Film In: Η Meryl Streep είναι και η καλύτερη ηθοποιός και η χειρότερη σοπράνο στον κόσμο

Written by on 23 Ιουνίου, 2016

Στο τέλος κάθε ημέρας αυτό που θες ουσιαστικά είναι να έχεις κάνει οτιδήποτε σε γεμίζει ευτυχία. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις πώς και γιατί. Η Μαντάμ Φλόρενς, μια πλούσια κυρία της Νέας Υόρκης των 40’s ήθελε να γίνει σοπράνο παρ’ όλο που ήταν τρομερά παράφωνη. Δεν σταμάτησε ποτέ να προσπαθεί γιατί είχε βρει αυτό που την κρατάει λίγα μέτρα πάνω από το έδαφος και δεν τόλμησε να την κατεβάσει κανείς από το κοντινό της περιβάλλον.
Ειδικά ο σύζυγος και ατζέντης της, Σερ Κλερ ο οποίος όλα τα χρονια της κοινής τους ζωής έκανε τα πάντα για να μην ακουστεί ποτέ αρνητική κριτική για εκείνη και την προστάτευε γεμίζοντας τσέπες των κατάλληλων ανθρώπων. Ώσπου ήρθε εκείνη η μεγάλη συναυλία στο Carnegie Hall και η φούσκα στην οποία ζούσε η Φλόρενς, έσκασε ξαφνικά.

Σ’ αυτή την αστεία και τραγική ταυτόχρονα ιστορία βασίζεται η ταινία “Florence Foster Jenkins”. Ο σκηνοθέτης της, Stephen Frears αναλαμβάνει άλλη μία βιογραφία μετά την πρόσφατη “Philomena”, έχει για πρωταγωνίστρια μια τεράστια ηθοποιό που μπορεί να ερμηνεύσει με αξιοθαύμαστη άνεση ό,τι ρόλο και να της αναθέσουν (Meryl Streep τ’ όνομα της) και μια σειρά από προβληματισμούς σχετικά με την αντιμετώπιση της τέχνης, τα όρια της ματαιοδοξίας και την πραγματική έννοια της αγάπης, να διαχειριστεί.

Τι μου άρεσε:

  • Η εξονυχιστικά προσεγμένη ερμηνεία της σπουδαίας Meryl Streep. Εντόπισε όλα εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα της Φλόρενς που αναδεικνύουν την επικίνδυνα έυθραυστη φύση της, την απύθμενη μελαγχολία στο βλέμμα ακόμα κι όταν δείχνει πως διασκεδάζει με την ψυχή της, τον κοριτσίστικο ενθουσιασμό της και τα εκτόξευσε. Και κάπως έτσι δεν έφτιαξε μια γελοία καρικατούρα με χαζές γκριμάτσες. Κάτι που όπως ξέρεις κι εσύ, δεν θα έκανε ποτέ.
  • Η πιστή απόδοση της εποχής. Ο Frears σε παρασύρει στην ατμόσφαιρα των 40’s και σου δίνει την αίσθηση πως περπατάς στους νεουρκέζικους δρόμους αγκαζέ με τις σικάτες κυρίες και τους κυρίους με την γυαλιστερή μπριγιαντίνη στο μαλλί.
  • Η δυναμική των δεύτερων ρόλων. Συνήθως όταν έχεις μια τέτοια πρωταγωνίστρια, το υπόλοιπο καστ κάνει ένα βήμα πίσω. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Hugh Grant και ο Simon Helberg στάθηκαν αξιοπρεπέστατα δίπλα στη Streep.

Τι δε μου άρεσε:

  • Ο Frears σε διασκεδάζει και σε συγκινεί αλλά υπάρχει ένα κενό μεταξύ της κλασσικής αφήγησης και του μη ασφαλούς δρόμου. Εστιάζει περισσότερο στην κωμική πλευρά και δεν ξεφεύγει από τη συμβατική, κινηματογραφική ροή.
  • Μένει στα τελευταία χρόνια της ζωής της ηρωίδας και δίνει ελάχιστα στοιχεία για το παρελθόν της.

Να το δω τελικά;
Ναι. Με ποπ κορν αγκαλιά, τ’ άστρα για ταβάνι και t-shirt In Meryl we Trust.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background