Γιατί πανηγυρίσαμε τόσο έξαλλα για το Oscar του Anthony Hopkins

Written by on April 27, 2021

30 χρόνια μετά τη Σιωπή των Αμνών, ο sir Anthony Hopkins κέρδισε το Oscar Α’ Ανδρικού για το The Father. Εκείνο το “Hello Clarice” στη Jodie Foster, είχε διαπεράσει όλο μας το είναι. Τώρα, η τελευταία του ερμηνεία, μας διέλυσε και του στέλνουμε ένα πανηγυρικό τηλεγράφημα.

Ουσιαστικά, δεν μας νοιάζει τόσο η oscarική νίκη του. Και να μην το κέρδιζε, πάλι γι’ αυτόν θα μιλούσαμε. Υποδύεται τον μπαμπά της Olivia Colman, ο οποίος πάσχει από Αλτσχάιμερ και δεν μπορεί να αποδεχθεί τη νέα του κατάσταση. Μπερδεύει πρόσωπα, χώρους, ονόματα, έχει εμμονές και συρρικνώνεται στο μέγεθος ενός μικρού παιδιού. Το καταφέρνει σταδιακά μ’ έναν συγκλονιστικό τρόπο προκαλώντας μια τεράστια φόρτιση. Όσοι από εμάς έχουμε προσωπικές εμπειρίες από συγγενείς που βίωσαν παρόμοιες καταστάσεις, είδαμε στο βλέμμα του αυτή την απροσδιόριστη σύγχυση. Και τη ντροπή. Και τον φόβο. Και την αγωνία. Και την ξαφνική χαρά. Με τον Hopkins, αισθάνεσαι πως καθοδηγεί εκείνος το σενάριο κι όχι το αντίστροφο. Όλα βγαίνουν αβίαστα και οι λεπτομέρειες της ιστορίας του (βλ. το ρολόι που κρύβει και ψάχνει συνεχώς) σ’ εχουν μόνιμα σε μία ιντριγκαδόρικη εγρήγορση. Στοπ.

hopkins

Έχουμε παρακολουθήσει πολλές φορές, ηθοποιούς με μεγάλη εμπειρία και αψεγάδιαστη τεχνική να φτιάχνουν άψυχες καρικατούρες ρόλων χωρίς να πηγαίνουν σε πιο δύσκολες πίστες. Εδώ, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Ερμήνευσε εναν χαρακτήρα με πολύ λεπτές ισορροπίες και κρυφές παγίδες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεγάλες υπερβολές αλλά τον αντιμετώπισε με σεβασμό, ευαισθησία και σοκαριστική φυσικότητα. Με όλες τις εξάρσεις, τις συναισθηματικές αντάρες και τις αψυχολόγητες αντιδράσεις. Κι είναι όλα τόσο ρεαλιστικά που ξεχνάς ότι σας χωρίζει ένα κινηματογραφικό πλατώ και πολλά takes. Μην ξεχνάμε πως έχει δίπλα του μία συγκινητική Colman, η οποία είναι η ιδανική συνοδηγός του σ’ αυτό το μαρμοτικό ταξίδι στο τώρα, το πριν και πάλι πίσω. Στοπ.

“ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ; ΕΚΕΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΚΑΝ ΑΓΓΛΙΚΑ”

Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν πανηγυρίζεις μόνο για το ταλέντο κάποιου. Αλλά για τη συναισθηματική ευφυΐα, το ρίσκο να απογυμνώνει κάθε λέξη και έκφραση και τη γενναιοδωρία του να γεμίζει με μια σοκαριστική αλήθεια τις ζωές που διηγείται. Άλλωστε ο Hopkins δεν ήταν ποτέ οπαδός της διεκπεραίωσης και το The Father θα ήταν μια εντελώς διαφορετική ταινία αν στη θέση του βρίσκονταν κάποιος άλλος. Όπως επίσης, θα βλέπαμε ένα κλειστοφοβικό και αποπνικτικό σύμπαν αν δεν υπήρχε η αριστουργηματικη σκηνοθεσία του Florian Zeller και η ευρηματική σκηνογραφία που αλλάζουν συνεχώς μορφή σε όλους τους χώρους. Αντικείμενα εμφανίζονται κι εξαφανίζονται, οι ίδιες πόρτες ανοίγουν σε διαφορετικά μέρη, οι τοίχοι δεν έχουν σαφή όρια. Για να κορυφωθούν όλα σε μία σκηνή, η οποία αντιπροσωπεύει ολόκληρο το φιλμ και θα πρέπει να διδάσκεται σε αμφιθέατρα και σχολικές τάξεις. Στοπ.

Ναι, είναι είναι μια στενάχωρη, κατά βάση, ιστορία. Αλλά αξίζει να τη ζήσεις γιατί πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά μαθήματα αυτής (και όχι μόνο) της πανδημικής χρονιάς . Στοπ.


ΥΓ: Αφιερωμένο στον F. που ειπε πως είναι η καλύτερη ερμηνεία της 20ετίας μετά από εκείνη του Daniel Day-Lewis στο “There Will Be Blood“.


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background