. Ane Brun – After the Great Storm / 8. The Strokes – The New Abnormal  / 7. Perfume Genius – Set My Heart on Fire Immediately / 6. Fontaines D.C. – A hero’s death / 5. The Avalanches – We will always love you / 4. Arca – KiCk I / 3. Grimes – Miss Anthropocene / 2. Jessie Ware – What’s Your Pleasure? / 1. Sault-Untitled (Black Is)/ (Rise)


*Ακούς τον Δημήτρη Πάντσο στο Join Radio, Δευτέρα-Παρασκευή, 10:00-12:00.
Μπορείς να βρεις τη λίστα του και στο Spotify του Join.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background