Η υπέροχη περίπτωση του ποδοσφαιριστή Marcus Rashford

Written by on May 26, 2021

Είναι γνωστό πως ο 23χρονος ποδοσφαιριστής της Manchester United, Marcus Rashford βοηθάει πάντα, όπως μπορεί, όσα παιδιά έχουν ανάγκη. Επειδή μεγάλωσε σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας, ξέρει καλά πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει κάποιος που μπορεί να κάνει κάτι για σένα. Και κάπως έτσι, τα κορυφαία του γκολ είναι εκτός γηπέδου.

Πέρσι, είχε ζητήσει από βρετανικό κοινοβούλιο να μην σταματήσουν τα δωρεάν γεύματα στα σχολεία, τα οποία χρειάζονται πάνω από 200.000 παιδιά. Και τελικά, δικαιώθηκε. Mετά την παρέμβαση του, αποφασίστηκε να συνεχιστεί η σίτιση στα σχολεία για 6 βδομάδες το καλοκαίρι. “Όταν ξυπνάς το πρωί και κάνεις ένα ντουζ, για ένα δευτερόλεπτο σκέψου τους γονείς εκείνους που δεν έχουν νερό, γιατί τους το έκοψαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας”, είχε αναφέρει.

Τώρα, έχει ξεκινήσει ένα πρόγραμμα αναλφαβητισμού μαζί με το Macmillan Children’s Books για να παρέχει βιβλία σε παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση στην ανάγνωση. Και σ’ ένα διάλειμμα από τα γρασίδια, έγραψε στο Dazed and Confused είναι πολύ ωραίο, long read κείμενο για τη σημασία του να ανήκεις σε μία κοινότητα.

Ένα μέρος του κειμένου, πάει κάπως έτσι.

Marcus Rashford

Η κοινότητα σου προσφέρει την αίσθηση του να ανήκεις κάπου. Μεγαλώνοντας στο Wythenshawe, η κοινότητά μου ήταν η προέκταση της οικογένειας μου. Υπήρχε ένας άρρηκτος δεσμός. Οι γείτονες ήθελαν να με δουν να κερδίζω. Και ακόμα και όταν δεν είχαμε τίποτα, πάντα βρίσκαμε κάτι να δώσουμε. Αυτό είναι η κοινότητα. Ένα δίχτυ ασφαλείας. Μια δύναμη που σπάνια μπορεί να αμφισβητηθεί ή να σπάσει.

Όταν έγινα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ήθελα να δώσω νέες ευκαιρίες σε όσους συνέβαλαν στην επιτυχία μου. Τα παιδιά που προέρχονται από τη μεσαία τάξη, διδάσκονται ότι όλα είναι δυνατά. Αυτό δεν συμβαίνει σε κοινότητες όπως η δική μου. Τα παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι αυτό που βλέπουν στο σπίτι τους είναι το μόνο που μπορεί να γίνει. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Αν τα παιδιά δεν έχουν τη δυνατότητα να δουν πως μπορούν να γίνουν ό,τι σκεφτούν, μόνο και μόνο λόγω της περιοχής στην οποία μεγάλωσαν, πρέπει να τους ανοίξουμε τα μάτια. Πρέπει να τους δώσουμε μία ευκαιρία κι ένα κίνητρο.

Ο κόσμος πιστεύει πως το Wythenshawe είναι μία μη προνομιούχα κοινότητα. Προσωπικά, αισθάνομαι προνομιούχος που την αποκαλώ σπίτι μου. Από τότε που έγινα επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, επισκέπτομαι την περιοχή μια φορά την εβδομάδα.

Είναι πολύ σημαντικό για μένα να είμαι συνδεδεμένος με όλους εκείνους που έδρασαν ανιδιοτελώς για να με φέρουν εδώ που βρίσκομαι σήμερα. Δεν θέλω τα παιδιά εκεί να με βλέπουν ως τον Marcus Rashford της Manchester. Θέλω να με βλέπουν ως τον Marcus T.

Marcus Rashford

Πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά να ονειρεύονται. Δυστυχώς μερικές φορές, τα όνειρα είναι το μόνο που έχουν. Θυμάμαι ότι ως παιδί, ανάγκαζα τον εαυτό μου να κοιμηθεί, μόνο και μόνο για να φύγει το αίσθημα της πείνας. Το μόνο που είχα ήταν τα όνειρά μου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, ξεκίνησα φέτος ένα πρόγραμμα αλφαβητισμού μαζί με το Macmillan Children’s Books. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 390.000 παιδιά σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο που δεν έχουν πρόσβαση σε βιβλία. Κάποτε ήμουν κι εγώ ένα από αυτά.

Τα παιδιά που στερούνται την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τη μόρφωση, είναι εκείνα τα άτομα που χρειάζονται να δραπετεύουν μέσω της ανάγνωσης. Για να αισθάνονται ότι δεν είναι μόνοι τους. Έχουν ανάγκη να δουν τον εαυτό τους στα βιβλία. Να εκπροσωπούνται.

Μέχρι να μην υπάρχει κανένα παιδί στην Αγγλία που να πηγαίνει για ύπνο πεινασμένο, δεν θα σταματήσω να προσπαθώ. Τον Οκτώβριο του 2020, υπήρξε μια στιγμή που συγκίνησε πολύ. Οι καφετέριες, τα εστιατόρια και οι παμπ συνεργάστηκαν κι ενώ είχαν μεγάλες απώλειες, άνοιξαν τις πόρτες τους σε όσους είχαν ανάγκη τη βοήθειά τους.

Αυτή είναι η δύναμη της συλλογικότητας. Τα παιδιά όχι μόνο είχαν πρόσβαση στα τρόφιμα αλλά τους βοήθησαν χωρίς κριτική, κάτι που ίσως δεν είχαν βιώσει στο παρελθόν. Τα μηνύματα που μου έστειλαν οι επιχειρήσεις στο Twitter και στο Facebook μ’ έκαναν υπερήφανο.

Με πήγαν πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει τη σημασία της καλοσύνης των ανθρώπων στην κοινότητά μου. Απλώς υπέθετα ότι αυτό ήταν φυσιολογικό. Νόμιζα ότι όλοι οι ιδιοκτήτες καταστημάτων με πατατάκια, είναι όπως ο Sam κι ότι μοίραζαν σε όλους ένα δωρεάν πακέτο πού και πού.

Όταν μεγάλωσα κατάλαβα πόσο συνειδητή κίνηση ήταν αυτή. Ο Sam με πρόσεχε και δεν ήθελε να πεινάω. Αυτοί οι άνθρωποι, αναγνώριζαν ότι είχα ταλέντο. Στα μάτια τους, δεν υπήρχε κανένα εμπόδιο για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να παίξω ποδόσφαιρο επαγγελματικά. Με τ’ αδέρφια μου είχαμε αποχωρήσει από τις ακαδημίες και οι δικοί μου γονείς, αλλά και άλλων παιδιών, με πήγαιναν στις προπονήσεις κάθε εβδομάδα.

Σκεφτείτε το αυτό για λίγο. Είχαν βιώσει την οδύνη του να γκρεμίζεται το όνειρο του δεκάχρονου γιου τους και η αντίδρασή τους ήταν να διασφαλίσουν τα μέσα να κυνηγήσει το όνειρό του. Δεν με εγκατέλειψαν ποτέ και σε αντάλλαγμα, δεν θα σταματήσω ποτέ να αγωνίζομαι γι’ αυτούς.

Θυμάμαι να σκοράρω το πρώτο μου γκολ στο Old Trafford και να κοιτάζω το κοινό. Ανάμεσα στους σχεδόν 76.000 οπαδούς, μπορούσα να δω πολλά γνωστά πρόσωπα.

Το ποδόσφαιρο μού έδωσε μια διέξοδο από τις δυσκολίες. Μπόρεσα να μιλήσω δημόσια για λογαριασμό των παιδιών που είναι σαν κι εμένα. Δεν είμαι αγωνιστής, απλώς λειτούργησα ως γέφυρα.

Όταν ήμουν 6 ετών, μετακομίσαμε στο Wythenshawe. Ένα αγόρι στην ηλικία μου, έψαχνε τον γείτονά του για να παίξει ποδόσφαιρο μαζί του, χωρίς να ξέρει ότι είχε μετακομίσει από την περιοχή. Του ζήτησα να παίξουμε μαζί και από τότε, είμαστε οι καλύτεροι φίλοι.

Με ρωτούν κατά καιρούς τι θα γίνει μετά. Είμαι 23 ετών κι έχω πολλά χρόνια -ελπίζω- μπροστά μου. Για να βρούμε ουσιαστικές, βιώσιμες λύσεις, πρέπει να να ακούσουμε τα προβλήματα και τις ανησυχίες των κοινοτήτων. Να εντοπίσουμε τις περιοχές όπου υπάρχουν λίγες ευκαιρίες.

Πρέπει να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε:

Κάνουμε αρκετά για να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά; Ρωτάω το ίδιο πράγμα συνέχεια στις εταιρείες. Κανείς δεν γνωρίζει τις δεξιότητες και τις ικανότητες σας καλύτερα από εσάς. Τι μπορείτε να κάνετε ώστε να αλλάξετε τους όρους του ανταγωνισμού και να βοηθήσετε να αυξηθούν οι ευκαιρίες;

Ο καθένας από εμάς, μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή ενός παιδιού, μικρού ή μεγάλου. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζονται είναι μια καλή κουβέντα. Όμως, μπορούμε όμως να κάνουμε και παραπάνω πράγματα αν είμαστε ενωμένοι.

Η κερκίδα είναι μαζί σου Marcus.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background