5 παραγωγοί του Join γράφουν για τον δικό τους David Bowie

Written by on 12 Ιανουαρίου, 2016

Η είδηση του θανάτου του David Bowie ήταν ένα τεράστιο σοκ. Ο άνθρωπος που δεν πατούσε ποτέ στη γη, σηματοδότησε ένα τέλος εποχής. Κάποιοι από εμάς εδώ στα join headquarters μαζέψαμε όσες προτάσεις μπορούσαμε για να μεταφέρουμε όσα αισθανόμαστε για εκείνον τον Δούκα που άλλαξε τον μουσικό και όχι μόνο κόσμο μας. 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Οταν πέφτεις απο τα σύννεφα… Τότε είναι που επιτέλους καταλαβαίνεις ότι έχεις γεμίσει ψευτοεπαναστάτες. Τότε είναι που η σκιά πέφτει και συρρικνώνουν τα χαμόγελα. Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι δεν φτανουν στη ζωή τα ποστερ, οι φωτογραφίες, τα τραγούδια, οι συναυλίες, οι συνεντεύξεις, τα ρούχα, το λουκ και τοσα αλλα σκατολογ΄ξματα που μπορή να γράψω σε τυχαία σειρά.

Τότε είναι που ψάχνεις κάπου να δώσεις το εγκλωβισμένο σου ευχαριστώ. Αυτή ειναι η μεγαλύτερη ηθική ανταμοιβή, να σε εμπνέει κάποιος να πεις το ευχαριστώ. Αυτή ειναι η στάμπα που θα αφήσεις για πάντα.

Σε ευχαριστώ Ντέιβιντ. Ένας ξεχωριστός δημιουργός, ένας θεός όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι θνητοί. Θνητοί γιατί απλά δεν μπορούμε να γιορτάσουμε την θνησιμοτητά μας. Αυτός, την γιορτάζει. Δεν θα τον πω θρύλο γιατί θα είναι σαν να παραποιώ όπως συχνά όλοι μας κάνουμε την αλήθεια. Και η αλήθεια του δεν χρειάζεται την λαϊκή μας φαντασία για να τον περιγράψει, για να μιλήσει γι αυτόν.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θα γιορτάζει και εμείς θα το θυμίζουμε ο ένας στον άλλον. Γιατί αν δεν το γνωρίζεις, η ημέρα που θα πάρεις την πρώτη ‘απουσία’ είναι τα νέα σου γενέθλια. Τα χρόνια πολλά σε όλο τους το μεγαλείο.

Γιατί για χρόνια πολλά δεν θα ξεχαστείς. Γιατί για χρόνια πολλά θα υπάρχεις στο δικό μας δισκάδικο, στο δικό μας χώρο που με τον ελεύθερο τρόπο της σκέψης σου μας το επιτρέπεις. Let’s dance φίλε μου! Ήσουν για κάποιους από εμάς το μέλλον μας, το αύριο, το δίχως επιστροφή.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΣΗΜΙΤΗ
Η πρώτη φόρα που άκουσα τραγουδι του David Bowie ήταν αρχές της δεκαετίας του ’80 σε ένα πάρτυ του κατά 5 χρόνια μεγαλύτερου αδερφού μου. Κρυμμένη πίσω από έναν καναπέ γιατί υπήρχε σαφής οδηγία ότι το πάρτυ ήταν κατάλληλο άνω των 13 ετών, μου έκανε εντύπωση που ενώ χόρευαν όλοι σαν παλαβοί ξαφνικά σταμάτησαν και άρχισαν να τραγουδούν με ύφος κάτι ακαταλαβίστικα (and I’ve been putting out fire). Και μετά ακολούθησε ομαδική έκρηξη, ουρλιαχτά και αντίστοιχο χορευτικό (with gasoline).
Ύστερα από λίγες μέρες τον είδα στο Μουσικόραμα και τον ερωτεύτηκα για πάντα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΡΔΗΣ
Ακόμα και τον θάνατο του, κατάφερε να τον κάνει τέχνη.

ΚΙΚΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Κόλλησα με τον David Bowie όταν πριν χρόνια, άκουσα το “Modern Love” στην ταινία Mauvais Sang του Leos Carax.  Ίσως στην καλύτερη σκηνή του φιλμ, ο Denis Lavant τρέχει στο δρόμο-I never wave bye-bye- χωρίς να έχει ιδέα που πηγαίνει, γεμίζω δάκρυα-ButI try- και να με περικυκλώνει ένα εκρηκτικό συναίσθημα. Μια πρωτόγνωρη έκσταση, απολαυστική και απογειωτική. Η στιγμή εκείνη της  απελευθέρωσης που μια μελωδία την πήγε κατευθείαν στ’ αστέρια. Εκεί που άνηκε πάντα κι ο δημιουργός της.

Μετά, ξεκίνησε το ταξίδι σ’ αυτή την εξωπραγματική ζωή που δεν ήταν ποτέ μία αλλά πολλές μαζί. Ήταν από τους (υπερ)ανθρώπους που τους ακούς από πάντα ακόμα κι όταν δεν ακούς τα δικά του τραγούδια. Παράξενο που λέμε “ήταν”. Στιγμάτισε όλες τις μορφές της τέχνης υποστηρίζοντας με όλο το είναι την κάθε του μεταμόρφωση που δεν ήταν απλά ένα περίεργο βάψιμο κι ένα εκκεντρικό ρούχο αλλά κάτι βαθύτερο.
Χωρίς να το καταλαβαίνεις, έχει επηρεάσει όλη τη μουσική σου ζωή κι είναι πάντα εκεi – στις ροκάδικες κιθάρες, στα ηλεκτρονικά σύνθια, στις ποπ μελωδίες, στα ανέμελα καλοκαίρια, στους μελαγχολικούς χειμώνες. Κι απλά υποκλίνεσαι μπροστά του.

ΜΑΝΤΛΕΝ ΘΕΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Το πρώτο κομμάτι που θυμάμαι να ακούω ήταν το “Cat People (Putting Out Fire)”. Πρέπει να πήγαινα 1η ή 2α γυμνασίου. Θυμάμαι ακόμα την λύσσα που ένιωθα όσο περνούσαν τα δευτερόλεπτα, την εναλλαγή των μουσικών θεμάτων, την αλλαγή της έντασης, του ηλεκτρισμού, του πάθους της φωνής του. Όταν έμαθα ότι ήταν το θέμα της ταινίας Cat People, πήγα στο βίντεο κλαμπ και ούτε που θυμάμαι πόσες φορές την είδα. Μετά από πολλά χρόνια, έφτασε η μέρα που θα έπαιζα μουσική και θα διασκέδαζε ο κόσμος με αυτή.

Let’s Dance, Under Pressure, Dancing in the Street κτλ. είχαν τη θέση τους στο πρόγραμμα και φυσικά το τέλος. Όταν ακούω “αυτό που παίζεις, ένα ακόμα και κλείσαμε” πάντα το ένα ακόμα είναι η Bowie εκτέλεση του “Wild is the Wind”. Ηρεμούν όλα, μπαίνουν στη θέση τους τα πάντα και ξαφνικά ο κόσμος γίνεται καλύτερος.

Μη με ρωτήσεις πώς και γιατί. Δεν ξέρω. Aυτό που ξέρω είναι πως οι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν ποτέ.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background