Το lockdown έρχεται. Σειρές και ταινίες που ίσως θα ήθελες να δοκιμάσεις

Written by on 5 Νοεμβρίου, 2020

Η ζωή που δεν έχουμε: Παρέα με τα λάφυρα του μίνι μάρκετ, το τηλεοπτικό και κινηματογραφικό Σαββατοκύριακο και όλο το lockdown αποκτά το δικό του νόημα. Προσδεθείτε στον καναπέ. Μαζέψτε υλικό. Έτοιμοι για “απογείωση”;

#1. Αυτή τη Rebecca ποιος θα την πάρει;

Κανείς.

Καλογυαλισμένη, illustration, νέα εκδοχή του ασπρόμαυρου θρίλερ του Alfred Hitchcock που είχε διασκευάσει το ομώνυμο μυθιστόρημα της Daphne Du Maurier (Oscar Καλύτερης Ταινίας το 1941 και 11 υποψηφιότητες).
Νεαρή φτωχούλα γνωρίζει νέο και πλούσιο χήρο, τον ερωτεύεται, την ερωτεύεται και την πάει σπίτι του, όπου σπίτι είναι ένα αγγλικό εξοχικό πιο μεγάλο κι από αυτό του Downton Abbey. Εκεί, συγκατοικούν αυτός, αυτή και τα μυστήρια κι όπου μυστήρια, η μιας ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης οικονόμος και το “φάντασμα” της πρώτης συζύγου, που δείχνει να έχει στην “κυριαρχία” του όλο το σπίτι.

Last night I dreamt I went to Manderley again!” Ας πούμε πως μια νέα εκδοχή του παλιού αριστουργήματος, δεν χρειαζόταν. Γιατί εδώ, όλα, μα όλα, μα όλα (;) πάνε λάθος. Τα σκηνικά, τα κοστούμια, ο σκηνοθετικός ρυθμός, η σεναριακή παρλάτα που δεν ξέρει από εξέλιξη χαρακτήρων, όπως και ποιοι ακριβώς είναι αυτοί ώστε να τους εξελίξει.

Και φυσικά, έχουμε και την άκυρη επιλογή των ηθοποιών. Συμπαθέστατος γενικά ο Armie Hammer αλλά Laurence Olivier δεν είναι. Και θα πεις πολύ δικαίως, γιατί να είναι; Να μην είναι αλλά ας φέρει κάτι στο έργο. Ένα άρωμα μυστηρίου, ένα άρωμα ενοχής, ένα άρωμα πλάνης. Ο συμπαθής Αμερικάνος το μόνο άρωμα που φέρνει εδώ είναι αυτό που ψώνισε από τα duty free ενός αεροδρομίου σε lockdown. Και αυτό είναι, πως να το πω, γκου χου γκου χου, εντελώς ξεκάθαρο.

Η πραγματική σφαγή όμως έγινε στην επιλογή του ρόλου που έστειλε την Joan Fontaine στα Oscar το 1941. Η Lily James είναι τόσο άχρωμη και άτονη που σε κάθε της εμφάνιση, το χέρι πάει αυθόρμητα στο τηλεκοντρόλ. Και μεταξύ μας, εμφανίζεται πολύ συχνά.

Ψάξε να βρεις την ταινία του Hitchcock. Είναι η μόνη καλή επιλογή που έχεις εδώ.

#2. Είσαι για μια παρτίδα;

Ορφανή κόρη με την βοήθεια μιας φαρμακευτικής αγωγής και ενός υπέροχου επιστάτη, ανακαλύπτει από τα μικράτα της, πως το σκάκι είναι αυτό που θα την πάει μπροστά. Κι εμάς, με μαθηματική ακρίβεια σε τοπικές σκακιστικές λέσχες εν μέσω lockdown.

Και κάπως έτσι, έγινε αυτή η συνήθεια, η νέα μας λατρεία. Μια σειρά από την πιο αγαπημένη μας κατηγορία: αυτή του “κοίτα να δεις που δεν της το ‘χα”. Με πρωταγωνίστρια την Anya Taylor-Joy του The Witch και του Slit. Mία εκπρόσωπο της νέας γενιάς που ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν μου πάει ή όχι (επιτηδευμένο awkwardness ή αυθεντική uniqueness; Έλα μου ντε ). Ναι, είναι αυτή που θα αντικαταστήσει την Charlize Theron, ως νέα Furiosa, στο νέο Mad Max -prequel. Μια επιλογή πολύ περίεργη θεωρώ, αλλά άστο, ας την κρίνουμε εκ του αποτελέσματος.

Αυτό που συμβαίνει στο The Queen’s Gambit είναι αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει σε κάθε έντιμο σήριαλ που σέβεται τον εαυτό του. Δεν θα σου προτείνει τον ουρανό με τ’ άστρα, δεν θα εμβαθύνει του θανάτου στο θέμα που επιλέγει αλλά θα προσέξει ως και την παραμικρή λεπτομέρεια, στο στήσιμο της εικόνας και των λέξεων.

Σε σημείο μάλιστα που θα σε φυλακίσει σαν αράχνη στον ιστό της, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Έξοχο μέσα στην συμβατικότητα του και γενναιόδωρο μέσα στην μεινστριμίλα του.

Όμως ο πραγματικός πρωταγωνιστής εδώ είναι η μουσική. Αυτή που έγραψε ο αδιανόητος Carlos Rafael Rivera (σιγουράκι στα Oscar αν το “The Queen’s Gambit” ήταν ταινία) αλλά και τα τραγούδια που διάλεξαν οι genius μουσικές επιμελητές του (οφείλουμε να επιστρέψουμε με ξεχωριστό θέμα γι’ αυτό και θα το κάνουμε).

#3. Αυτόν τον Δαίμονα ποιος θα τον πάρει;

Μια οικογένεια κατευθείαν από την κόλαση. Ο μπαμπάς σίριαλ κίλερ, η μαμά υπέροχα δαιμονισμένη για καμιά εικοσαετία και βάλε και δύο παιδιά με χαρίσματα, που θα ζήλευε κάθε υπερήρωας. Γλυκιά υποσημείωση: Τα παιδιά είναι ενάντια στους γονείς. Και για την ακρίβεια, θέλουν να αποδαιμονοποιήσουν (sic) τη μαμά έτσι ώστε να γλυτώσει από τον μπαμπά. Όπως και να ‘χει, μη μπερδεύεσαι. Μείνε στο γεγονός πως ο μπαμπάς φταίει για όλα.

Ό,τι βγαίνει από το Marvel Universe, τελικά δεν είναι και ατόφιο χρυσάφι. Aυτό θα σκέφτηκαν εκεί στο Hulu και αποφάσισαν πως 10 επεισόδια είναι αρκετά, πολύ αρκετά που θέλετε κι άλλα. Έτσι, το Helstorm με ένα l και όχι δύο, βλέπει την έξοδο κινδύνου με χάρη και περισσή απάθεια.
Οι φήμες θέλουν την Marvel Mama εταιρία σε σύγχυση επαφής με την πλατφόρμα εν μέσω πανδημίας, εξού και το μειωμένο l, η απουσία του λογότυπου της Marvel και η πλήρης απουσία αναφορών στα άλλα Marvel προϊόντα.

lockdown

Στο δια ταύτα. Έξοχη επιλογή για καμένο lockdown weekend, ειδικά αν αγαπάς το guilty pleasure και τους δαίμονες που ξέρουν πως να μπαινοβγαίνουν σε ξένα σώματα, χωρίς να τους παίρνεις χαμπάρι.
Στο ρόλο της Mother, η Elizabeth Marvel που έχει παίξει όλες τις θέσεις της Αμερικανικής πολιτικής στα House of Cards και Homeland (τη συνωνυμία επιθέτου και μάνα εταιρίας, τη λες και σατανική).

#4. This is not a horror story

Αμερικάνα κόρη με τον δικό της δαίμονα (έναν), φτάνει σε μεγάλη έπαυλη για να κάνει τα κουμάντα της, δηλαδή να τιθασεύσει ως κουβερνάντα, δύο ατίθασα μικρά. Στο αγώνα της, θα έχει έναν απόντα θείο, μία χαμένη στον κόσμο της οικονόμο, έναν- έχω μια καρδιά πάρ’τη να τη φας- μάγειρα, ένα κουκλόσπιτο και καμιά δεκαριά φαντάσματα, που δεν θέλουν με τίποτα να αποχωριστούν τον οίκο τους. Τι λέγαμε για τη Rebecca πιο πάνω; E τώρα, σκέψου ακριβώς το αντίθετο.

Εδώ είναι που όλα, μα όλα, μα όλα (;) έπρεπε να πάνε λάθος, ή νομίζεις πως πάνε λάθος, αλλά δεν πάνε καθόλου. Πάνε πολύ σωστά. Απλά χρειάζεται λίγη υπομονή για να δεις, να νοιώσεις, να κατανοήσεις τι ακριβώς σου ετοιμάζουν. Κάτι που δεν περιμένεις με τίποτα. Με μεγάλη πονηριά και εφιαλτικό πάθος.

lockdown

Ας μιλήσω όμως λίγο πιο ξεκάθαρα

Στην αρχή, δεν καταλαβαίνεις γιατί το βλέπεις. Η Amelia Eve είναι μια εντελώς άχρηστη επιλογή. Ο Henry Thomas απουσιάζει. Η T’Nia Miller βαριέται τόσο που θες να το παρατήσεις και να ξαναπιάσεις το Years and Years, στο οποίο σκίζει. Το στόρι μπάζει από παντού. Ο τρόμος δεν μένει σπίτι. Το δάχτυλο σου φλερτάρει έντονα με το τηλεκοντρόλ.

Και λες ένα άστο, ας πάει και το παλιάμπελο. Και μένεις.

Και πόσο, μα πόσο καλά κάνεις. Γιατί όταν αρχίζουν, σταλαγματιά- σταλαγματιά και πέφτουν οι εξηγήσεις, όλα μπαίνουν στη θέση τους, τίποτα δεν είναι όπως ένιωθες, η ανατριχίλα ξεκινά από ψηλά και αρχίζει και σέρνεται σε κάθε κύτταρο. Ως κάτω.
Πραγματικά όσο και να σκεφτώ, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά, εκεί στο Netflix που έπαιξαν τόσο έξυπνα #ασχημα μαζί μου.

lockdown

Η ιστορία του The Haunting of Bly Manor σε αντίθεση με τον έξοχα εκφοβιστικό προκάτοχο του, The Haunting of Hill House, είναι ότι εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα horror film. Αλλά με την πιο συγκινητική ιστορία αγάπης που θα δεις σε αυτή την πλατφόρμα. Μια ιστορία που ξεπηδά από τις σκιές και λούζεται στο φως. Για όσο έστω, αυτό διαρκεί.

Και η μεγάλη αλήθεια τώρα. Όλα είναι μια φωνή. Αυτή που διηγείται. Αυτή που εξηγεί. Αυτή που θυμάται την δική της προσωπική ιστορία. Η Carla Gugino δικαιούται ένα EMMY γι’ αυτό που επιτυγχάνει εδώ και αν θες και αποδείξεις, αν το δοκιμάσεις τελικά, τσέκαρε τα επεισόδια 8 και 10. Μετά, απλά θα ψάχνεις τα Επείγοντα για καρδιογράφημα.

#5. My type of thing

Δύο πρόσφυγες, οι μόνοι επιζώντες από μια βάρκα που βουλιάζει στη θάλασσα, μπαίνουν στο αγγλικό σύστημα “διάσωσης” για αιτούντες ασύλου. Με βασική υποχρέωση -αντίτιμο, να μείνουν σε ένα σπίτι που τους παραχωρεί το κράτος. Μόνο που τελικά μέσα σε αυτό δεν θα είναι τόσο μόνοι όσο νομίζουν.

Όχι το θρίλερ που νομίζεις, καθώς αυτός ο κινηματογραφικός τύπος του supernatural folklore είναι απλά το όχημα για να ειπωθεί μια άλλη ιστορία. Με ένα απλοϊκό τρόπο μεν αλλά τόσο τίμιο που αγκυλώνει τα μάτια και κόβει τη καρδιά.
Τα όνειρα και οι ψευδαισθήσεις που τείνουν να είναι πραγματικές – χαρακτηριστικά σε ταινίες τρόμου- είναι απλά το ποτάμι που οδηγεί στο παρελθόν. Και αυτά που προσπαθούν εν τέλει να εξηγήσουν, γιατί τα “τραύματα” δεν είναι αυτά που συμβαίνουν μέσα στο σπίτι αλλά στο κεφάλι των δύο ηρώων.

Ο Sope Dirisu (τον θυμάσαι από το Humans) και η Wunmi Mosaku (την ξεχώρισες στο Lovecraft Country), εξερευνούν τόσο εσωτερικά την αποξένωση του εκτοπισμού τους σε μια άλλη χώρα, που μοιάζει με ξενάγηση στην κόλαση.

Ο πόνος τους , ένα εισιτήριο στην πιο άγρια πλευρά του ανθρώπου, δίνεται με απίστευτη ερμηνευτική γενναιοδωρία. Παίζουν μαζί σου όπως τα φαντάσματα του τοίχου με την απαίσια ταπετσαρία παίζουν μαζί τους.
Αν σου άρεσε το Σενεγαλέζικο Atlantics (μπορείς να το βρεις κι αυτό στο Netflix) είσαι στο σωστό σημείο.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background