Dark: Αυτά που μου έμαθε το τελευταίο επεισόδιο

Written by on 15 Ιουλίου, 2020

Βρήκαμε την Απαρχή! Ξεδιαλύναμε το κουβάρι. Είδαμε το φως το αληθινό στο Dark. Και τώρα πρέπει να πούμε το πώς και το γιατί, χωρίς κανένα σπόιλερ. Μιράκολο!

Προσπάθησα να ξεκινήσω τον τρίτο κύκλο τουλάχιστον έξι φορές. Απέτυχα σε όλες. Στην πρώτη είχα φτάσει ως το 7ο λεπτό, στην έκτη ως το 18ο. Αμέσως μετά, ζήτησα την βοήθεια του κοινού. Γύρισα πίσω στο τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου, έκοψα λίγο καρπούζι, έβαλα στο πιάτο και μερικά τραγανά κεράσια και πήρα θέση.

«Έλα να μου πεις τα ντιτέιλς».
Και ήρθε. Έφαγα το καρπούζι, έφαγα και τα κεράσια αλλά έλα που… η μνήμη κατέβαζε αποχής πανό και λέξεις υπαρξιακής απόγνωσης.

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ

Αυτό το χρωστώ στην Ντώνη από το chat του Join . Νούμερο ένα φανατίκ που αν μπορούσε να μου ρίχνει με λαστιχένιο σφυρί, κάθε φορά που έλεγα ότι δεν το ξαναπιάνω, θα μου έριχνε. Σύμφωνα με τις (σωστές τελικά) οδηγίες της, η ζάλη παραμένει σαν ομίχλη στην αρχή (βάλε τρία επεισόδια), αλλά μετά πέφτει και εξαφανίζεται. Ένα ληξιαρχικό διευκρινιστικό για το ποιος είναι στο πλάι ποιου βεβαίως, δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. «Αν του δώσεις χρόνο, θα σε ανταμείψει» είπε και είχε δίκιο.

Κάτι σαν τις πρώτες συνεδρίες της ψυχοθεραπείας ένα πράγμα. Στη αρχή δεν καταλαβαίνεις νάδα, μετά πέφτει η μία κουρτίνα, μετά η άλλη, μετά βλέπεις τι γίνεται και γιατί και τέλος, να σου και η αλήθεια που τα εξηγεί όλα και τα βάζει στη θέση τους.

Αυτή δηλαδή που δεν υποψιαζόσουν γιατί μια χαρά κρυμμένη την είχες.

Ε ΑΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟ

Τελικά -αφού μια απορία την είχαμε- οι τρεις κύκλοι του Dark ήταν σχεδιασμένοι εξ’αρχής να γίνουν έτσι από τους δημιουργούς τους, Baran bo Odar και Jantje Friese (δεν ξεχνώ πώς ξεκίνησαν όλα).  Άρα όλο αυτόν τον καιρό βαδίζαμε πάνω σε ένα καλά σχεδιασμένο καλειδοσκόπιο. Και αν σε πολλές στιγμές δεν ξέραμε πού ήμασταν και πού πηγαίναμε, κανένα πρόβλημα, ήξεραν αυτοί.

Και να, τα αποτελέσματα. Αν θυμάσαι καλά (και αυτό δεν είναι σπόιλερ) στο τέλος του δεύτερου κύκλου, είχαμε μείνει με το ανάθεμα μια δεύτερης παράλληλης πραγματικότητας. Ενός παράλληλου κόσμου, όπου κάποιοι χαρακτήρες υπάρχουν και κάποιοι όχι, όπου κάτι εξελίσσεται διαφορετικά, και κάτι ίσως ανεπιτυχώς στάσιμo.

«Ωραία, δεν μας έφτανε το όλο μπέρδεμα, θα έχουμε τώρα και μεγαλύτερο» είχαμε αναφωνήσει σε οργισμένα σπαστά γερμανικά και ξεχαστήκαμε σε κάποιες από τις επόμενες, δεκάδες σειρές που ακολούθησαν.

Και ο χρόνος πέρασε και το Dark ξαναμπήκε με προβληματική εκκίνηση στη ζωή μας. Και ανοίξαμε γεμάτοι άγχος την πόρτα μας, στα παιδιά. Τον Jonas και την Martha. Τον Adam και την Eve.  Τον Winden και την Claudia. Και αφήσαμε το αδυσώπητο timeline να μας πάρει τα μυαλά.

Ο,ΤΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΚΙ ΕΤΣΙ. ΕΥΤΥΧΩΣ.

Νομίζω πως το κλειδί που ανοίγει την υπομονή σου στο νέο Dark, είναι η βεβαιότητα ενός the end που θα σε αποζημιώσει και με το παραπάνω. Οι άνθρωποι ήξεραν εξαρχής πώς θα το πάνε και αυτό φαίνεται στο χειροκρότημα. Ξέχνα το «τι έγινε τώρα εδώ, είπαμε;» κλείσιμο του The Sopranos , το «τι θέλει να πει το ποιητή» του Lost, το «έλα να τελειώνουμε» του Dexter, το «βαρέθηκα τη ζωή μου όλη» του GOT.

Εδώ μιλάμε για μια πυραμίδα πληροφοριών που οδηγούν σε μια κορυφή στην οποία όλα εξηγούνται με τον πλέον καθαρό, τίμιο τρόπο, χωρίς παρερμηνείες, χωρίς δεύτερες σκέψεις και κυρίως χωρίς σιχτιρίσματα.

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ

«Βάλε όσους παράλληλους κόσμους θες, όλα θα καταλήξουν εδώ». Γι’ αυτό και ένα τεράστιο, σαν το Empire State Building «μπράβο», ήρθε και κάθισε  πάνω στο κεφάλι του σαν κορώνα, μαζί με ένα επιφώνημα, από αυτά που κάνεις όταν χαμογελάς διάπλατα γιατί κάποιος στέκεται πιο έξυπνος από εσένα και σε οδηγεί κάπου που δεν ήξερες πως ήθελες να πας. Ναι, εκεί που το συναίσθημα παίζει τραμπολίνο πάνω στο τεντωμένο ύφασμα των πιθανοτήτων.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΝΙΚΑ

Ακόμη και αυτά για το οποία δεν προορίζεται. Το ωραίο με αυτό το καταπληκτικό τελευταίο επεισόδιο που όλα τα σφάζει και όλα τα νικά, δεν είναι πως φέρνει μπροστά χαρακτήρες που τους είχαμε στην απ’ έξω (περίπου). Είναι που βάζει την σημασία της ύπαρξης τους (κυρίως σε σχέση με την υπόλοιπη κλεψύδρα χαρακτήρων), μέσα σε ένα γενναίο συναισθηματικό πλαίσιο. Ικανό μάλιστα, να εξηγήσει όλα αυτά για τα οποία τα τελευταία τρία χρόνια σκίζαμε τα ιμάτια μας. Κι αυτό ναι, θέλει μια τεράστια σεναριακή μαγκιά για να το καταφέρεις.

*Η μουσική που έντυνε το γερμανικό παράδοξο, ας μη ξεχνάμε, ήταν και ο αρχικός λόγος για τον οποίο στρέψαμε την προσοχή μας προς τα εκεί.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background