Κόπια, my dear! Δέκα τραγούδια που θυμίζουν κάτι (που δεν θα ‘πρεπε)

Written by on 3 Φεβρουαρίου, 2020

Κόπια, το αντίγραφο, αυτό που θυμίζει κάτι, αυτό που κάπου το ‘χεις ξανακούσει, αυτό που αν δεν είμασταν εμείς εδώ, πως θα το θυμόσουν.

Και για να το ξεκαθαρίζουμε, δεν έχουμε πρόβλημα με το “άρωμα μιας άλλης εποχής”, η έμπνευση είναι άτιμη και όταν σου σκάει δεν σου ξεκαθαρίζει κι από που έρχεται, άσε δε που κι η παρθενογένεση στη μουσική έχει σταματήσει εδώ και πολύ πολύ καιρό να εντυπωσιάζει με την παρουσία της.

Απλά να, μερικές φορές η κόπια βγάζει μάτι (και δύο μη σου πω) και αυτό δεν είναι πάντα κάτι τόσο διασκεδαστικό (εντάξει κάποιες φορές όπως εδώ, είναι!)

Νούμερο ένα

Υπήρχε αυτό

A Flock Of Seagulls – I Ran (So Far Away) (1982)

Και μετά υπήρχε αυτό  

The Weekend -Blinding Lights (2020)

Στην αρχή θα νομίσεις πως δεν μοιάζουν, αν σκύψεις όμως λίγο παραπάνω πάνω από το μουσικό μοτίβο και στήσεις αυτί, θα ακούσεις τη νέα πειραγμένη εκδοχή και θα νοιώσεις τη σκιά της αντιγραφής στη νέα synth-new wave στροφή του Καναδού. Τα παιδιά από το Λίβερπουλ μπορεί να μη βγάλουν μία από την νέα αυτή επιτυχία, επανέρχονται όμως στο προσκήνιο και αυτό είναι μια κάποια νίκη (άντε με το καλό και σε επανασύνδεση -best of- νέο τραγούδι-περιοδεία)!

Νούμερο δύο

Υπήρχε αυτό

Marc Almond- Mother Fist (1987)

Και μετά υπήρχε αυτό

C.W. Stoneking ~ The Love Me Or Die (2010)

Η Μιρέλλα πιστεύει πως o Stoneking αγάπησε παραπάνω από όσο έπρεπε το Cladestino του Manu Chao, ο Γιάννης πως ερωτεύτηκε παραπάνω από όσο έπρεπε το απόσπασμα από το αριστούργημα του Marc “Mother Fist And Her Five Daughters”, εγώ θα πάω με το δεύτερο, η κόπια είναι ξεδιάντροπη και ανέμελα ρέουσα προς την διαπόμπευση.

Νούμερο τρία

Υπήρχε αυτό

The Fatback Band- (Are you Ready) Do The Bus Stop (1975)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Chaka Khan -Like Sugar (2018)

Ο παραγωγός Switch (πρώην Major Lazer) αποφασίζει να επαναφέρει στο προσκήνιο τη Βασίλισσα της Φανκ και καλά κάνει, είμαστε μαζί του 100% δεν το συζητώ, έμπνευση όμως νάδα , ζήρο, βρίσκει παρόλα αυτά μια παλιά κλάσσικ γκρουβιά, πετάει τα στιχάκια της, βάζει δικά του, αλλάζει και τα φώτα στο μπιτ, προσθέτει και μια κλιπάρα να πιάσει τη νεολαία και ουπς, να τη η επιτυχιάρα. Like Sugar, και λαικ σοκολάτα, δε το συζητώ.

Νούμερο τέσσερα

Υπήρχε αυτό

Ελένη Βιτάλη- Δρόμοι που αγάπησα (1990)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Lana Del Ray -Video Games (2011)

Το λες και σπούκι. Για κάποιο περίεργο λόγο η Μούσα του Γιώργου Σταυριανού αποφάσισε να μετακομίσει στο L.A και μετά, ως εμφανώς τεμπέλα, να αράξει με το ίδιο προφίλ, σε νέα τραγουδοποιό που δοκίμαζε την τύχη της στην κατάκτηση του πλανήτη. Μεταφυσικό ή μη, τη στιγμή που η Βιτάλη ξεκινά να τραγουδά “δρόμοι που χάθηκαν με σένα πλάι μου”, νομίζεις πως απλά κάποιος σου κάνει πλάκα. Το σύμπαν; Οι εξωγήινοι; Η τεμπέλα Μούσα; Γύρευε…

Νούμερο πέντε

Υπήρχε αυτό

(1978)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Τερέζα- Το Κυπελάκι (1992)

Εντάξει, όταν είσαι ροκάς όπως ο Λάκης με τα Ψηλά Ρεβέρ (η σύνθεση εδώ δική του), η Ντέμπι Χάρι και η παρέα της, κυκλοφορούν στις φλέβες σου σαν ατόφιο dna. Οπότε όλα μετά, εξελίσσονται, σε μια απλή μεταφορά πληροφοριών. Για να καταλήξουν εν προκειμένω, σε απολαυστική παρωδία.

Νούμερο έξι

Υπήρχε αυτό

Arcade Fore -Rebellion (2005)

Και μετά υπήρχε αυτό

Delta Goodrem- Sitting on Top of the World (2012)

Εγώ την Αυστραλή την αγάπησα με ένα ρεμίξ του Believe Again που έπαιζα στο Mayo του Γκαζιού κάθε βράδυ, εκεί στα μακρινά 00ς, μέχρι να το ξεράσουμε και εγώ και το κοινό και οι τοίχοι όλοι. Γι αυτή την “κορυφή του κόσμου”, δεν ήξερα. Αλλά την έμαθα έτσι όπως έψαχνα για κόπιες. Οχι άδεια χρήσης δεν πήρε νομίζω, απλά είχε μια πολύ ωραία -τύπου- ιδέα. Να βάλει την βασική λούπα των Καναδών στη καρδιά της δικής της. Σιγά το πράμα. Τύπου.

Νούμερο εφτά

Υπήρχε αυτό

Ray Parker Jr- Ghostbusters: Movie Theme (1984)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Huey Lewis & The News -I want a new drug (1984)

Η ιστορία είναι λίγο μπλεγμένη. Τρια δικαστήρια έγιναν και όποια άκρη έβγαλαν την κράταγαν κρυφή ως το 2001. Ο Lewis κατηγόρησε τον Ray Parker Jr πως έκλεψε το βασικό ρυθμό πάνω στον οποίο εμφανώς χτίστηκαν και τα δύο κομμάτια. Ο δεύτερος κατηγόρησε τον πρώτο πως αυτός ήταν που έκλεψε το beat μια μέρα που πέρασε από το στούντιο… και ίσως κι έβρεχε (η αλήθεια είναι πως πράγματι “έπαιζε” να έχει κι αυτός τραγούδι στο σάουντρακ αλλά τελικά έμεινε εκτός, καθώς η συμμετοχή του στο “αντίπαλο” Back to the future εκείνη την εποχή, δεν το επέτρεπε). Το μέγα μυστήριο σταμάτησε να είναι μέγα, όταν το 2001 ο Lewis αποκάλυψε το ποσό του συμβιβασμού του με την Coloumbia, σε ένα επεισόδιο του VH1: “Behind the Music. Ο Parker αμέσως μετά μύνησε τον Huey για καταπάτηση εμπιστευτικότητας και η ζωή συνεχίστηκε γλυκά και ενοχικά κατά πως της έπρεπε.

Νούμερο οχτώ

Υπήρχε αυτό

M.I.A- Paper Planes (2009)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Imagine Dragons- Thunder (2017)

Σου θυμίζει το Straight to Hell των The Clash και δικαίως καθώς όλα γίναν ωραία και νόμιμα. Είκοσι εκατομμύρια για το κορίτσι και άλλα είκοσι για τους Λοδρέζους (sample σκέτο χρυσάφι) είναι το εμπορικό αποτέλεσμα ενός single που μπήκε δικαίως το 2007, στη λίστα με τα καλύτερα. Δέκα χρόνια αργότερα, ξαφνικός κεραυνός χτυπά τη Μούσα, αυτή νομίζει πως έγινε χάλια από τα πολλά ποτά, δεν δίνει σημασία, φεύγει κι αφήνει πίσω της νεοροκάδες αδιάφορης αισθητικής σε κρίση δόξας και πλούτου. Ντροπή της!

Νούμερο εννιά

Υπήρχε αυτό

Faithless- Insomnia (1995)

Και μετά υπήρχε αυτό  

Despoina Vandi- Ypofero  (2000)

Πόσα υποφέρω χωράνε σε μια πρόταση; Να ρωτήσει κάποιος τους Faithless που είναι και οι καταλληλότεροι στο να απαντήσουν (από τις σπάνιες περιπτώσεις των ’00ς που το συναυλιακό Ρόδον και το μπουζουκερί Ρεξ είχαν γίνει ένα)

Νούμερο δέκα

Υπήρχε αυτό

The Hollies -The air that I breath (1974)

Και μετά αυτό

Radiohead- Creep (1992)

Ε και πιο μετά κι αυτό  

Lana Del Ray -Get Free (2018)

Μοναδική ιστορία τύπου: ” ο κλέψας του κλέψαντος vs ποιος θα πάει ποιον στα δικαστήρια” που μας την είχε διηγηθεί υπέροχα μια μέρα που είχε ο κρύο, ο Γιάννης Ντάρδης.

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background