Oscars 2020: Και τα βραβεία πήγαν ακριβώς εκεί που (δεν;) περίμενες

Written by on 10 Φεβρουαρίου, 2020

Χαμένοι και κερδισμένοι στα Oscars 2020 ή αλλιώς τα βραβεία (στα Παράσιτα) που θα κάνουμε πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια για να ξεχάσουμε.

Τέσσερα από τα βασικά βραβεία στην πιο αγαπημένη μας ταινία για φέτος, αλλά και ευχαριστήριοι λόγοι, χαμόγελα, κλείσιμο ματιού στα περσινά βραβεία με το “ελληνικό” σασπένς, και μια καλύτερη ταινία που δεν θα φανταζόμασταν ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα (σόρρυ αλλά ποιος περίμενε δηλαδή πως φέτος θα γίνει της Νότιας Κορέας;).

Oscars

Στα γρήγορα:

  • Το καλύτερο ανέκδοτο που ακούστηκε χτες: “1917”…
  • Και άλλο ένα επίσης πολύ καλό: “Ο Ιρλανδός”…
  • Η τελευταία φορά που Κάννες και Όσκαρ είδαν το ίδιο στη θέση της καλύτερης ταινίας, ήταν το 1955. Με τη δραμακομεντί “Marty”…
  • Timothee Shalame και Margot Robbie στο Red Carpet: stylish heartbreaking
  • Billy Porter στο Red Carpet: enough …
  • Το καλύτερο tweet της βραδιάς ανήκει στην Bassey Ikpi: “That poor man just wants a cocktail and they keep giving him an oscar” …
  • “Μάρτι Σκορσέζε, αγάπησα τον πρώτο κύκλο του Irishman” : Ο Κρις Ροκ σε μια από τις λίγες καλές ατάκες, μιας γενικότερα μη ατακαδόρισσας βραδιάς.
  • Αναμφισβήτητα η πιο cool φωτογραφία της οσκαρικής χρονιάς είναι αυτή του ζεύγους της καρδιάς μας Ρούνι- Φίνιξ. Για λόγους που προφανώς, όλοι βλέπουμε…
  • Αν πάλι αναρωτιέσαι πως γίνεται τα σωματεία παραγωγών και σκηνοθετών να δίνουν τις πρωτιές τους στο “1917” και τα Όσκαρ να πηγαίνουν αλλού, σκέψου αυτό μόνο. Το μεγαλύτερο σωματείο είναι αυτό των ηθοποιών, και αυτοί δηλωμένα είχαν πάθει κάτι σαν σε υστερία με το κορεάτικο
  • Όταν ανακοινώνεται το Όσκαρ της Καλύτερης Ταινίας, η στιγμή της αντίδρασης της Jane Fonda είναι απλά ανεκτίμητη.
  • Τα “Παράσιτα” είναι η πρώτη ταινία που δεν μιλά αγγλικά και στρογγυλοκάθεται στην υψηλότερη θέση…
  • Τέσσερα Όσκαρ για το Κορεάτικο, τρία στο “1917” και από δύο στο “Joker”, στο «Κάποτε στο Χόλιγουντ» και στο «Ford v. Ferrari» .

Oscars 2020: and the winners are…

Best Picture: “Parasite”

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια: Ποιος να το περίμενε. Σίγουρα όχι πάντως αυτή η υπέροχη ομάδα των Νοτιοκορεατών που πήγε για να πάρει ένα και έφυγε με τέσσερα.

Τι έγινε ρε παιδιά: Ξυπνήσαμε σε ένα (κινηματογραφικό) κόσμο που το “1917” τρώει πόρτα. Και αυτό είναι υπέροχο!

Lead Actor: Joaquin Phoenix, “Joker”

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  Ο ευχαριστήριος λόγος του (οι φήμες λένε πως τον έγραψε η Μιρέλλα Κάππα) συζητήθηκε όσο κανένας. Μάλλον γιατί έπαιξε με το συναίσθημα και την οικολογία σε υπερθετικό βαθμό (προσωπικά βαρέθηκα, θα το ομολογήσω): « Έχουμε αποσυνδεθεί από τη φύση. Είμαστε εγωκεντρικοί – δεν είμαστε το κέντρο του σύμπαντος. Νιώθουμε ότι έχουμε το δικαίωμα να παίρνουμε το γάλα μιας αγελάδας και να το βάζουμε στον καφέ μας. Και μετά της κλέβουμε και το μοσχαράκι της. Αν είχαμε την αγάπη ως οδηγό θα βρίσκαμε το σύστημα που θα μας επέτρεπε να επιβιώσουμε. Έχω υπάρξει κωλόπαιδο. Και εσείς μου δώσατε μία δεύτερη ευκαιρία. Για αυτό πρέπει να βοηθάμε όλοι ο ένας τον άλλον. Να συγχωρούμε, να δίνουμε ευκαιρίες στον άλλον να μεγαλώσει.»

Έχω δυο λόγια να σας πω: Όταν βγήκε η ταινία και είδαμε τον δικό του Τζόκερ νοιώσαμε πως θα ήταν έγκλημα στην ανθρωπότητα αν δεν το έπαιρνε. Και μετά είδαμε τον Antonio Banderas στο “Pain and Glory” και λιώσαμε. Ναι το συναίσθημα μας μιλάει την ισπανική ενώ το μυαλό μας όχι.

Lead Actress: Renee Zellweger, “Judy”

Τι έγινε ρε παιδιά: Συγνώμη που θα το πούμε αλλά πιο προβλέψιμο και αδιάφορο δεν είχαμε. Και για την ταινία και για την ερμηνεία της και για τον κόσμο όλο που δεν έβλεπε τίποτα άλλο πέρα από αυτό. Την Scarlett  στο “Marriage Story” για παράδειγμα.

Supporting Actor: Brad Pitt, “Once Upon a Time in Hollywood”

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  «They told me I only have 45 seconds up here—which is 45 seconds more than the Senate gave John Bolton this week.” Μάλιστα. Μήπως μπορείς να πεις ξανά αυτό που είπες στα Bafta; Μας είχε αρέσει περισσότερο

Έχω δυο λόγια να σας πω: Από τη στιγμή που μάθαμε πως τους διάσημους ευχαριστήριους λόγους του, τους γράφει γνωστή εταιρία που ειδικεύεται στο θέμα και όχι ο ίδιος, κάπου ξενερώσαμε. Όχι βεβαίως τόσο, όσο όταν άρχισε να φαίνεται πως το βραβείο θα τρυπώσει στην τσέπη του. Γιατί πολύ χρήσιμοι οι κοιλιακοί στους άνω των 50 κυρίους αλλά να παίρνεις βραβείο γιατί καταφέρνεις να παραμένεις χαριτωμένος μέσα στο χρόνο είναι κάπως ανορθόδοξο. Αν και πολύ χολιγουντιανό.

Τι έγινε ρε παιδιά: Αν υπήρχε θεός στην θέση του θα ήταν ο William Dafoe για το “ The Lighthouse”. Αλλά δεν υπάρχει. Ιδού και η επιβεβαίωση.

Supporting Actress: Laura Dern, “Marriage Story”

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  «Λένε “ποτέ μη γνωρίσεις τους ήρωές σου”. Κι εγώ απαντάω “αν είσαι τυχερός, είναι οι γονείς σου”. Ευχαριστώ τον Μπρους Ντερν και την Νταϊάν Λαντ που ήταν οι δικοί μου ήρωές»: Και η μάνα από κάτω να βαλαντώνει στο κλάμα (γιατί τι άλλο να θες από καθαρή χολιγουντιανή συγκίνηση σε μια τέτοια βραδιά;)

Έχω δυο λόγια να σας πω: Δικαιολογημένα, ένα από τα πιο σίγουρα σιγουράκια της βραδιάς. Θα μπορούσε να κάνει την έκπληξη η Scarlett Johansson για το “Jojo Rabbit”; Ναι θα μπορούσε. Αλλά δεν χρειαζόταν. Άλλη φορά.

Director: Bong Joon Ho, “Parasite”

Έχω δυο λόγια να σας πω: Μεγάλο το σοκ για τον Sam Mendes, το οποίο πρόλαβε στιγμιαία να καταγράψει και η κάμερα.

Τι έγινε ρε παιδιά; Μεγάλο και ευχάριστο το σοκ και για μας που δεν είχαμε την Ακαδημία ικανή για τέτοιες κινήσεις.

Animated Feature: “Toy Story 4,”  Josh Cooley

Έχω δυο λόγια να σας πω: 13ο όσκαρ για την Disney και 11ο για την Pixar (που αγοράστηκε από την πρώτη). Και το πρώτο της σειράς που βρήκαμε άνευρο και κάπως βαρετό-  γούστα είναι αυτά θα πεις και θα ‘χεις και δίκιο.

Τι έγινε ρε παιδιά; Γούστα ξεγούστα όμως, αφού κάνετε που κάνετε την έκπληξη και προτείνετε το “I Lost My Body,” του Jeremy Clapin στην κατηγορία, ε ολοκληρώστε το και με μια βράβευση. Οι μισές δουλειές δεν είναι του επιπέδου μας.

Adapted Screenplay: “Jojo Rabbit”, Taika Waititi

Έχω δυο λόγια να σας πω: Κοίτα τώρα τι συμβαίνει. Καλή η δουλειά του φίλτατου Νεοζηλανδού, ειδικά αν σκεφτείς πόσο οριακά «έπαιζε» θεματολογικά ( ο Χίτλερ σε ρόλο «κωμικού» φιλικά προσκείμενου χαρακτήρα) και πόσο εύκολα μπορούσε να βγει εκτός, αλλά… Αλλά από τη στιγμή που υπήρχε η απίστευτη δουλειά της Greta Gerwig στην εκμοντέρνιση του θρυλικού “Little Women” δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία συζήτηση. Καθαρή κλοπή. Και το εννοώ.

Animated Short: “Hair Love,” Matthew A. Cherry

Έχω δυο λόγια να σας πω: Βασικά δεν έχω κανένα. Δεν το ‘χω δει. Εσύ όμως μπορείς να το δεις εδώ.

Original Screenplay: “Parasite,” Bong Joon-ho, Jin Won Han

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  Η Diane Keaton κάπως ουρλιάζει από χαρά όταν ανακοινώνει το όνομα και ο Joon-Ho κάπως ξαφνιάζεται που παίρνει και κάτι εκτός από αυτό της διεθνούς ταινίας (που να ήξερε, τι θα ακολουθούσε).

Τι έγινε ρε παιδιά: Και εκεί που πάει να σηκωθεί ο Κουεντίν και να πει κάτι σαν “αχ δεν το περίμενα (που το περίμενα), μα τι ωραία έκπληξη είναι αυτή”, κάποιος τον χτυπά στην πλάτη και του λέει: «당신이가는 곳마다 앉아 행복하게» (που θα πει: “που πας καημένε, κάτσε κάτω και κάνε τον χαρούμενο”)

Cinematography: “1917,” Roger Deakins

Έχω δυο λόγια να σας πω: Δύο βραβεία άξιζε η ταινία. Το ένα ήταν αυτό. Δεύτερο συνεχόμενο όσκαρ για τον απίθανο Εγγλέζο, πέρσι ήταν για την θαυμάσια δουλειά του στο “Blade Runner 2049”.

Τι έγινε ρε παιδιά; Να επισημάνουμε όμως και την υπέροχη δουλειά του Jarin Blaschke για το “The Lighthouse,” που έχει να χαίρεται κυρίως την βράβευση του στα ανεξάρτητα Spirit Awards. Δυστυχώς έπεσε στην περίπτωση.

Best Documentary Feature: “American Factory”, Julia Rieichert, Steven Bognar

Έχω δυο λόγια να σας πω: Στην παραγωγή κρύβεται το ζεύγος Ομπάμα και η εταιρία που έχει φτιάξει με αυτό το σκοπό. Και μάλλον αυτό μπορεί και να σήμαινε κάτι, αν δεν είχαμε μπροστά μας, πράγματι, ένα από τα πιο δυνατά ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Στο «American Factory» των Στίβερ Μπόνια και Τζούλια Ράιτσερτ, η παγκοσμιοποίηση έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Ειδικά αν είσαι άνεργος Αμερικάνος και η μεγάλη οικονομική δύναμη δεν είναι η χώρα σου αλλά η Κίνα.

Τι έγινε ρε παιδιά;  Αν το έπαιρνε το “For Sama”των Waad Al-Kateab, Edward Watts, θα χειροκροτούσα περισσότερο. Κυρίως γιατί θα ήταν μια ακόμη αφορμή να πέσει η προσοχή μας σε αυτή την περιοχή του πλανήτη.

Best Documentary Short Subject: “Learning to Skateboard in a Warzone,” Carol Dysinger

Έχω δυο λόγια να σας πω: Μικρές Αφγανές πάνε σχολείο και κάνουν skateboard στην Καμπούλ του σήμερα. Έχει πάρει και BAFTA.

Best Live Action Short Film: “The Neighbors’ Window”, Marshall Curry

Έχω δυο λόγια να σας πω: Πολλά winner σε δεκάδες φεστιβάλ γι αυτό και η ζωή δεν το απογοήτευσε. Σε αντίθεση με άλλους.

Best International Feature Film: “Parasite” Bong Joon Ho

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  «Θέλω να χειροκροτήσετε τους ηθοποιούς μου που είναι όλοι εδώ απόψε. Και τώρα είμαι έτοιμος να πάμε για ποτά». Που να ήξερε βεβαίως ο Νοτιοκορεάτης Joon -Ho, εκείνη τη στιγμή, πως τα ντρινκς θα ήταν περισσότερα. Πολλά περισσότερα.

Film Editing: “Ford v Ferrari”, Michael McCusker, Andrew Buckland

Τι έγινε ρε παιδιά; Δηλαδή έχεις το δωρικό μοντάζ σε “Παράσιτα”, άντε και στον “Ιρλανδό” και συ πας και διαλέγεις το εντυπωσιακό και το θορυβώδες από τη μάχη με τα αυτοκίνητα. Μάλιστα.

Sound Editing:“Ford v Ferrari”, Don Sylvester

Τι έγινε ρε παιδιά;  Εγώ που είμαι καλός άνθρωπος θα το έδινα στους Oliver Tarney, Rachel Tate για το “1917”. Αλλά ποιος να με ακούσει εμένα.

Sound Mixing: “1917”

Έχω δυο λόγια να σας πω: Δίκαιο. Δίκαιο.

Production Design: “Once Upon a Time in Hollywood”, Barbara Ling and Nancy Haigh

Έχω δυο λόγια να σας πω:  Κανονικά έπρεπε να γράφει “Parasite/ Lee Ha-Jun and Cho Won Woo, Han Ga Ram, and Cho Hee» . Η έστω “1917/ Dennis Gassner and Lee Sandales”. Γιατί αν όλα ήταν στη θέση τους, θα έπρεπε να διαλέξουμε ανάμεσα σε ένα σπίτι και μια μακέτα χιλιομέτρων. Και σε τίποτα άλλο. Όσο φανταζί κι αν δείχνει.

Original Score: “Joker”, Hildur Guðnadóttir

Έχω δυο λόγια να σας πω: Η 38χρονη Ισλανδή είναι η πρώτη γυναίκα που κερδίζει Όσκαρ Μουσικής μετά το 1997 ( η Anne Dudley για το“The Full Monty”) και η τέταρτη γυναίκα γενικότερα που φτάνει στη χρυσή πεντάδα. Η ταινία γυρίστηκε με τη μουσική της Ισλανδής βιολοντσελίστας έτοιμης στα χέρια του σκηνοθέτη. Και αν δεν σου λέει κάτι αυτό, σκέψου τη σκηνή στο μπάνιο. Και σκέψου πως ο Joaquin τη γύρισε ακούγοντας τη μουσική της Hildur στη διαπασών.  

Original Song: “I’m Gonna Love Me Again”. “Rocketman”

Τους κάναμε και μια τελετή, μούρλια:  Standing ovation για το δεύτερο όσκαρ του, 25 χρόνια μετά το «Lion King».

Έχω δυο λόγια να σας πω: Καλύτερα από όλα τα άλλα της κατηγορίας, χειρότερο όμως και από τα χειρότερα δικά του.

Makeup and Hair: “Bombshell”

Έχω δυο λόγια να σας πω: Δεν είναι μόνο που δεν αναγνωρίζεις την Σαρλίζ Θερόν. Είναι που δεν αναγνωρίζεις και τον Τζον Λίθγκοου.

Costume Design: “Little Women”, Jacqueline Durran

Τι έγινε ρε παιδιά; Το πιο «έχουμε και μια υποχρέωση να βγάλουμε» βραβείο της βραδιάς. Γιατί ναι, είναι κλισέ να θαυμάζεις πρωτίστως σε μια ταινία εποχής τα κοστούμια της. Όταν μάλιστα αυτή έχει άλλους δέκα λόγους να τη θαυμάσεις περισσότερο.

Visual Effects: “1917”

Έχω δυο λόγια να σας πω:  Δίκαιο. Δίκαιο.

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background