Ταξίδι στον Κόσμο του Παπακαλιάτη

Written by on December 17, 2015

Φωτογραφίζοντας έναν Άλλο Κόσμο

Το πρώτο γύρισμα που πήγα ήταν στη στοά Λυκούργου. Για την ακρίβεια μια αγνώριστη στοά Λυκούργου. Ένα παζάρι γεμάτο χρώματα, αμέτρητοι κομπάρσοι, η ομάδα του συνεργείου διασκορπισμένη σε όλο το χώρο για να συντονίσει τα πάντα με μαέστρο τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη. Αγριεμένες σκηνές και πολλή προσοχή ώστε να μη συμβεί κανένα απρόοπτο.  Πογκρόμ από τους γνωστούς μαυροφορεμένους, φωνές, αρκετό τρέξιμο. Όσο περνούσε η ώρα καταλαβαίνα με μεγάλη χαρά πως αυτή η παραγωγή δεν άφηνε κανένα περιθώριο για προχειρότητες και λανθασμένες επιλογές.
Γέλια, πρώτες γνωριμίες, κοινοί γνωστοί, ενθουσιασμός, χαρά, κούραση.  Ακουλούθησαν κι άλλα γυρίσματα. Σε σπίτια στην Πλάκα, σε bar στο κέντρο της Αθήνας, στο παλιό αεροδρόμιο, σε σπίτια στο στα βόρεια, σε φοιτητικά αμφιθέατρα, σε πεζόδρομους δίπλα στη θάλασσα, σε κλειστοφοβικά γραφεία πολυεθνικών. Όλα συντονισμένα με ακρίβεια και με απόλυτο σεβασμό σε όσους βρίσκονταν εκεί.  Δεν ήμουν κάθε μέρα μαζί τους αλλά από το κλίμα που επικρατούσε κάθε φορά με τους ανθρώπους από το crew – ο καθένας πρέπει να νιώθει τυχερός που τους έχει- ένιωθα σα να ήμουν εκεί σε όλο αυτό το ταξίδι.
Τον Παπακαλιάτη δεν είχε τύχει να τον γνωρίσω ποτέ ούτε είχα κάποια συγκεκριμένη άποψη για εκείνον. Μετά το τέλος των γυρισμάτων τον εκτίμησα για όλα. Για τον τρόπο που δουλεύει, την άψογη συμπεριφορά του προς τους -ταλαντούχους- συνεργάτες του, το πόσο προσέχει τους πάντες που βρίσκονται γύρω του. Ξέρει πολύ καλά τι θέλει από τον καθένα, έχει ολοκληρωμένη αντίληψη για το πώς θα αποδώσει το καθετί, αφήνει πλήρη ελευθερία στους ηθοποιούς του και κερδίζει το σεβασμό σου χωρίς να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι κάτι περισσότερο από ένας ωραίος ηθοποιός και σκηνοθέτης, που έγινε γνωστός από τα τηλεοπτικά σήριαλ του- για τα οποία μάλιστα δέχθηκε αρνητικές κριτικές όσο κανείς.

Βλέποντας έναν Άλλον Κόσμο

Την ταινία την είδα ολοκληρωμένη σ’ εκείνη την μεγαλειώδη και φορτισμένη συναισθηματικά, επίσημη πρεμιέρα. Τρεις παράλληλες ερωτικές ιστορίες Ελλήνων και ξένων στην Ελλάδα της κρίσης και η αγάπη κινητήριος δύναμη όλων τους για επιβίωση. Καθόλου απλό ζήτημα, πολύ πιο περίπλοκο απ’ ότι ακούγεται.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά με περικύκλωσε μια πολύ έντονη συγκίνηση που δεν έφυγε ως το τέλος. Ο έρωτας προσπαθεί να κυριαρχήσει σε μια εποχή κυνισμού και ματαιότητας και όταν το καταφέρνει, η ψυχή φεύγει από το σώμα, κάθε φορά που ένας επιτάφειος περνάει δίπλα από τους ερωτευμένους. Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατον μου τέκνον. Ένας ανατριχιαστικά πετυχημένος συμβολισμός δίνει έμφαση στη δύναμη του έρωτα γλυκαίνοντας τα καταβεβλημένα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.
Η στυγνή πραγματικότητα των αντικαταθλιπτικών χαπιών στα χέρια όσων δε μπορούν ν΄αντέξουν όσα συμβαίνουν στις ζωές τους, ο παράλογος τρόπος σκέψης των βίαιων φασιστών που στέκονται αδύναμοι μπροστά στη μετωπική, λεκτική σύγκρουση με την αλήθεια βγαλμένη από τα στόματα των δικών τους ανθρώπων. Η σημασία της γνώσης για έναν καλύτερο εαυτό, η διαρκής μάχη των μεταναστών για μια νέα πατρίδα σε μία  κατεστραμένη Ελλάδα. Το αίσθημα της προσμονής για μια δεύτερη ευκαιρία.

Συνήθως τα σενάρια που θέλουν να πουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, πέφτουν στην παγίδα της σύγχυσης και της ανισότητας. Στον “Αλλο Κόσμο” όλα έδεσαν με απόλυτη αρμονία με τις απαραίτητες δόσεις ωμότητας και λυρισμού χωρίς να παίρνουν το μέρος κανενός. Κάτι που δεν σημαίνει πως ο σεναριογράφος και οι ήρωες μένουν απλοί παρατηρητές διεκπεραιώνοντας καταστάσεις.

Η Νίκη Βακάλη και ο Tawfeek Bahrom έζησαν στο έπακρο τον έρωτα στην πιο αγνή μορφή του με μια μοναδική αθωότητα στο πιο αφιλόξενο περιβάλλον, ο Μηνάς Χατζησάββας (στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση), τραντάζει τα σελουλόιντ με τη δυναμική του και το διαπεραστικά κι αιχμηρό του βλέμμα, οι πολύ καλοί Παπακαλιάτης και Andrea Osvart εξέφρασαν απόλυτα τους περισσότερους 40ρηδες που προσπαθούν να είναι τέλειοι σε όλα πέφτοντας συνεχώς σε κενά αέρος.
Η συγκλονιστική και πολύ διαφορετική Μαρία Καβογιάννη σε μιά σαρωτική ερμηνεία  μαζί με τον απολαυστικό J.K Simons, δίνουν ρεσιτάλ στην πιο τρυφερή κι αισιόδοξη ελληνογερμανική συμμαχία. Απογείωσαν το φιλμ ανάμεσα στα ράφια ενός σουπερ μάρκετ στην ωραιότερη ιστορία αγάπης που έχουμε δει τελευταία.

Αυτός ο Κόσμος με την άρτια αισθητική, το ατμοσφαιρικό soundtrack του Κώστα Χρηστίδη, το έξυπνο χιούμορ και κάποιες μικρές σεναριακές αδυναμίες ως αρνητικά, φτιάχτηκε σήμερα και αφορά το σήμερα. Κι όλα αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Το μεταναστευτικό, οι απρόβλεπτοι συνδυασμοί ξένης κουλτούρας με την ελληνική, οι σύγχρονες σχέσεις και οι  συγκρούσεις του καθενός με τον εαυτό του, αντιμετωπίστηκαν με αξιοθαύμαστη ωριμότητα. Ένας δημιουργό που είναι στην καλύτερη του φάση δεν φοβάται να μιλήσει με ειλικρίνεια για ό,τι κρύβει το μικρό μυαλό του “Ελληναρά”. Τολμάει και ξεγεύγει από την χλιαρή και παρωχημένη αφήγηση ερωτικών ιστοριών πηγαίνοντας ένα βήμα παρακάτω.

Αυτό το φιλμ είναι μια bittersweet συμφωνία. Όπως η ζωή. Ευτυχώς, όμως, με την ελπίδα σε περίοπτη θέση και τον έρωτα να φωτίζει τα μάτια ακόμα κι (αν νομίζουμε πως) είναι αργά.

Φωτογραφίες/κείμενο: Κική Παπαδοπούλου

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background