Ξαναβλέποντας σήμερα τα 400 Χτυπήματα του François Truffaut

Written by on 11 Μαΐου, 2020

Κοπάνα με τα εξωσχολικά 400 Χτυπήματα.

2001. Είναι κάποιες μεγάλες ταινίες που όταν τις βλέπεις σε μικρή ηλικία, καταλαβαίνεις γιατί θεωρούνται σπουδαίες αλλά δεν αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος τους. Όχι, δεν ακολουθεί χιλάριους αστείο για μεγέθη. Τότε που έτρεχες στις σινεοθόνες για να καταβροχθίσεις όσα δεν υπάρχουν σε σχολικά βιβλία. Επειδή πολύ απλά δεν σου αρκούσε να μάθεις παπαγαλία το οτιδήποτε.

Εκείνη την τρελαμένη περίοδο, είναι πολύ πιθανό να πέσεις πάνω σε ασπρόμαυρα, φωτεινά ονόματα όπως αυτό του François Truffaut και στο τόσο ωραίο ντεμπούτο του, 400 Χτυπήματα ( Les Quatre Cents Coups ).

1959. Ο πρωταγωνιστής είναι ο μικρός Antoine Doinel. Οι προβληματικοί γονείς του τον παραμελούν συνεχώς και δεν είναι ευτυχισμένος ούτε στο σπίτι ούτε στο αυστηρό σχολείο του. Οπότε το σκάει απ’ όλους για να πηγαίνει, με τον κολλητό του, βόλτες χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, να τρυπώνει στους παριζιάνικους κινηματογράφους, να διαβάζει Balzac αλλά και να μπλέκει σε καταστάσεις που τον κλειδώνουν στο αυτόφωρο.
Με λίγα λόγια, ψάχνει συνεχώς μία έξοδο κινδύνου και τους τρόπους για να μάθει τη ζωή, αλλιώς. Και το καταφέρνει χωρίς να υψώνει το μεσαίο δάχτυλο ενός επαναστάτη χωρίς αιτία αλλά με μια σπάνια αυθεντικότητα.

400 Χτυπήματα

Η ιστορία του Truffaut και του Marcel Moussy για την άχαρη ενηλικίωση, το κυνηγητό με την ελευθερία, τον περιβόητο ορισμό της ευτυχίας, ζει σε όλες τις εποχές και ειδικά στο δικό μας τώρα.

2020. Σε σπίτι φίλου, συζητούσαμε (ναι, σε ασφαλή απόσταση) κάποια στιγμή για τις σχολές που έχουμε τελειώσει ή και όχι, τα μαθήματα που μισούσαμε στο σχολείο, όσα γουστάραμε να κάνουμε εκτός θρανίων. Λίγες ώρες πριν, σ’ ένα ντιτόξ από τις σειρές, έτυχε να ξαναδώ αυτή την ταινία. Και είναι σαν να κούμπωσε τέλεια με όσα είπαμε εκείνο το βράδυ.

Γιατί, ανεξάρτητα με την πορεία του καθενός, αυτό που μας συνέδεσε όλους είναι το πώς διαμορφωθήκαμε εκτός αμφιθεάτρων και τάξεων. Δηλαδή οι άνθρωποι που συναναστραφήκαμε και μας στριφογύρισαν τον τρόπο σκέψης, αυτά που μάθαμε σε γραφεία/οθόνες/ σελίδες και ζήσαμε σε άγνωστους δρόμους εντός κι εκτός ελληνικών συνόρων. Κι αυτά που μας έμειναν, είναι όσα ειπώθηκαν αβίαστα και αληθινά. Όπως έκανε κι αυτό το φιλμ.

Βλέποντας τα 400 Χτυπήματα 19 χρόνια μετά, συνειδητοποίησα πως όλα τα παραπάνω, ξαπλώνουν δίπλα μας κάθε βράδυ.
Στην πρώτη προβολή, με τις σχολικές τσάντες στα πόδια, ταυτιστήκαμε με τον Antoine γιατί μας γοήτευσε αυτό το Nouvelle Vagueικό κρυφτό από τους κανόνες.
Τώρα, ταυτιζόμαστε πάλι επειδή, μ’ έναν περίεργο τρόπο, ανήκουμε και στις δύο πλευρές της. Έχουμε σημαία μας (καλησπέρα Καίτη) τις “μεγαλίστικες” ανασφάλειες και αγκαλιά τις παρορμητικές τάσεις φυγής που εξαφανίζουν κάθε ηλικία.

Πάμε;


Join Radio

#ΑλλαξεΤονΑεραΣου

Current track

Title

Artist

 

Background