Ήταν το The Lost Boys η απέθαντη ταινιάρα των 80’s; Ήταν και παραήταν

Written by on 23 Ιουνίου, 2020

Με αφορμή τον θάνατο του σκηνοθέτη Joel Schumacher στα 80 του χρόνια, ιδού η ευκαιρία. Να θυμηθούμε το The Lost Boys που έντυσε μια ολόκληρη γενιά στα μαύρα. Και της έμαθε να τραγουδά το People are Strange αλλιώς.

Έχω ένα θέμα

Ο έφηβος Μάικλ και ο μικρός του αδερφός Σαμ μετακομίζουν σε νέα πόλη, το φανταστικό παραθαλάσσιο θέρετρο Σάντα Κάρλα μαζί τη μητέρα τους, Λούσι. Ο Μάικλ θα γνωρίσει την Σταρ, θα την ερωτευτεί, μόνο που αυτή κάνει παρέα με μια συμμορία ποδηλατών και αυτό θα περιπλέξει κάπως τα πράγματα. Τα οποία, θα γίνουν ακόμη πιο περίεργα όταν θα διαπιστώσει πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Ειδικά όταν η ομίχλη και η νύχτα πέφτουν στην πόλη.

Η ταινία που έβαλε το μύθο των βαμπίρ στο pop culture της εποχής, χρωστά πολλά στο δημιουργό του. Αυτόν δηλαδή που ανακάλυψε το καλύτερο μπαράκι στο St. Elmo λίγα χρόνια πριν. Και που παραλίγο να δολοφονήσει τον Batman με δύο ταινίες, λίγα χρόνια αργότερα.

Αρπάζω την ευκαιρία για ένα γρήγορο cut- break- tribute σε έναν από τους πιο guilty pleasure σκηνοθέτες των δεκαετιών που μας μεγάλωσαν. Γιατί η κινηματογραφική μας ευχαρίστηση, του χρωστά πολλά. Πέρα από τα δύο ανεκδιήγητα και τόσο απολαυστικά νυχτεριδοπεράσματα (Batman Forever και Batman & Robin), o Schumacher είχε να κοκορεύεται και για άλλα ανάλογα ποπ αντιφατικά “αριστουργήματα”.
Το Falling Down με τον Michael Douglas, το Flawless με τον Robert De Niro και τον Philip Seymour Hoffman, το Phone Booth με τον Colin Farrell. Συζητήθηκαν, απορρίφθηκαν και μετά αποθεώθηκαν. Οκ, για κάποιους όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

Και αν η δεκαετία του ’80 είχε να υπερηφανεύεται στην αρχή της για ένα Hunger (με Catherine Deneuve, Susane Sarandon και David Bowie σε σκηνοθεσία Tony Scott), ο Schumacher κατάφερε με μια κίνηση ματ να αλλάξει την βαμπιρική μας διάθεση, κάπου εκεί προς το τέλος. Ο τρόπος συγκεκριμένος.

Ας του προσφέρουμε ένα βήμα να εκφραστεί

  • Έβαλε χιούμορ και camp στοιχεία στο horror, ανακουφίζοντας την αγωνία και ξεγελώντας τον φόβο.
  • Τοποθέτησε τον παιδικό ηρωισμό σε άλλα -εντελώς βαμπιρικά- πλαίσια.
  • Όπως και στο Mπαράκι, ανέδειξε μια παρέα νέων ηθοποιών που έμελε να μας απασχολήσουν με την πετυχημένη και την αποτυχημένης τους συνέχεια (Jason Patric, Kiefer Sutherland, Corey Haim, Corey Feldman).

  • Είχε ένα σάουντρακ που έβραζε fake σκοτάδι. Και χωρίς να το ξέρουμε, ήταν αυτό που θέλαμε. Γιατί μπορεί να νόμιζες για χρόνια στο υποσυνείδητο σου πως εδώ οι The Cure έκαναν παιχνίδι, αλλά δεν υπήρχαν οι The Cure στο OST . Μόνο κάτι INXS και Echo and the Bunnyumen, σε διασκευή του People are Strange που στοίχειωσε όλο το φιλμ.
  • Έβαλε τους χαρακτήρες να φωνάζουν το όνομα Michael 118 φορές (στο wtf ρεκόρ της ημέρας).
  • Η αρχική πρόθεση ήταν πως το φιλμ όφειλε να είναι μια αλληγορία του Peter Pan. Εξ ου και η παρουσία του Corey Feldman δύο χρόνια μετά τον διθύραμβο του Goonies. Ο σκηνοθέτης, ευτυχώς, είχε άλλη θεωρία. Την οποία και πραγματοποίησε. Αφού την έκανε θέση. Σε ένα πιο sexy gore περιβάλλον.

Ο Joss Whedon έχει παραδεχτεί πως η θρυλική σειρά του, Buffy the Vampire Slayer (1997), δεν θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε αυτή η ταινία.

  • Η πόλη Santa Carla της ταινίας δεν υπάρχει. Θυμίζει όμως κάποια ιδιαιτέρως κι αυτή είναι η Santa Cruz στο South Bay Beach της California, αφού αυτή ήταν και η τοποθεσία των γυρισμάτων.
  • Η Santa Cruz ήταν στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, κάτι σαν The Murder Capital Of The World. Λογικό, αφού μέσα σε μια περίοδο 30 μηνών -μεταξύ 1970 και 1973- είχαν πραγματοποιηθεί 28 δολοφονίες.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background