Η Μιρέλλα Κάππα διαλέγει τα 10 καλύτερα τραγούδια της χρονιάς (της)

Written by on 31 Δεκεμβρίου, 2019

H παραγωγός του Join Radio, Μιρέλλα Κάππα επέλεξε τα 10 τραγούδια που άκουσε περισσότερο αυτή τη χρονιά.

Lowly – Baglaens

Το Hifalutin, το δεύτερο άλμπουμ των Δανών Lowly, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 19 από την Bella Union, με lead single τo Baglaens.
Δηλαδή, αυτό το μικρό ανατριχιαστικό αριστούργημα που όποτε πάω να τραγουδήσω το μετασχηματίζω ακούσια σε αμανέ του Καζαντζίδη.
Βλέπεις, το ιδιαίτερο τρέμολο στη φωνή της Nanna Schannong  (ή μήπως της Soffie Viemose;) συνδέει αργόσυρτα τις συλλαβές, σαν να πατά στις γραμμές κάποιου θεατρικού δράματος. Θα μπορούσε να είναι διαλογιστικό μάντρα, μοιρολόι μιας ξεχασμένης παράδοσης ή και φουτουριστική προσευχή. Πολλά θα μπορούσε. Την μαγική οπτικοποίηση του Baglaens, υπογράφει ο (ωωω) Henrik Vibskov.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ έντυσε την εναρκτήρια σκηνή στο έκτο επεισόδιο (season 2 ) της νετφλιξοσειράς Rain. Κλαυθμός και οδυρμός. 

Kraak & Smaak – Twilight (feat. Izo FitzRoy)

Οι Kraak And Smaak ποτέ δεν είχαν περάσει από το σαλόνι των μουσικών μου εμμονών, ωστόσο φέτος κυκλοφόρησαν ένα τόσο όμορφο και συνολικά καλοδουλεμένο άλμπουμ που ξανά συστηθήκαμε και καταλήξαμε να ερωτοτροπούμε στο προαναφερθέν σαλόνι. Με feeling good ατμόσφαιρα αλλοτινών εποχών και την απαραίτητη ηλεκτρονικίλα -που σε φέρνει και λίγο στα λημέρια των AIR-, το  Pleasure Centre είναι το lp που στρώνει όλα τα άγουρα πρωινά, δίνοντας τους κινηματογραφική εσάνς και φάνκι γκρούβα. Το δε Twilight, με τα φωνητικά της  Izo FitzRoy είναι το απαραίτητο ριπίτ του δίσκου. Για όσο χρειαστεί. 

Samba De la Muerte – Side By Side

Τo μουσικό project του Adrien Leprêtre με τα χρόνια εξελίχθηκε σε 4μελή  μπάντα και πολύ καλά έκανε. Με ποπ ψυχεδέλεια, ολίγη από ραπ και φίνα electronica, οι τύποι έφτιαξαν το άρτιο “A Life With Large Opening”. Το όνομα καθώς και ολόκληρη η φιλοσοφία του lp, βασίζονται σε μια ιαπωνική αρχιτεκτονική ιδέα του Sou Fujimoto, σύμφωνα με την οποία κάθε τοίχος είναι δυνητικά ένα παράθυρο. Έτσι, οι S.D.M αποφάσισαν να υπερασπιστούν την ανοιχτή σκέψη με τη μουσική τους. Απομακρύνθηκαν από τον πολιτικό λόγο και επανασυνδέθηκαν με τα ουσιώδη πράγματα όπως η επικοινωνία, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Το Side By Side είναι μάλλον η πιο δυνατή στιγμή του άλμπουμ, με τα υπόλοιπα 8 tracks ωστόσο να ακούγονται εξίσου απολαυστικά, με ένα “ΝΑΙ ΡΕ ΦΙΛΕ” καρφωμένο στο μυαλό σου.

RY X – Bound

Κυκλοφόρησε το 2018 ως single ωστόσο συμπεριλαμβάνεται στο ΥΠΕΡΤΑΤΟ άλμπουμ Unfurl που έσκασε μύτη τη φετινή χρονιά, οπότε με μια μικρή “παρατυπία” προστίθεται στη λίστα των πιο αγαπημένων τραγουδιών για το 2019. Χαρακτηρίστηκε χαδάκι, ηλεκτρονική ποίηση, masterpiece ή -λιγότερο λόγια- φοβερός κόμματος. Μας ταξίδεψε, μας επούλωσε και περήφανα καρφιτσώθηκε στα join ηχεία δίχως διάθεση αποκαθήλωσης.

Thom Yorke – Not The News

Εμ, ο Θωμάς αυτό κάνει. Μονίμως προηγείται της εποχής του. Στο Not The News εφεδιάζει, τακτοποιεί και λουπάρει τα σίνθια του, με τρόπο θαυμαστό και καλομελετημένο, χτίζοντας -κατά τη γνώμη μου- την πιο υποψιασμένη, alternative ηλεκτρονικίλα του 19. Επιπροσθέτως το κομμάτι αποτελεί μέρος μιας οπτικοακουστικής ιστορίας για την παράνοια και την αποξένωση του σύγχρονου κόσμου.  Ένα μικρό φιλμ σε σκηνοθεσία Paul Thomas Anderson, χορογραφημένο από τον ΘΕΟ, Damien Jalet. Το ταινιάκι φέρει το όνομα του lp ANIMA με το οποίο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και το συμπληρώνει με τον πιο υπέροχα fucked up τρόπο. Στον δικό σου συρμό, πόσα κεφάλια κατάπιαν σήμερα οι οθόνες;

Μοtsa ft David Österle Salvation

Από τις περιπτώσεις των παραγωγών που πάντα κούμπωναν στα ακούσματα μου. Ο Μοtsa (aka Valerio Dittrich) στις 31 Μαΐου του 19 ανέβασε στο youtube κομματάρα συνοδεία κλιπάρας που μοιράστηκα -σχεδόν αντανακλαστικά- στο facebook μου. Εκείνος είδε το ποστ και μέσα σε λίγα λεπτά έλαβα ένα εγκάρδιο μήνυμα με ευχαριστίες και αγάπη από την Βιέννη. Μάλιστα κρατήσαμε επαφή και σύντομα θα ετοιμάσουμε μια συνέντευξη για τον Join. Εκτός από τα λαμπρά break beats και τις γοητευτικές συνθέσεις λοιπόν, εκτίμησα τον Μotsa για τη φυσική του ευγένεια που -ναι- αποτυπώνεται ξεκάθαρα στη μουσική του. Το Salvation, με τα φωνητικά του σταθερού του συνεργάτη, David Österle είναι -κατ’ εμέ- ένα από τα ομορφότερα τραγούδια της χρονιάς, ενώ το άλμπουμ Perspectives από το οποίο προέρχεται, ένα από τα καλύτερα ηλεκτρονικά του έτους. 10, 10, 10, 10, 10 . Με τόνο.

Kenneth Bager, Findlay Brown – Stones and Steel

Επικίνδυνα φρέσκο για τη χρυσή δεκάδα των τραγουδιών που με κόπο εδραιώθηκαν στις προτιμήσεις μας. Το Stones and Steel, δεν είναι ούτε 2 μηνών νιάνιαρο. Ωστόσο κάτι μου λέει ότι αυτή η μελωδία έχει την ευαισθησία και την ωραιότητα κομματιού που μπολιάζεται γερά στο μυαλό. Νοσταλγικό και ονειρικό χωρίς πλατιάσματα στο tempo του, μοιάζει να φτιάχτηκε για να συνοδεύσει κάθε ταξίδι και κάθε εκδρομή με πορτοκαλί ήλιους και κύματα από τιρκουάζ γκαζόζες. Πάλι ξέφυγα. 

Beverly Glenn-Copeland  La vita

Μου το έστειλε μια καλοκαιρινή νυχτιά ο Παύλος Περβανάς.
Σοκαρισμένος από την ομορφιά του και σίγουρος ότι θα συμμεριστώ τα αισθήματά του. Όπερ και εγένετο. Το οπερετικό και τρυφερά διδακτικό La Vita, μοιάζει με κομμένη σελίδα από ημερολόγιο κάποιου σοφού με την ιστορία του καταγεγραμμένη. Δικαιωματικά θα την μάθεις από τον Παύλο Περβανά εδώ, αφού δεν υπήρχε περίπτωση να μη συμπεριλάβει το La Vita στην λίστα του. Πόσο καιρό είχε να σε ξαφνιάσει η ανατροπή ενός τραγουδιού;

French 79 – Hometown

Ως γνωστόν, οι Γάλλοι είναι μανούλες στα ειτίζοντα synths και τις ηλεκτρονικές παραγωγές. Όταν ο Simon Henner aka French 79 φορτώνει πουτανιάρικα– εντέχνως το arpeggiator, γκαζώνει σταδιακά τα bpm και σου δίνει την τέλεια κορύφωση από την εισαγωγή ακόμα, δε γίνεται παρά να τον αγαπήσεις και να τον συμπεριλάβεις στην τιμημένη λίστα με τα καλύτερα σου.  Mη ξεχνάς πως έχει βάλει το χεράκι του σε παραγωγές των Husbands, Nasser, Kid Francescoli και έχει ήδη κυκλοφορήσει 2 lps οπότε είναι δοκιμασμένος στα αυτιά μας. Το Hometown θα το συναντήσεις στο φρεσκαδούρικο άλμπουμ JOSHUA να στραφταλίζει ανάμεσα σε άλλα διαμαντάκια ραδιοφωνικά και μη. Très cool.

Ioanna Gika – Swan

Η Ioanna Gika, -το έχουμε ξανα πει- ανήκει στις περιπτώσεις Ελλήνων καλλιτεχνών που ανθίζουν και ευδοκιμούν στο εξωτερικό, τη στιγμή που στη χώρα τους δεν υπάρχει πρόσφορο έδαφος. Το 2012, το τραγούδι της “Gone”, έντυσε το soundrack της ταινίας ”Snow White  and the Huntsman”
ενώ την ίδια περίοδο ηχογράφησε με τον Leopold Ross (Big Pink) το  “Ministry of Love” και το παρθενικό άλμπουμ του μουσικού τους project, Io Echo,  έφτασε στα ηχεία μας ένα χρόνο αργότερα.
Το 19, έχοντας φιξάρει την μουσική της ταυτότητα, κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο LP της, Thalassa, με 12 κομμάτια που έγραψε και εμπνεύστηκε στην Ελλάδα (μολονότι μοιάζουν να αιωρούνται στα μεσαιωνικά υψίπεδα της Σκωτίας). Αργά και ψυχεδελικά, χωρίς παρεκκλίσεις από την βαριά ατμόσφαιρα του ήχου της, η Gika οδηγεί τις απόκοσμες μελωδίες της φωνής της σε μονοπάτια στοιχειωμένης electronica. Το Swan μοιάζει με μικρή γιορτή που υμνεί ζωή και θάνατο ή κάτι τέτοιο.

*Ακούς τη Μιρέλλα Κάππα στο Join Radio, Δευτέρα-Πέμπτη, 17:00-19:00

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background