Η σειρά Normal People έβαλε υπότιτλους στο κάρμα

Written by on August 25, 2020

Το “Normal People” είναι η ιστορία μιας σπάνιας αγάπης που ενηλικιώνεται. Όχι με τον “κανονικό” τρόπο και τους “κανονικούς” ρυθμούς.

Ο Connel και η Marianne είναι συμμαθητές στο Sligo της Ιρλανδίας. Το κορίτσι χωρίς φίλους με τα πολλά λεφτά και την κατεστραμμένη οικογένεια, το δημοφιλές αγόρι από την εργατική τάξη, και οι δύο με διαφορετικές καταβολές. Γίνονται ζευγάρι, καλύτεροι φίλοι, κάνουν εκείνο το σεξ που εκτοξεύει όλα τα συναισθήματα τα οποία ενεργοποιούν ένα σώμα, χωρίζουν, προχωρούν με διαφορετικούς συντρόφους, συναντιούνται ξανά, προσπαθούν να προσδιορίσουν “Γιατί δεν είναι το ίδιο με τους άλλους ανθρώπους”.

Normal People

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν διαμορφώσει τον τρόπο που σκεφτόμαστε και μοιραζόμαστε όσα νιώθουμε. Κι αντίστοιχα, έχουμε κάνει το ίδιο σ’ εκείνους. Είναι αδύνατον να σταματήσεις να τους κοιτάς, να επικοινωνείς μαζί τους ακόμα κι αν είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, να τους σκέφτεσαι σε όλες τις φάσεις της ζωής σου.

Normal People

Στη βασισμένη στο best seller βιβλίο της Sally Rooney, σειρά, οι πρωταγωνιστές αναζητούν μονίμως κάτι που να τους πετάει στα βαθιά. Κι αν αυτό δεν συμβαίνει, είτε επιλέγουν να μη νιώσουν τίποτα είτε να βιώσουν σαδομαζοχιστικό πόνο.

Απορρίπτουν ό,τι δεν ταρακουνάει ταυτόχρονα μυαλό και καρδιακούς παλμούς και παράλληλα πέφτουν με τα μούτρα στη ματαιότητα της πραγματικότητας. Δεν τους αρκεί μια ωραία επικοινωνία ή ένα καλό σεξ όποτε κι αν τύχει. Οι ανάσες, τα φιλιά, τα βλέμματα, τα πιο απλά αγγίγματα τους είναι σε μια μεγαλύτερη ένταση από το “κανονικό”.
Θέλουν να τα ζουν όλα όπως και να τους κλείνουν την πόρτα όταν φοβούνται τη φθορά. Aποδέχονται τα λάθη κι επιστρέφουν. Ενώ αφήνονται πλήρως στην αβίαστη χημεία τους, είναι ταυτόχρονα και σ’ ένα διαρκές εγκεφαλικό ντέρμπι.

Όσο κι αν προσπαθούν να κρατούν αποστάσεις, να γειώνουν τον ερωτισμό τους στα κυνικά πατώματα, τους νικά η ανεξέλεγκτη έλξη τους.
Με λίγα λόγια, προσπαθούν να διαχειριστούν το κάρμα. Αυτό που δεν εξηγείται, δεν εκλογικεύεται και αν δεν εκτονωθεί, σε βασανίζει για πάντα.

Πρόκειται για τις ζωές δύο ανθρώπων που ελέγχονται από μεγάλους δείκτες iq, ψυχολογικές πληγές, διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, κοινωνικά στερεότυπα. Και είναι γυρισμένη τόσο ρεαλιστικά και λιτά που μπλοκάρει τις εργοστασιακές σου ρυθμίσεις.

Αν είσαι σε μία κατάσταση συναισθηματικού αδειάσματος, δεν θα θες να δεις ούτε το trailer. Όταν όμως παρακολουθείς πώς εξελίσσονται όλα στα 12 επεισόδια, καταλαβαίνεις ότι είναι αρκετά παραπάνω απ’ αυτά που περίμενες. Κι αν χωρούσες ολόκληρη τη σειρά σε μια φράση θα ήταν αυτή του Λειβαδίτη, “Δώσε μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου”*.

Ο Paul Mescal, τον οποίο ελπίζω να τον βλέπουμε παντού, και η ήρεμη δύναμη Daisy Edgar – Jones παίζουν σαν να μην έχουν κανένα σενάριο στα χέρια. Σε κάνουν να νιώθεις πως ζουν κανονικά τα πάντα και τυχαίνει να υπάρχει μια (σωστή) κάμερα μπροστά. Tρέλαναν τις μηχανές του BBC3 και του Hulu, που ανέλαβε και την υπέροχη μαρμοτική καφρίλα του Palm Springs, και απολαμβάνουν δικαίως ένα τεράστιο ιντερνετικό hype.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ στο soundtrack του Normal People ακούγονται οι Anna Calvi, David Byrne, Camelphat, Jon Hopkins, London Grammar, Lisa Hannigan, Chvrches και αρκετοί άλλοι συνήθεις ύποπτοι των join και προσωπικών μας ηχείων.

Το είδα στο μασκοφόρο καράβι της επιστροφής στην Αθήνα και με διέλυσε. Και κάπως έτσι, το ντισεμπαρκέσιο απέκτησε ένα συνοδευτικό #διπλής.

*Είναι από το ποίημα του, “Αγαπημένη μου”.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background