Oscars 2021: Ταινίες με σκηνοθέτες στη μεγάλη τους παρθενική εμφάνιση

Written by on December 21, 2020

The Vast in the Night, The Assistant και The Forty-Year-Old Version. Έχουν πρωτάρηδες σκηνοθέτες και μπαινοβγαίνουν στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Άξιες και πανάξιες!

Σκηνοθέτες που κυκλοφορούν μέσα στο οσκαρικό buzz με το θράσος και την άγνοια κινδύνου της πρώτης τους φοράς. Ξεχωρίζουν για το ανεξάρτητο φιλμικό ταμπεραμέντο τους και την ευέξαπτη και άκρως εσωστρεφή, ματιά τους. Ακόμη κι όταν σε κάνουν να γελάς σαν 12χρονο. Τα μεγάλα στούντιο, τους αγκαλιάζουν ήδη. Με την πρέπουσα απόσταση και τον απαραίτητο ενθουσιασμό. Θα είναι οι σταρ της καρέκλας, προφανώς, του αύριο!

THE VAST OF THE NIGHT

Έχω μια ιστορία να σας πω: Είμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Στο Νέο Μεξικό. Εκεί δηλαδή που οι στρογγυλοί δίσκοι (και όχι μόνο), from outer space, αγαπούν να έρχονται και να παρατηρούν το παράξενο αυτό είδος του γαλαξία, που ονομάζεται άνθρωπος. Πρωταγωνιστούν μια 16χρονη χειρίστρια τηλεφωνίας της εποχής (βάζε-βγάλε καλώδια) και ένας 20χρονος- περίπου- Dj ραδιοφώνου. Ανακαλύπτουν μαζί μια παράξενη συχνότητα ήχου. Την ακολουθούν, την ερευνούν. Και αλλάζουν τη ζωή τους. Και τη δική μας.

Η πρώτη εμφάνιση: Andrew Patterson. Έσκασε κυριολεκτικά από το πουθενά στα 38 του χρόνια. Δεν σκηνοθετεί μόνο το Vast. Τον βρίσκουμε και στις θέσεις του σεναριογράφου (μαζί με τον Craig W. Sanger), του μοντέρ και του παραγωγού. Και δεν μου το βγάζεις από το μυαλό πως έχει βάλει το χεράκι του και στη μουσική επιμέλεια.

Μοιάζει κάπως με τον Charles Manson ή έστω μοιάζει όπως η Οκλαχόμα-η έδρα του δηλαδή- φαντάζεται τον εμπνευστή του Helter Skelter. Αυτός ο μουσάτος άγνωστος ρίχνει τις ιδέες του στα 91 λεπτά της ταινίας, σαν πολυβόλο F2000. Κάτι που προδίδει πως πέρασε τα 37 του χρόνια, μάλλον όχι ανάμεσα σε άλλους σκηνοθέτες αλλά κλεισμένος μέσα στην αίθουσα ενός κινηματογράφου. Τσεκάροντας πρωταρχικά την 80’s φιλμογραφία του Steven Spielberg. Και μετά, αυτή του Richard Linklater. Για να τις αναδομήσει, κατά το δοκούν. Ευφυέστατος, ανατρεπτικός, πρωτοπόρος, απολαυστικός (μπορώ να βρω κι άλλα τέτοια επίθετα, μη με προκαλείς).

*παρεμπιπτόντως ήταν χωμένος για τα καλά, στη διαφήμιση.

Έχω κι άλλα δύο, τρία λόγια να πω

Πρώτη σκηνή. Κάμερα στημένη να βλέπει μια 50’s τηλεόραση. Παίζει ένα επεισόδιο του Paradoxe Theatre (κλείσιμο ματιού στο Twilight Zone). Η κάμερα μπαίνει μέσα στο επεισόδιο. Και το επεισόδιο γίνεται η ταινία. Και όλο αυτό με μουσικό χαλί το ρεμπέτικο του 1930 “Κάηκε ένα σχολείο” (Κώστας Μπέζος). Κι αυτό είναι μόνο η αρχή.

Γιατί αυτό που ακολουθεί είναι το πιο απολαυστικό home made science fiction blockbuster των τελευταίων χρόνων, ειδικά αν κάτω από το προσκέφαλο σου υπάρχουν βιδωμένα το E.T. the Extra-Terrestrial και το Close Encounters of the Third Kind.

Οι παγίδες που θα γκρεμοτσάκιζαν ένα τέτοιο project, είναι δεκάδες. Ξεφεύγει εντέχνως από όλες. Γιατί ο Patterson έχει φροντίσει ήδη να τσιμεντώσει το υλικό του με δημιουργικό ταμπεραμέντο σε λέξεις, εικόνες και κυρίως μέτρο. Όταν θα τελειώσει και μόνο τότε, είναι που θα καταλάβεις πως ήταν σαν να έβλεπες ένα καλοκαρδισμένο μονοπλάνο. Αφού όλα συμβαίνουν μέσα σε δύο-τρεις ώρες. Με έναν ρυθμό, που δεν παίρνει (σχεδόν) ποτέ ανάσα.

Η βουτιά αυτή στα Αμερικάνικα 50’s αναδυκνείει όλα τα στερεότυπα τους. Όταν ένας παράξενος ήχος παρεμβολίζει την πόλη και ένας κυκλικός δίσκος σκάει μέσα από τα σύννεφα, τι μπορεί πράγματι να σημαίνει; Την ίδια ώρα μάλιστα, που όλη η πόλη είναι κλεισμένη μέσα σε ένα στάδιο, για να δει ένα σημαντικό ματς του τοπικού πρωταθλήματος; Έρχονται οι εξωγήινοι; Ή μήπως είναι οι κακοί Ρώσοι που θα προσπαθήσουν να τα βάλουν με το καθαρό και τιμημένο American Life; Πού κρύβονται τα πραγματικά θηρία; Πάνω, κάτω ή μέσα μας;

Η ταινία έχει μπει στις λίστες άλλων σκηνοθετών – είναι η αγαπημένη του Steven Soderbergh για το 2020. Και πολύ πιθανό να εμφανιστεί στα βραβεία για σενάριο και φωτογραφία (στην σκηνοθεσία, ποιος να πρωτομπεί πια;). Ειδικά η δεύτερη, είναι ένα masterpiece νυχτερινών σκιών μέσα σε μια πόλη, που ένα θέμα με το ηλεκτρικό της, το έχει.

Αν υπήρχε όσκαρ “κλεισίματος” σε ταινία, θα το έπαιρνε παμψηφεί. Ας το δουν οι ανταγωνιστές. Πώς κλείνεις μια ταινία και την ίδια στιγμή, ανοίγεις άλλες δέκα.

THE ASSISTANT

Έχω μια ιστορία να σας πω: Σε μια εταιρία που κάτι έχει να κάνει με τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση – ξεκάθαρο δεν είναι- μια βοηθός για όλους και όλα, προσπαθεί να βρει τη θέση της στο κόσμο. Και να αποφύγει τις όποιες κακοτοπιές, ανάμεσα στα γρανάζια μιας συνθήκης, που μπορεί να σε συνθλίψει, πριν καν πεις καλημέρα.

Η πρώτη εμφάνιση: Η Kitty Green γράφει και σκηνοθετεί την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους μυθοπλασίας, η οποία αμέσως τη βάζει στην κατηγορία “ξεχωριστοί σκηνοθέτες για φέτος”. Έχουν προηγηθεί δύο documentaries που έχτισαν το μύθο της διεισδυτικής, τρυφερής ματιά της: Casting Jon Benet και Ukraine Is Not a Brothel.

Έχω δύο τρία λόγια να πω: To The Assistant έχει για βασικό του ατού την παρουσία της Julia Garner. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτή, όλα υπάρχουν για αυτή. Εμφανίζεται σχεδόν σε όλα τα 87 λεπτά, που κρατά αυτό το ταξίδι (μπορεί και σε όλα). Η πολυβραβευμένη του Ozark, βρίσκει εδώ μια ακόμη διέξοδο για να ξεδιπλώσει αυτό το magic carpet που υφαίνουν οι εκφράσεις του προσώπου της. Και σε μια εποχή, που το κίνημα του #MeToo καλπάζει ακόμη ασταμάτητο, βρίσκει και ένα ιδεολογικό πάτημα για να “χτίσει” το κάτι παραπάνω.

Πάνω στις λέξεις που με γενναιότητα της προσφέρει η Green. Και στην ανεξάρτητη, αργή, παγωμένη σκηνοθετική γραμμή, που υπάρχει για να υπηρετεί κάθε κίνηση της πρωταγωνίστριας.’Η απλά για να περιγράψει μια ημέρα στο γραφείο. Η Julia Garner είναι το μεγάλο σουξέ της ταινίας και ήδη φιγουράρει στις λίστες με τις καλύτερες ερμηνείες της χρονιάς, αυτές που οδηγούν δηλαδή με μαθηματική ακρίβεια στην πεντάδα των όσκαρ.

THE FORTY YEAR OLD VERSION

Έχω μια ιστορία να σας πω: Η Radha είναι μια θεατρική συγγραφέας, η οποία κάποια στιγμή έγραψε ένα έργο που την έβαλε σε μια έγκριτη λίστα με τις περισσότερο υποσχόμενες συγγραφείς κάτω των 30. Τώρα είναι 40 και δεν έχει ξαναγράψει κάτι. Στην προσπάθεια της να ανακαλύψει τον σαραντάρη εαυτό της, βρίσκει μια νέα φωνή. Ως RadhaMUSprime θα ραπάρει χωρίς ανάσα και θα πέσει χωρίς μπρατσάκια στην πισίνα της Νεουορκέζικης hip hop.

Η πρώτη εμφάνιση: Έχει προηγηθεί ένα bio -documentary για την τηλεόραση, με τίτλο SamBowe: SpeechWriter. Αναφορά στη ζωή του παρουσιαστή Sal Masekela, γιου του Νοτιοαφρικάνου jazz μουσικού Hugh Masekela (και εδώ τελειώνει το όποιο ενδιαφέρον). Η ταινία The Forty Year Old Version είναι η πρώτη της μεγάλου μήκους μυθοπλασίας. Είναι το κορίτσι-ορχήστρα. Παίζει, σκηνοθετεί, γράφει, κάνει την παραγωγή, έχει γράψει και μερικά από τα καινούρια κομμάτια, που ακούγονται στην ταινία. Αυτό δηλαδή που δεν κάνουν όλοι οι σκηνοθέτες σε αυτόν τον κόσμο.

Έχω δύο τρία λόγια να πω: Μια από τις πιο cool και feelgood ταινίες της χρονιάς. Δύο ώρες απόλαυσης από μια δημιουργό που έχει απόλυτο έλεγχο της περσόνας της. Μια ταινία που μιλά με ευθύ, άμεσο τρόπο για όλα αυτά τα κομβικά σημεία στα οποία, η ζωή πάει όπου θέλει. Μια ειλικρινής και φυσικά αστεία κατάθεση, για το άγχος που προηγείται των αποφάσεων που παίρνουμε.

Πες μας κι άλλα

Φυσικά εδώ για την όποια επιτυχία, βοηθά πολύ και ο περίγυρος. Η Νέα Υόρκη που ακόμη αγκαλιάζεται, οι νέες φωνές, το παλιό κατεστημένο, οι ταξικές διαφορές πέρα από χρώματα. Και αυτή η απόλυτη ανάγκη να υπάρξεις, όσο πιο κοντά σε αυτό που είσαι. ‘Η έστω σε αυτό που ανακάλυψες ξαφνικά πριν πέντε λεπτά.

Πέρα από την ευστοχία του να στήνει καθαρά την ιστορία της χωρίς παρερμηνείες, το μεγαλύτερο ατού της Blank, είναι το coolness που αποπνέει κάθε της κύτταρο. Δεν παίζει ακριβώς. Μοιάζει σαν περαστική νεράιδα από το σετ, που κάτι είδε, κάτι της άρεσε και είπε να μείνει. Ε και μιας και έμεινε, σήκωσε το μαγικό ραβδάκι της και σκόρπισε χαμόγελα, παντού. Κακό δεν το λες. Σίγουρα όχι.

Η Radha Blank, γέννημα και θρέμμα της πόλης, είναι μια από τις πιο σημαντικές της performer. Και μία από τις καλύτερες σεναριογράφους αυτή τη στιγμή στα προγράμματα τηλεόρασης και τη σκηνή της Νέας Υόρκης.

*Μια ταινία, ένα soundtrack. Μη το ψάχνεις. Μπορείς να το ακούσεις εδώ. Για να ξεκινήσει καλά και η βδομάδα. Και να δώσεις και στη λέξη σκηνοθέτες, τη σωστή μουσική υπόκρουση.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background