Animasyros 2021: Όσα ζήσαμε στο φετινό, υπέροχο φεστιβάλ

Written by on September 30, 2021

Τo Animasyros εκτός από ανοιχτόμυαλο, ζωντανό κι ενδιαφέρον, είναι και τρομερά οργανωμένο. Νιώθεις μια ασφάλεια πως ό,τι και να συμβεί, θα υπάρχει πάντα μια σωστή αντιμετώπιση. Επιπλέον, ό,τι και να δεις, ανεξάρτητα με το αν σου αρέσει ή όχι, έχει μια αισθητική που ζει στο τώρα και έχει ήδη προλάβει το αύριο. 

All passengers are kindly requested to disembark. Κατεβαίνουμε από το πλοίο το πρωί της Παρασκευής και κατευθείαν, μας “πιάνει” το συριανό κλίμα. Αυτό το νησί, σου μεταφέρει την αύρα και την αρχοντιά του από τη στιγμή που θα βγεις στο λιμάνι. Και πόσο του ταιριάζει ένα φεστιβάλ με animations που τα έχουν όλα. Θέματα που σχετίζονται με τη διαφορετικότητα, την κλιματική αλλαγή, τις διαπροσωπικές σχέσεις, τις υπαρξιακές ανησυχίες, την κακοποίηση, την ανάγκη για ελευθερία.

Τσαλακώσαμε τα προγράμματα και τα γεμίσαμε σημειώσεις. Ανεβήκαμε στα θεωρεία του θεάτρου Απόλλων, μπήκαμε στον θερινό κινηματογράφο Παλλάς κι είδαμε κινηματογραφικές ιστορίες που έμειναν μαζί μας και μετά τους τίτλους τέλους. 

TI ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Sister. Ένα μικρό αγόρι περιγράφει τη σχέση με τη μικρότερη αδερφή του, γκρινιάζει πως η καθημερινότητα μαζί της είναι δύσκολη, μιλάει για τις συνήθειες της, εξομολογείται πόσο την αγαπάει. Η λεπτομέρεια είναι όμως πως εκείνη δεν γεννήθηκε ποτέ. Ένα συγκινητικό animation για τις οικογενειακές σχέσεις και το πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά την πραγματικότητα. Εκείνες τις στιγμές που απλά τα προσπερνάμε για να πάμε στο διπλανό δωμάτιο. 

Two of every kind. Ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων αρσενικών παγωνιών ζητά να μπει στην Κιβωτό του Νώε αλλά ο υπεύθυνος,  τους απαγορεύει την είσοδο γιατί δεν είναι “κανονικό” ζεύγος. Πολύ έξυπνο animation για την αποδοχή της queer κοινότητας ,για την οποία όσα χρόνια κι αν περάσουν, η θρησκεία και η κοινωνία δεν θα ξεπεράσει τα ταμπού και τα στερεότυπα και πάντα θα ψάχνουν τις αγιες γραφές για γελοίες απαντήσεις. Κάπου εκεί δίπλα, το You are not a kiwi μιλάει επίσης εύστοχα για τη διαφορετικότητα και πόσο σημαντικό είναι να αποδεχτούμε τη μοναδικότητα μας.

Polyamory. “Να το δοκιμάσω, να περασω καλά, να πάνε να γ@μηθούν οι νόρμες. Είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα τους”. H Emily Worms σχολιάζει με αστείο τρόπο την πολυγαμία παρουσιάζοντας την επιλογή του κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα με τη σεξουαλικότητα το να κάνει πολυγαμικές σχέσεις. Βγάζει τα πάντα από το σύμπαν του παράλογου και τα φέρνει στα καθημερινά θέματα συζήτησης. Όπως θα έπρεπε να είναι δηλαδή.

Kiki the feather. Απολαυστική μικρού μήκους ιστορία για ένα καναρίνι που το σκάει από το κλουβί του και βγαίνει στον κόσμο. Σ’ αυτά τα baby steps έχει τη βοήθεια ενός άλλου πουλιού που τον ρίχνει στα βαθιά αμέσως για να γωρίσει τον κόσμο. Μία φτερωτή ωδή για όλα τα ρίσκα που αποφασίζουμε να πάρουμε στη ζωή χωρίς δευτερότριτες σκέψεις και για όσους είναι δίπλα μας ενώ δεν το ζητάμε. Και ναι, έζησα λίγο και το moment μου στον τίτλο του.

Fish Man. Σε μία αποστειρωμένη εταιρία, όλοι οι υπάλληλοι πρέπει να έχουν το ίδιο πρόσωπο και να υπακούν τις εντολές. Εκεί ανάμεσα τους, υπάρχει κι ένας άνθρωπος-ψάρι, ο οποίος ανακαλύπτει πως δεν είναι ο μόνος που είναι διαφορετικός και αναγκάζεται να φοράει μία μάσκα για να κρύβει την ταυτότητα του.
Η σκηνή της συνειδητοποίησης και εκείνη της συνάντησης με τον χοντρόπετσο ceo είναι από τις πιο δυνατές που εμφανίστηκαν στην οθόνη του Απόλλωνα. Αξίζουν πολλά μπράβο για το πόσα πράγματα είπε ο πρωταγωνιστής και οι υπόλοιποι ήρωες χωρίς να μιλήσουν καν. 

Girls talk about football. Κορίτσια από διάφορες χώρες που παίζουν ποδόσφαιρο επαγγελματικά μιλούν για όσα αυτά που αντιμετωπίζουν σ’ έναν χώρο που θεωρεται ανδροκρατούμενος. Προκαταλήψεις, ταμπού και υποτιμητικά σχόλια και άλλα άσχημα, αντί να της αποθαρρύνουν, τις πεισμώνουν για να συνεχίζουν. Τάπα από τα αποδυτήρια κοινώς. Φεύγεις με μία αισιοδοξία και μια υποψία υπερδύναμης κι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα συν του φιλμ.

Wolfwalkers. Ας ξεκινήσουμε με το πόσα μαθαίνεις όταν κάθεσαι δίπλα σε μικρά παιδιά που σχολιάζουν την ταινία. Η μοναδική μεγάλου μήκους ταινία που είδαμε ήταν ένα παραμύθι για το σεβασμό μας προς τη φύση και τα ζώα. Σ’ ένα χωριό της Ιρλαν΄διας 1650, o Lord Protector έχει δώσει εντολή να σκοτώσουν όλους τους λύκους του δάσους αλλά δύο μικρά κορίτσια, τους χαλάνε τα σχέδια. To animation του Apple Tv+ ήρθε την κατάλλη στιγμή για να μιλήσει στα παιδιά με έναν κλασσικό τρόπο αφήγησης αλλά ταυτόχρονα και με μία σύγχρονη αισθητική. Απο εμάς είναι ναι.

If I ate more tomato bread would the monsters leave?

Wicked Girl. Με αυτή την ερώτηση που μας έσπασε σε άπειρα κομμάτια, ένα μικρό κορίτσι προσπαθεί να διώξει όλα τα υπαρκτά τέρατα που την κακοποιούν και της κλέβουν την παιδική της αθωότητα. Μία σπαρακτική ιστορία για όσα ζουν πολλά παιδιά εκεί έξω/μέσα και δεν μπορούν να ξεφύγουν.
Του κρατάει το χέρι το πολύχρωμο Playing House, που ήταν από τα πιο τρομακτικά animation του φεστιβάλ. Χώρεσε σ’ ένα ετοιμόρροπο, χαάρτινο σπίτι το πώς η πατριαρχία και η κακοποίηση περνά από το γονιό στο παιδί και μία χαρούμενη εικόνα διαλύεται μέσα σε δευτερόλεπτα.

The Landing. Χαρούμενοι επισκέπτες ενός ζωολογικού κήπου δέχονται ξαφνική επίσκεψη από δύο μετανάστες, ένα μπαμπά με τον γιο του. Ο φύλακας προσπαθεί να καταλάβει τι ζώα είναι. Τα κλειδώνει σ’ ένα κλουβί κι όταν παρατηρούν ότι έχουν ανθρώπινες συνήθειες, τους απελευθερώνουν και φυλακίζονται οι ίδιοι. Όμως τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ’ αυτά που τους δείχνουν. H Kaisa Penttilä έκανε το καλύτερο σχόλιο για τη μετανάστευση που έχουμε δει εδώ και πολύ καιρό και ήθελα να το διαδ΄ωσω σε όλους όταν βγήκαν από τον Απόλλωνα.

Dans la nature. Ένα πολύ διασκεδαστικό μιουζικαλίστικο animation για τα διαφορετικά ζευγάρια στη φύση. Ήταν από τις λίγες στιγμές που άκουγες δυνατά γέλια στην αίθουσα και επικράτησε -δικαίως-ένας ενθουσιασμός όταν τελείωσε. Μοναδικό μείον ήταν το φασαριόζικο voice over του.
Στην ίδια ενότητα του `Animapride, μας άρπαξε την καρδιά και ο μπαμπάς του Princess. Ο κύριος με το μουστάκι που θέλει να φοράει φορέματα και να βγαίνει με τη μικρή του κόρη, που τον αποδέχεται όπως είναι, υπενθύμισε πως το 2021 δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Αλλά τα ροζ φορέματα και μία μεγάλη καρδιά, δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν

ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ένα βράδυ, συναντήσαμε στης Σύρας τα στενά κάποιους από τους καλύτερους δημιουργούς του Animasyros για μικρού μήκους ανακρίσεις.

JOANNA QUINN

animasyros

Η oscarική Joanna Quinn ήταν η μεγάλη νικήτρια στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα με το αγαπημένο μας animation, Affairs of the Art. Επίσης ήταν μέλος της επιτροπής Pitching Forum και έκανε μία παρουσίαση για το καλλιτεχνικό έργο της ως τώρα. Δεν σταματάει να γελάει, είναι ενθουσιώδης και δεν θα κάνει ποτέ θέμα πως είναι μία τεράστια καλλιτέχνις, που δεν σταματά να κερδίζει βραβεία.

“Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε το φιλμ στη μεγάλη οθόνη με κοινό! Λόγω της πανδημίας, ενώ ταξίδεψε σε πολλά μέρη, αναγκαστικά έπρεπε να αναβάλλουμε συνεχώς την προβολή του στις αίθουσες και φεστιβάλ. Ήταν και λίγο τρομαχτικό γιατί αγχωνόμουν μήπως δεν πάνε όλα καλά στην προβολή αλλά ήταν όλα μια χαρά!

Μου πήρε αρκετά χρόνια να ολοκληρώσω το animation. Πιστεύω πως είναι διαφορετικό από τα υπόλοιπα που έχω κάνει γιατί ο χαρακτήρας υπήρχε ήδη σε προγούμενες ιστορίες μου. Αυτή είναι η τέταρτη ταινία που η Beryl εμφανίζεται και νομίζω πως ήθελα να το κάνω γιατί μ’ αρέσει πολύ αυτή η ηρωίδα.

Εδώ, αποφασίσαμε να δείξουμε λίγα παραπάνω στοιχεία για την οικογένεια της. Το σενάριο του Les Mills ΄ήταν έτοιμο εδώ και πολλά χρόνια οπότε έπρεπε να το δούμε λίγο απο την αρχή, να το εμπλουτίσουμε με διάφορες λεπτομέρειες και να ξεκινήσουμε να το δημιουργούμε.

Affairs of the Art

Η Beryl είναι μία συνηθισμένη, μεσήλικη γυναίκα της εργατικής τάξης και γενικά, είναι αόρατη στην κοινωνία που τη βλέπει σαν μία μητέρα (έμεινε έγκυος σε μικρή ηλικία) και μία σύζυγο. Όμως σε ξαφνιάζει γιατί κάνει πράγματα που δεν περιμένεις να κάνει μια γυναίκα στην ηλικία της. Θέλαμε να εξερευνήσει την τέχνη γιατί πολλές γυναίκες σαν κι εκείνη, δεν έχουν την ευκαιρία να κάνουν όσα θέλουν. Για εκείνη δεν υπήρχε τρόπος να πάει σε κάποια σχολή καλών τεχνών, που ήθελε πολύ και τώρα, αποφασίζει να γίνει καλλιτέχνης. Νομίζω πως είναι η μαμά όλων μας!

Η ταινία αφορά το πάθος, τη φιλοδοξία και την προσπάθεια να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα. Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό όταν κάνεις μια ταινία, να επικοινωνείς ουσιαστικά με τον κόσμο και να μιλάς για πράγματα που ζούμε όλοι. Είναι ευθύνη μας να πούμε κάτι για όσα μας απασχολούν. Κι όταν περνάς πολλά χρόνια φτιάχνοντας την, θες να έχει αντίκτυπο στην εποχή.

Με τον Les επικεντρωνόμαστε πολύ στους χαρακτήρες ώστε να τους νιώθεις αληθινούς και να μπορείς να ταυτίζεσαι μαζί τους. Κι είναι πολύ συμαντικό όταν σε εκπλ΄σουν οι χαρακτήρες κάνοντας πράγματα που δεν φαντάζεσαι,να σ’ επηρεάζει με την καλή έννοια.

Το animation έχει να κάνει με τη φαντασία. Όταν δημιουργείς έναν φανταστικό κόσμο πρέπει να σκε΄φτεσαι πώς να ξαφνιάσεις τον άλλον. Όταν φτιάχνεις μία υπαρκτή πραγματικότητα, όπως συμβαίνει με το Affairs of the Art, κάνεις μια μικρή αντροπή. Επιδιώκεις και να ξαφνιάσεις και να κ΄ανεις τον άλλον να σκεφτεί ταυτιστεί με τις καταστάσεις και τους ήρωες.

Στην πραγματική ζωή, αυτός που είναι κάτι σαν μέντορας μου είναι ο Les. Δουλεύουμε μαζί για πάρα πολλά χρόνια, είναι ο πιο αυστηρός κριτής μου και με γειώνει πάντα μ’ έναν πολύ ωραίο τρόπο. Επίσης, στο Animasyros σκέφτηκα πως είναι η πρώτη φορά που πάιρνει το credit που του αξίζει γιατί το όνομα του είναι δίπλα στο δικό μου στους τίτλους αρχής (είναι συνδημιουργός). Γράφει όλα τα σενάρια των ταινιών αλλά είναι πάντα σαν αφανής ήρωας!

PAUL MURESAN

10 λεπτά με τον Paul Muresan είναι σαν την καλύτερη συνεδρία που μπροεί να σου τύχει. Ανήσυχος, φωτειν΄ός (γιατί έχει περάσει μεγάλα σκοτάδια) και τρομερά επικοινωνιακός, έφτιαξε το Cradle και μας συγκίνησε όλους.

“Ανακάλυψα κάτι τα τελεταία χρόνια. Θέλουμε απαντήσεις για όλα στη ζωή, για το πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας, τι γίνεται όταν πεθάνουμε κλπ. αλλά συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει καμία καθαρή απάντηση για τίποτα. Για παράδειγμα, στην οικογένεια μου έχουμε υποστεί πολλή κακοποίηση από τους γονείς μας κι ειδικά από τον μπαμπά μου. Έπινε πολύ και όταν γύριζε σπίτι, ζούσαμε μεγάλους καυγάδες. Αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερη περίπτωση. Αυτό βιώνουν οι περίσσότερες οικογένειες στη Ρουμανία. Μπορεί να έχουν αλλάξει τώρα λίγο τα πράγματα όσον αφορά την ενδοοικογενειακή βία αλλά στα 90’s, επικρατούσε μια παράνοια.

Το να πω ότι ο μπαμπάς μου είναι τέρας, είναι εύκολο. Αλλά ειναι πιο πολύπλοκο το θέμα. Όταν έζησα κάποια χρόνια με τον παππού μου, ανακάλυψα πως δεν ήταν καλός άνθρωπος. Είχε κάνει πολλά άσχημα πράγματα στον μπαμπά μου και δεν ήταν ο καλύτερος γονιός. Οπότε κατάλαβα πως ο πατέρας μου πήρε πολλά στοιχεία από τον δικό του πατέρα και η κακοποίηση έγινε κάτι σαν κληρονομιά μας. Νομίζουν οτι είναι η καλύτερη λύση να δέρνεις ένα παιδί γιατί έτσι τους έμαθαν.

Αυτό που με πλήγωσε περισσότερο είναι όταν κατάλαβα πως ο μπαμπάς μου δεν ήταν ο μεγάλος κακός αλλά ένα θύμα. Κι εμείς, τα δικά του θύματα. Κι αυτό πιστεύω είναι μια ενδιαφέρον προσέγγιση.

Ερωτεύτηκα ένα νανούρισμα της Ρουμανής τραγουδίστριας Maria Tanase, η οποία ερμηνεύει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Λέει λοιπόν πως ό,τι και να συμβαίνει στον έξω κόσμο, η μαμά σου θα σε προστατεύσει. Όπως και στο animation μου, η μητέρα προσπαθεί να κάνει τα πάντα στο σπίτι για να προστατεύσει το παιδί της και δεν μπορεί. Στην προβολή του φιλμ εδώ, φορτίστηκα πολύ γιατί μου θύμισε την εμπειρία μου και ήταν δύσκολο να το παρακολουθήσω.

Cradle

Λέγεται Cradle γιατι πιστεύω πως αυτό που θέλουμε είναι να μας αγαπάνε και να μας προσέχουν. Και αρκετές φορές, όταν είμαστε παιδιά δεν το βιώνουμε αυτό. Όταν αποκτούμε δικά μας παιδιά, καταλαβαίνουμε πως δεν έχουμε ζήσει παιδική ηλικία γιατί έπρεπε να ωριμάσουμε πιο γρήγορα λόγω των άσχημων καταστάσεων. Οπότε θέλουμε να μας φροντίσει κάποιος κι όταν δεν συμβαίνει αυτό, γινόμαστε οξύθυμοι, έχουμε εθισμούς στο αλκόολ ή οτιδήποτε άλλο.

Με ρώτησαν αρκετοί γιατί δεν έβαλα υπότιτλους αλλά όταν είσαι παιδί δεν ακούς τόσο τους στίχους. Θυμάσαι αυτό που σ’ έκανε να νιώθεις όταν το άκουγες. Μου φαίνεται απίστευτα όμορφο αλλά και τρομακτικό ταυτόχρονα. Η αρχική σκέψη ήταν να κάνω ένα ψυχολογικό θρίλερ όχι με τέρατα και προβλεπόμενα πράγματα. Γι’ αυτό που με φόβιζε περισσότερο: η στιγμή που οι γονείς επέστρεφαν στο σπίτι.

Το φιλμ με βοήθησε να επικοινωνήσω με τον κόσμο για όλα αυτά. Το γύρισα σε διαφορετικά μέρη κι είναι κάπως αφαιρετικό αλλά αρκετοί μου είπαν πως κατάλαβαν τι περνούσα. Επίσης, η εικόνα κάποιου να κάθεται με απειλητικό ύφος στην πόρτα, θύμισε σε ορισμένους κάποιες τρομακτικές εμπειρίες τους. Κι αυτό για μένα είναι σημαντικό. Το ότι βλέπω τι έχουν περάσει διάφοροι άνθρωποι, επικοινωνούμε μέσω της ταινίας και συζητάμε για όσα πέρασαν.

animasyros

Με βοηθάει στο ότι μπορούμε πλέον να μιλάμε ανοιχτά για αυτά τα πράγματα και γαι χειρότερες καταστάσεις από τις δικές μου. Ελπίζω να κάνω κάποιους να αισθανθούν ότι δεν είναι μόνοι και ότι καταλαβαίνω τι περνούν.

Όσον αφορά τις αναφορές μου, λατρεύω τις ταινίες του στούντιο Ghibli κι ειδκά τα animations του Hayao Miyazaki. Έχει αυτό το χάρισμα να παρατηρεί διάφορα από την πραγματικότητα και να βάζει στον δικό του κόσμο μ’ έναν μοναδικό τρόπο.
Όχι απαραίτητα για να τα κάνει όμορφα κι αψεγάδιαστα. Όλα σου είναι πολύ οικεία και καθόλου υπερβολικά. Είναι σαν μία χαραμάδα στην πραγματικότητα. Δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατι σ’ αρέσουν τόσο! Δεν ταυτ΄ίζεσαι τόσο με ένα εντυπωσιακό παλάτι της Disney όσο με έναν δικό του βράχο στο γρασίδι ενώ έξω έχει λιακάδα. Όλα είναι τόσο απλά και ωραία! Έχω δει το Spirited Away πολλές φορές γιατί κάθε φορά, ανακαλύπτω και κάτι άλλο.

STAV LEVI

Ο Stav Levi είναι ο δημιουργός του Head και πέτυχε μία πολύ δυνατή αντίθεση. Έφτιαξε έναν μινιμαλιστικό κόσμο για να σχολιάσει όσα μας προκαλεί μια εποχή που είναι φορτωμένη με εκατοντάδες ερεθίσματα και ψεύτικες ανάγκες. Και μες την αφαιρετικότητα του, κατάφερε να μείνει στην ουσία. Καθόλου εύκολη υπόθεση.

Ηταν το φιλμ της αποφοίτησης μου και μιλάει για κάτι που νομίζω μπορούμε να ταυτιστούμε εύκολα όλοι. Το overthinking, το ποιοι είμαστε και πώς προσπαθούμε να διαχειριστούμε έντονες καταστάσεις. Η ιδέα μου ήρθε σε μία χρονική περίοδο που ήμουν πολύ μπερδεμένος κι απογοητευμένος με διάφορα στη ζωή μου. Οπότε σκέφτηκα να κάνω κάτι αλληγορικό. Πώς θα ήταν αν το κεφάλι μας χώριζε από το σώμα μας και ακολουθούσε το καθένα τη δική του πορεία. Ήταν σαν μια εξερεύνηση για τα συναισθήματα που θα προκαλούσε μια τέτοια διαδικασία. Αν θα έδιναν ένα τέλος, αν θα μετάνιωναν γι’ αυτή την απόφαση ή αν θα ανακουφίζονταν τελικά.

Head

Ήταν κατα κάποιο τρόπο μια διαδικασία για να καταλάβω τον εαυτό μου.Δεν επικεντρώθηκα τόσο στο νόημα της ιστορίας αλλά στο να έχει στοιχεία που σημαίνουν κάτι. Ουσιαστικά ήθελα να επικοινωνήσω το πώς σε κάνει να αισθάνεσαι μία τέτοια κατάσταση και πόσο σε λυτρώνει για να προχωράς παρακάτω. Ήταν σα να ακολούθησα μία αίσθηση.

Όταν ολοκληρώθηκε, με βοήθησε αρκετά όσον αφορά το ψυχολογικό κομμάτι. Δεν μου αρκούσε να κάνω ένα animation, να φτιάξω storyboards, να γράψω μια ιστορία και τέλος. Αλλά να έχει αντίκτυπο πέρα από τα καλλιτεχνικά όρια και να αφορά τη ζωή. Να νιώθεις μέρος του και να σε κάνει να σκεφτείς τα δικά σου βιώματα.

ΦΩΚΙΩΝ ΞΕΝΟΣ

Σου δημιουργεί κατευθείαν μία οικειότητα και έχει αυτή τη σπιρτάδα των μεγάλων καλλιτεχνών. Αυτή τη στιγμή, είναι ένας από τους σημαντικότερους animators εντός κι εκτός Ελλάδας και του αξίζουν πολλά χειροκροτήματα. Το βραβευμένο κι ευφυές φιλμ της αποφοίτησης του, Heatwave, κάνει μία μεγάλη και πετυχημένη φεστιβαλική περιοδεία, η σειρά του, Travel Bags είναι στο στάδιο του post-production και εκείνος, συνεχίζει να αποθεώνεται στις αίθουσες.

“H ιδέα για τη σειρά Travel Bags γεννήθηκε στο creative workshop Kids Kino Lab κι αποφασίσαμε να εκτελέσουμε τον πιλότο ως μία μικρού μήκους ταινία με μία μικρή χρηματοδότηση. Κατάφερε ως μέρος του funding της NADA Film να πάρει το Creative Europe Sub Media πρόγραμμα κι είμαστε πάρα πολυ χαρούμενοι γι’ αυτό. Τώρα, τελειώνουμε τον πιλότο που είναι στο στάδιο του post-production και του μοντάζ. Οπότε ελπίζουμε να το δούμε του χρόνου στο Animasyros στη μικρού μήκους μορφή του και να βρούμε διανομή ώστε μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε όλη τη σειρά.

Σχετικά με την ιστορία, είναι δύο έντομα τα οποία ζουν στη βαλίτσα της μικρής Πολίν που γυρίζει την Ευρώπη με τους γονείς της. Είναι ένα σόου για ταξίδια και μας δίνει την ευκαιρία να δείξουμε στα παιδιά τις ευρωπαϊκές πόλεις όπως πραγματικά είναι. Είναι μία mixed technique, γυρίζουμε όλα τα backrounds στις πραγματικές πόλεις και το animated υλικό συνδυάζεται με το live action σαν να είναι όντως εκεί οι χαρακτήρες. Καθώς η οικογένεια πηγαίνει από μέρος σε μέρος, αυτά παράλληλα ζουν τις δικές τους περιπέτειες.

Είναι κι ένας τρόπος να εξερευνήσουν τα παιδιά την ευρωπαϊκή κουλτούρα με μια άλλη ματιά κι όχι να δουν τις πόλεις σαν τουριστικός οδηγός. Επίσης κάτι σημαντικό είναι πως δεν μιλάνε οι χαρακτήρες. Όλα βασίζονται στην κίνηση και την κινηματογράφηση γιατί δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι διδακτικό. Είναι εντελώς βιωματικό.

Heatwave

Εκτός από το Travel Bags, είμαι και στην εκτέλεση παραγωγής μιας σειράς στην ΕΡΤ κι επίσης, η ταινία αποφοίτησης μου, το Heatwave κάνει το δικό του ταξίδι στον κόσμο. Μου επέτρεψε να επικοινωνήσω με τον σύμπαν του animation, πήγε πάρα πολύ καλά στα φεστιβάλ (έχει συμμετάσχει σε 200) κι έχει πάρει πάνω από 20 βραβεία.

Σίγουρα υπάρχει ένα ταβάνι στην Ελλάδα κι είναι αρκετά χαμηλό. Αλλά με αυτό το μοντέλο της εξωστρέφειας που σου επιτρέπει να βλέπεις πώς γίνονται τα πράγματα στο εξωτερικό, εξελίσσεσαι καλύτερα. Έχω αρκετή φιλοδοξία σχετικά με τις παραγωγές μας και νομίζω πως με αρκετό κόπο και δουλειά, μπορούμε να βγάλουμε ένα αποτέλεσμα που ανταποκρίνεται στα δεδομένα του εξωτερικού. Είναι μία συνειδητοποιημένη επιλογή να κάνουμε κάτι δύσκολο και περίπλοκο για να δούμε αν μπορούμε να το ξεπεράσουμε αυτό το ταβάνι.

Ραντεβού του χρόνου!


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background