Έλενα Μαυρίδου τι σου έμαθε ο Λάμπρος του Διονυσίου Σολωμού;

Written by on October 12, 2021

Η Έλενα Μαυρίδου είναι μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς των θεατρικών σκηνών, δημιουργική καλλιτέχνις, ευρηματική σκηνοθέτις. Ξέρει πολύ καλά πώς να μεταδώσει με εύστοχο τρόπο ό,τι έχει φανταστεί και να φεύγουμε από τα φουαγιέ με ωραίους προβληματισμούς. Κάτι που όχι, δεν είναι καθόλου εύκολο. 
Τώρα, εμπνεύστηκε από το ποίημα του Διονυσίου Σολωμού, “Λάμπρος”, ανέλαβε (με μία ανάσα) τη δραματουργία, τη σκηνοθεσία, την ερμηνεία, τον σχεδιασμό φιγούρων και παρουσιάζει τον κινηματογραφικό της μονόλογο στο θέατρο Χώρος.

Με αφορμή αυτό το ενδιαφέρον πρότζεκτ, ζητήσαμε να μας πει τι της έμαθε η ιστορία του σκοτεινού, ποιητικού ήρωα. Και έκανε κι εμάς να σκεφτούμε αλλιώς. 

Μαυρίδου

O Διονύσιος Σολωμός είναι συναρπαστικός ποιητής. Οι εικόνες που γεννάει μέσα μου το ποίημα του Λάμπρου είναι κινηματογραφικές. Με γρήγορες εναλλαγές του χώρου και του χρόνου, μεγάλα σε διάρκεια travelling. 

Όταν διάβασα πρώτη φορά το Λάμπρο ήμουν 18 χρονών. Ενστικτωδώς με γοήτευσε αυτός ο “κακός” ήρωας. Αυτή η τραχιά και σκληρή φιγούρα ανδρός. Ο Λάμπρος παρατάει στο ορφανοτροφείο τα παιδιά του, απατάει τη γυναίκα του τη Μαρία συνάπτοντας ερωτική σχέση με την κόρη του, την οδηγεί στην απελπισία και αυτοκτονεί, έπειτα χτυπάει σταυρούς με τα χέρια του, μέσα στην εκκλησία, αμετανόητος μπροστά στα φαντάσματα των νεκρών παιδιών του, αυτοκτονεί επειδή δεν υπάρχει πια επιστροφή. Όχι όμως μετανιωμένος αλλά με απόλυτη αίσθηση των πράξεών του και της φύσης που τον δόμησε έτσι. Η πλάση ευθύνεται.

Το ποίημα μού έδωσε ένα έδαφος να εξερευνήσω τα όρια μεταξύ διαφορετικών τεχνών. Της κινηματογραφικής αφήγησης, του θεάτρου σκιών, της περφόρμανς και του θεατρικού δρώμενου. Αναλογικά μηχανήματα, επιδοσκόπιο, χρώματα 30 ετών και χάρτινες φιγούρες-μαριονέτες μιας ναΐφ αισθητικής, είναι τα υλικά της παράστασης που μπερδεύονται με τη φωνή μου. Παραδοσιακά μουσικά όργανα, όπως οι λύρες Μακεδονίας και Θράκης, αναμειγνύονται με σύγχρονα μέσα της ηλεκτρονικής μουσικής και της ambient noise. Μουσική που συνέθεσε και παίζει live στην παράσταση ο Γιώργος Μαυρίδης.

Μαυρίδου

Ο αρνητικός χαρακτήρας του Λάμπρου είναι μια πατριαρχική φιγούρα που λειτουργεί ως παράδειγμα αρνητικής ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο άνθρωπος που προσκολλάται στα προσωπικά του πάθη, συγκεντρώνει τόσο σκοτάδι γύρω του για να μας φέρει ουσιαστικά σε επαφή με το φως.

Όπως όλοι οι καλά δομημένοι αρνητικοί χαρακτήρες στη λογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο, μέσα από ακραία άδικες επιλογές, παραμένουν γοητευτικοί, επειδή παραμένουν περήφανοι μέσα στο σκοτάδι. Έχουν ακεραιότητα στις επιλογές τους.

Μέσα από αυτήν την απολυτότητα και την καθαρότητα μας δίνουν την ευκαιρία να μελετήσουμε το πώς τα πάθη μας για τον υλικό κόσμο μπορούν να μας οδηγήσουν στην καταστροφή. Πώς μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, κατοικεί εν δυνάμει ένας Λάμπρος, ένας Χίθκλιφ, ένας Ριχάρδος.
Το έργο θα μπορούσε να λέγεται “Ο Λάμπρος και η Μαρία”. Στην παράσταση εστιάζω πολύ περισσότερο στον χαρακτήρα της Μαρίας. Της γυναίκας που υπομένει. Μιλάμε για τον Λάμπρο, γιατί η παράσταση είναι για τη Μαρία.

Ο Λάμπρος είναι ο “κακοήθης αλλά γενναιόψυχος άνδρας” που πολεμά τον Αλή-Πασά. Είναι ένας τραχύς και σκληρός άντρας μιας εποχής που δεν ξέρει τι σημαίνει συζυγική ζωή. Είναι ανδρείος στον πόλεμο αλλά δεν είναι ιδανικός άντρας. Η ανεντιμότητα αλλά και γενναιοδωρία του τον οδηγούν και στην πτώση του. Τα βάζει με τον Θεό σαν να μιλάει σε έναν φίλο του, διότι ο Θεός τον έπλασε, άρα αυτός πρέπει να χαλάσει τον εαυτό του. Ο Λάμπρος όμως τελικά οδηγείται στο τέλος του που ως “άντρας του εαυτού του είναι Θεός” πέφτει απ’ τη θέση του θεού – ανθρώπου – πατέρα και οδηγείται στον θάνατο. Ένας έκπτωτος πατριάρχης.
Τραγική φιγούρα που πέφτει γενναία οδηγούμενος από την εσωτερική φωνή των τύψεών του και όχι από μεταμέλεια. Ο Λάμπρος δεν ζητάει να συγχωρεθεί από κανέναν.

Το να κρίνει κανείς το χαρακτήρα του Λάμπρου ηθικολογώντας, είναι σαν να σκοτώνει την ποίηση μέσα του.
Δεν μπορώ να εμπλακώ συναισθηματικά ηθικολογώντας με τις επιλογές ενός σκοτεινού φανταστικού ήρωα. Ο διδακτισμός οδηγεί σε ακαμψία. Και ο φόβος αυτών των ηρώων οδηγεί σε μια χαμένη ευκαιρία για παρατήρηση της ανθρώπινης φύσης. Οι σκοτεινοί αυτοί ήρωες είμαστε εμείς. Και τα μεγάλα αυτά έργα είναι εκεί για να μας μιλήσουν για την ύπαρξή μας. Όταν την παρατηρούμε τότε ξέρουμε τι να μην κάνουμε. Δεν υπάρχει το ερώτημα, γιατί έπραξε ό,τι έπραξε ο Λάμπρος.
Γιατί έτσι, είναι η απάντηση. Γιατί οι άνθρωποι έχουμε και σκοτεινές περιοχές μέσα μας.

ΟΜΑΔΑ ΛΑΜΠΡΟΥ

Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Έλενα Μαυρίδου
Σύνθεση πρωτότυπης μουσικής – Σχεδιασμός ήχου: Γιώργος Μαυρίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Σχεδιασμός φιγούρων: Έλενα Μαυρίδου
Επιμέλεια φωτισμού – Φωτογραφίες: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός σκηνοθέτιδος – Επιμέλεια κειμένων: Ιωάννα Πιταούλη
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Κούζα, Ιωάννα Πιταούλη
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Ελεάννα Γεωργίου
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Γραφιστική επιμέλεια: Θάνος Κερμίτσης

Θέατρο Χώρος, Πραβίου 6, Βοτανικός
*Η παράσταση Ο Λάμπρος παρουσιάστηκε πρώτη φορά στις 8 Αυγούστου, στο Φρούριο Καβάλας “Κοιτώνας Αξιωματικών” στο πλαίσιο του 64ου Φεστιβάλ Φιλίππων

Tagged as

Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background