Είναι τελικά το I’m Thinking of Ending Things το φάουλ του Kaufman;

Written by on 22 Σεπτεμβρίου, 2020

Απ’ όποιο δρόμο και να ξεκινήσεις για να παρακολουθήσεις το “I’m Thinking of Ending Things”, θα επιστρέφεις στο ίδιο σημείο. Ο Charlie Kaufman δημιούργησε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Η Lucy μαζί με το αγόρι της, Jake ξεκινούν ένα χιονισμένο road trip για να γνωρίσουν τους γονείς του δεύτερου. Παράλληλα συμβαίνει κι ένα άλλο εσωτερικό ταξίδι κατά τη διάρκεια του οποίου, προσπαθούν καταλάβουν τους εαυτούς τους, τη σχέση τους, τα θέλω τους, τι σκέφτονται οι άλλοι για εκείνους, τη ματαιότητα της ζωής.

Κάθε φορά, ο αγαπημένος κι ιδιοφυής Kaufman κάνει σλάλομ στα κεφάλια μας και ανοίγει δρόμους που δεν είχαμε ιδέα ότι υπήρχαν. Όμως τώρα δυστυχώς, δεν είμαστε στην κερκίδα της αποθέωσης όπως οι περισσότεροι εκεί έξω/μέσα.

Η νέα ιστορία του, “I’m Thinking of Ending Things”, ήρθε σε μία χρονική περίοδο που έχουμε πάρει μία πολύ μεγάλη δόση υπαρξιακών δραμάτων, τα οποία αναποδογυρίζουν το χρόνο κι υπεραναλύουν τα συναισθήματα. Και δεν έρχεται εδώ ως θέμα συζήτησης η παρθενογένεση αλλά ο τρόπος που αντιμετωπίζει κάποιος δημιουργός κάποια θέματα που έχουν ειπωθεί ξανά.

Δεν αρκούν πλέον μία έξυπνη αλληγορία, οι συνεχείς ηλικιακές εναλλαγές, μία εγκεφαλική κατάβαση-εφιάλτης για να αποτυπώσεις έναν σύγχρονο προβληματισμό. Όλα αυτά μαζί, δεν λειτουργούν όταν σε βγάζουν σε ένα σκοτεινό αδιέξοδο. Ο τελικός προορισμός δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι ένα happy ending στη Χώρα του Ποτέ, αλλά ένα μέρος χωρίς μόνιμα μπερδεμένες πινακίδες.

Είναι άδικο να πέφτουμε στη διαδικασία της σύγκρισης. Όμως όταν έχουμε περάσει τόσες συνεδρίες με τον Kaufman, είναι αδύνατον να μην θυμηθούμε τις λιακάδες, τα μοναχικά του ξενοδοχεία, τη Malcovichική συγκατοίκηση. Εκεί, δεν υπερίσχυε ο σουρεαλισμός της εικόνας αφήνοντας απ’ έξω την ουσία όσων μοιράζονται οι πρωταγωνιστές του. Προχωρούν μαζί από την αρχή ως το τέλος παρασύροντας κι εμάς, αβίαστα, μαζί τους.

Το βασικό πρόβλημα του “I’m Thinking of Ending Things” είναι πως θέλει να πει και να δείξει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Συγκέντρωσε μία σειρά από θέματα που απασχολούν πάρα πολλούς από εμάς στο τώρα. Τα στρίμωξε σε ατελείωτους διαλόγους/μονολόγους, σε αναπάντητες κλήσεις και το αποτέλεσμα είναι να ξεφεύγει από την πορεία του.

Όμως, έχει κάποια στοιχεία που ξεχωρίζουν.

4 ΣΗΜΕΙΑ ΠΟΥ ΞΑΠΟΣΤΑΣΑΜΕ

Η όαση της Toni Collette.
Υποδύεται τη μητέρα του Jake και πετυχαίνει μια τέλεια ισορροπία μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Κάνει ένα συγκλονιστικό παρκούρ σε όλες τις διαφορετικές εποχές της ηρωίδας της χωρίς να γίνεται καρικατούρα. Με μία απλή έκφραση καταλαβαίνεις το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της, κατοχυρώνοντας ένα από τα αστεράκια του φιλμ.

Η σκηνή του χορού στο σχολείο.
Ο Kaufman αποτίνει φόρο τιμής στα μιούζικαλ που αγάπησε. Με μία εύστοχη χορογραφία αφηγείται ολόκληρη την ταινία του μέσα σε λίγα λεπτά (ελαφρό σπόιλερ). Δύο χορευτές γνωρίζονται στο διάδρομο, γίνονται ζευγάρι αλλά κάποιος τρίτος, αφαιρεί ξαφνικά όλη τη ζωντάνια και την αθωότητα τους σαν μία πρόβλεψη για το τι πρόκειται να τους βρει.

Η σκηνογραφία και η συνολική αισθητική.
Το σπίτι των γονιών που αλλάζει συνεχώς, το εσωτερικό του αμαξιού, το ρετρό ζαχαροπλαστείο στη μέση του πουθενά, το άδειο σχολείο, το χιονισμένο τοπίο. Όλοι οι χώροι είναι τόσο προσεγμένοι μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια που πατάς παύση για να παρατηρήσεις τα πάντα.

Ο σχολικός επιστάτης
Ένας κομβικός ρόλος που συνδέει χρονικές στιγμές, πρόσωπα, καταστάσεις και συμβολίζει παραπάνω από όσα φαίνονται. Σαν ένας ζωντανός καθρέφτης ανάμεσα σε θρανία και έδρες που παρατηρεί τα πάντα κι αντικατοπτρίζει φόβους και ανησυχίες.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background